All Chapters of จุมพิตสีกุหลาบ: Chapter 21 - Chapter 30

เส้นไหมสีอ่อนถูกดูดกลืนด้วยริมฝีปากร้อนระอุพ่ายแพ้ต่อการรุกรานที่หนักเน้น แพรดาวสะบัดใบหน้าไปมาบนหมอนด้วยความเสียวซ่านสุดแสนทรมาน ก่อนจะกรีดร้องเมื่อถูกเขาส่งไปถึงจุดหมายปลายทางอย่างรุนแรง“อื้อ...” เธอหอบหายใจจนสะท้านเมื่อรับรู้ถึงความสุขสุดยอดเป็นครั้งแรกของวัยสาว เดรกเคลื่อนกายขึ้นมาทาบทับ เขาไล้แก้มนวลบางเบา ก่อนจะปัดปอยผมออกไปจากใบหน้าเนียนของเธอ เขาค่อยๆ ก้มลงมาจูบซับหยาดเหงื่อให้อย่างอ่อนหวาน“คนดีของพี่” เขาช้อนใบหน้าของเธอขึ้นก่อนจะกดจุมพิตลงไปอย่างดูดดื่ม แพรดาวจูบตอบเขาไปอย่างเต็มอกเต็มใจ รสจูบหวานๆ ของเขาทำให้เธอร้องครางเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ“เป็นของพี่นะคนดี พี่จะถนอมเธอเด็กน้อย” เขากระซิบบอกเสียงอ่อนหวาน แพรดาวได้แต่มองเขาตาปริบๆ เอาเข้าจริงเธอยังไม่แน่ใจว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธเขาดี“อื้อ...” เธอร้องครางเมื่อแก่นกายของเขาเสียดสีอยู่ตรงกลีบกายสาว ความเสียวซ่านที่มาเยือนอย่างปัจจุบันทันด่วนทำให้เธอหอบหายใจรุนแรง ไม่เป็นตัวของตัวเอง ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ทำให้เธอรู้สึกวาบหวามอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเดรกค่อยๆ กดกายเข้าหาซอกทางรักอันคับแคบอย่างเชื่องช้าไม่เร่งรีบ คนที่กำลัง

“บ้านสวนที่ฉันพาจะพาคุณไป อยู่ห่างไกลจากตัวเมืองมากนะคะ คุณคงโดนยิงจากสะพานแล้วร่างลอยไปติดที่ตลิ่งบ้านของฉัน”“โชคดีที่เจอคุณ”“คุณดวงแข็งมากๆ เลยนะคะ สภาพคุณสาหัสมาก แต่คุณก็รอดมาได้ เพื่อนของฉันที่เป็นหมอบอกว่าปาฏิหาริย์จริงๆ เลยล่ะ”“ดวงผมอาจจะยังไม่ถึงฆาตนะครับ”“คุณไปอยู่ที่นั่นพักฟื้นได้เต็มที่เลยนะคะ ที่นั่นจะไม่มีใครมายุ่งวุ่นวายกับคุณแน่นอน ลูกน้องของสามีฉัน พวกเขาจะเฝ้าเอาไว้ ถ้ามีใครมา รับรองว่ารู้ทันทีเลยค่ะ”“คุณ เอ่อ... แต่งงานแล้วเหรอครับ” ชายหนุ่มรู้สึกว่าหัวใจของเขากระตุกวูบ“ค่ะ แต่ตอนนี้เป็นหม้ายค่ะ” ลินลดาพูดแล้วน้ำเสียงเศร้าในตอนท้าย ชายหนุ่มคิดไปว่าเธอคงรักอดีตสามีมากๆ และยังลืมเขาไม่ลง“คุณคงรักเขามากนะครับ ความจริงมีเรื่องอะไรก็ควรจะปรับความเข้าใจกันนะครับ” เขาเสนอความคิดเห็น“ปรับความเข้าใจอะไรล่ะคะ สามีของฉันเขาไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกแล้วค่ะ”“เขาตายแล้วเหรอครับ ผมขอโทษครับที่ทำให้คุณเศร้า”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เกิดแก่ เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ”“คุณคงรักเขามากนะครับ”“เขาเป็นคนดีมากๆ เลยค่ะ” ลินลดาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่เลี่ยงไปตอบอย่างอื่น ชายหนุ่มมองคนข้าง

“พี่เดรกน่ารักจังค่ะ ไม่น่าเชื่อเลย” เธอยกมือขึ้นวางบนหลังมือของเขา ก่อนจะจับมาแนบกับใบหน้า เดรกเคลื่อนใบหน้าเข้าไปดุนดันริมฝีปากสีกุหลาบ“อุ๊ย ว้าย!” เธอเผลอเคลิ้มและเขาก็เผลอขยับตัวมากไป กลายเป็นร่างน้อยเกือบผลัดตกจากชิงช้า ดีที่เขาคว้าเอาไว้ทัน ทั้งสองมองหน้ากันอย่างอึ้งๆ เหมือนใจจะตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ก่อนจะประสานเสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน“พี่เดรกน่ะ” เธอตีเขาด้วยความอาย เกือบตกชิงช้าคอหักตายเพราะความหื่นของเขาแท้ๆ“มาครับ พี่แกว่งชิงช้าให้” เขาลุกขึ้นก่อนจะจัดการแกว่งชิงช้าที่เธอนั่งไปมา แพรดาวหัวเราะคิกๆ ยกขาขึ้นสูงขณะที่เขาแกว่งชิงช้าอย่างสนุกสนาน“นั่งด้วยสิ”“แน้... พี่เดรกตัวหนักจะตายไปค่ะ” เธอหันมาล้อเขาเมื่อเขาจับชิงช้าให้หยุด แต่ก็ยอมให้เขานั่งก่อนที่อุ้งมือใหญ่จะพาเธอนั่งลงบนตักด้วย“ชิงช้าแข็งแรงครับ รับรองว่าไม่ขาดแน่นอน”“ว้าย! คิกๆ พี่เดรกจะไกวก็ไม่บอก แพรตกใจไหมเลย” จู่ๆ เขาก็โยกโดยการใช้เท้ายันพื้นเอาไว้ ก่อนจะแกว่งขึ้นสูง เธอตกใจ จนต้องหันมากอดคอเขาเอาไว้ เขาหัวเราะชอบใจ เธอรู้ว่าเขาแกล้งเลยทุบอกเขาอย่างหมั่นไส้“กอดแน่นๆ เลย พี่ชอบ”“แกล้งแพรอีกแล้วนะคะ”“ก็เด็กอ

“ดายิ้มตลอดเวลาเหรอคะ แบบนั้นคนจะหาว่าบ้าหรือเปล่า” เธอพูดขำๆ“ไม่หรอกครับ เวลาผมเห็นคุณดายิ้ม ผมรู้สึกว่าโลกของผมสดใสเหลือเกิน” เขามองสบตาเธอ ลินลดายิ้มหวานให้เขา ก่อนจะพิงศีรษะไปกับไหล่กว้างของเขา อุ้งมือใหญ่ค่อยๆ วางทาบลงบนไหล่บอบบางของเธอเพื่อโอบกอด เมื่อเธอเปิดโอกาสให้เขาขนาดนี้ลินลดาแน่ใจว่าเธอไม่ได้เมาเพราะไม่ได้กินเหล้าเข้าไปสักหยด หรือแม้แต่ขาดสติชั่วคราว แต่เพราะเธอยินยอมพร้อมใจ อาจเพราะบรรยากาศพาไป หรืออะไรก็ช่าง แต่ตอนนี้คนที่เธอช่วยเหลือเอาไว้โดยตลอด กำลังกดร่างของเธอลงบนเตียงนอนกว้าง “คุณดาสวยมากเลยนะครับ” เขาปัดปอยผมของเธอไปมา“เวลาผู้ชายต้องการผู้หญิง มักจะพูดแบบนี้ค่ะ” เธออมยิ้ม โอบกอดรอบคอหนาของเขาเอาไว้“คุณดาเต็มใจใช่ไหมครับ” เขาเอ่ยถาม หากเธอไม่ยินยอมเขาก็จะถอย เพราะเขาไม่อยากหักหาญน้ำใจของเธอ ความผิดชอบชั่วดีดูเหมือนจะจางหายไปกับบรรยากาศที่ชวนให้ก่อเกิดกิจกรรมรักโดยไม่ได้ตั้งใจ“ค่ะ ตอบรับถึงขนาดนี้ ถ้ายังจะถามอีก ดาไล่ออกจากห้องนะคะ” ชายหนุ่มทาบทับร่างของเธอเอาไว้ เขาค่อยๆ จูบเธออย่างดูดดื่ม ลินลดาแลกลิ้นกับเขาอย่างอ่อนหวาน จนได้ยินเสียงครางห้าวแหบลึกด้วย

“ฉันเหนื่อยจังเลยค่ะ ลุกแทบไม่ไหว” เธอพลิกตะแคงร่างมาหาเขา ก่อนจะกอดเขาเอาไว้หลวมๆ ชายหนุ่มตะครุบมือน้อยๆ ของเธอที่ทำท่าจะซนหนักกว่าเดิม“พูดแบบนี้จะให้ผมอาบน้ำให้เหรอครับ”“คุณพูดเองนะคะ ดาเปล่าเสียหน่อย”“เอาเป็นว่าผมจะอาบน้ำให้ แต่คุณต้องให้รางวัลผมด้วยนะครับ”“รางวัลของคุณจะทำให้ดาเดินไม่ได้หรือเปล่าคะ” เธอตอบปนขำๆ เพราะตอนนี้ยังรู้สึกเจ็บระบมอยู่เลย“ถ้าคุณเดินไม่ได้ ผมก็จะอุ้มดีไหมครับ”“ดาอยากให้คุณอุ้มค่ะ” เธอยกแขนขึ้นอย่างอ้อนๆ ชายหนุ่มกดยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะอุ้มร่างบอบบางขึ้นสู่อ้อมแขน“รู้ไหมว่าผมอยากอุ้มคุณแบบนี้ทุกวันเลย”“อ่อยดาอีกแล้วนะคะ อ่อยมากๆ ระวังไม่ปล่อยนะคะ” เธอหัวเราะคิกๆ กับอกของเขา“ผมก็ไม่อยากให้คุณปล่อยนี่ครับ ผมให้คุณเป็นคนตัดสินใจ”“แล้วถ้าคุณจำทุกอย่างได้”“ผมก็ยังเหมือนเดิมครับ”“คุณไม่กลัวตัวเองจะลืมรักครั้งเก่าไม่ได้เหรอคะ”“พูดเหมือนคุณรู้ว่าผมเคยมีรักครั้งเก่า”“ดาเดาเอาน่ะค่ะ”“ผมมั่นใจว่าผมจะไม่ลืมรักครั้งเก่า แต่ผมจะถนอมรักครั้งใหม่ให้ดีกว่าเดิม ไม่ให้ผิดพลาดซ้ำซากอีก”“คุณพูดเหมือนจำได้”“ผมคิดว่าผมยังไม่มีพันธะนะครับ” เขาตอบเลี่ยงๆ“แค่คิดว่าเหร