All Chapters of จุมพิตสีกุหลาบ: Chapter 41 - Chapter 50

บอกว่าให้เธอออกไปเจอ อย่าให้ใครรู้เพราะจะมีอันตราย สถานที่นัดหมายจะบอกอีกทีหนึ่ง แค่ให้เธอหาทางออกจากบ้านก็เป็นพอ“แพรจะได้เจอพี่พัฒน์แล้วนะคะ” เธอแนบจดหมายกับอก ก่อนจะรีบจัดการเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี คิดว่าบางทีเดรกอาจจะยังหาพี่ชายเธอไม่เจอก็เป็นได้ เลยหลอกให้เธอรอไปก่อน แต่นี่พี่ชายของเธอติดต่อมาเอง คิดแล้วเจ็บใจนัก เดรกน่าจะบอกความจริงว่ายังไม่เจอพี่ชายของเธอ ไม่ใช่หลอกกันแบบนี้เย็นวันนั้นที่เดรกกลับมา แพรดาวก็ทำตัวเป็นปกติ ไม่ให้เขาระแคะระคายว่าเธอได้รับการติดต่อกับพี่ชายเรียบร้อยแล้ว ไม่ใช่ไม่ไว้ใจเขา แต่เพราะพิพัฒน์กำชับมาในจดหมายว่าห้ามบอกเรื่องนี้แก่ใคร สถานการณ์ตอนนี้เธอไม่ไว้ใจใคร ถึงแม้เดรกก็ตามที เดรกอาจจะไม่ได้ทำร้ายเธอกับพี่ชาย แต่อาจมีคนอื่นคอยจ้องทำร้ายอยู่ ดังนั้นเธอคิดว่า ไม่บอกเรื่องนี้กับใครปลอดภัยที่สุด“วันนี้เป็นอะไร เอาใจพี่เป็นพิเศษ”“แพรเบื่อจังค่ะพี่เดรก ขอออกไปข้างนอกบ้างได้ไหมคะ” เธอออดอ้อนเขาอยู่บนเตียง“ช่วงนี้ยัง... อือ” เขาถูกริมฝีปากสีกุหลาบจุมพิตหนักๆ“นะคะ แพรจะไม่ดื้อไม่ซน จะไม่ไปไหนไกลจากสายตาของพี่นะคะ แค่อยากออกไปเดินห้าง ไปเที่ยวข้างนอกบ้า

เสียงเข้มนั้นดังขึ้นก่อนจะกระชากผมของคนที่โดนตบจนหน้าหันขึ้นมา เดรกกัดฟันกรอด ชัชวินทร์บีบไหล่พี่ชายเอาไว้ เขามองคลิปที่โดนตัดไปอย่างร้อนรุ่มในหัวใจ“ฉันจะไปฆ่ามัน”“ใจเย็นๆ ก่อน” รัชวินทร์บีบไหล่น้องชายเอาไว้“ใจเย็นได้ไง มันตบแพรหน้าหัน นี่ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง”“อยากบอกแพรดาวว่าให้พูดกับมันดีๆ พูดกับมันแรงๆ มันจะทำร้ายเอา” ชัชวินทร์พูดเสียงเครียด“แพรเป็นแบบนี้ ไม่เคยยอมใครง่ายๆ หรอก” เดรกรู้จักนิสัยของภรรยาดี“เราต้องไปหาพิพัฒน์กันก่อน” ชัชวินทร์รีบพูดเข้าประเด็นสำคัญ“ก็ดี จะได้คุยกัน” เดรกเห็นด้วย ก่อนที่ทั้งหมดจะออกเดินทางไปหาพิพัฒน์ในทันที“นายครับ พวกมันเคลื่อนไหวแล้วครับ” ลูกน้องของสุริยันต์ที่ดักซุ่มอยู่รีบรายงานทันที “ตามมันไป อย่าให้มันจับได้เด็ดขาด มันต้องไปเอาหลักฐานหรือทำอะไรสักอย่าง” กัปนาทสั่งความก่อนจะกดวางโทรศัพท์ แล้วรายงานเจ้านายอีกทอดหนึ่ง“พวกมันไหวตัวแล้วครับนาย มันเดินทางไปต่างจังหวัด”“ให้คนของเราตามมันไปเรื่อยๆ ก็ให้มันรู้ไปว่าฉันจะไม่ได้หลักฐานจากมัน” สุริยันต์หมุนแก้ววิสกี้ในมือไปมาอย่างสบายอารมณ์ แต่สมองกำลังครุ่นคิดแผนการอย่างแนบเนียน“ตอนนี้ธุรกิจของเ

“ตอบดาหน่อยได้ไหมคะ” เธอถามเขาอย่างจริงจัง“ผมขอโทษ”“ขอโทษทำไมคะ คุณผิดอะไร”“ขอโทษที่ทำให้คุณมีมลทิน แต่ผมกลับไม่ได้รับผิดชอบคุณ”เพียะ!!! พิพัฒน์โดนตบจนหน้าหัน เขามองคนตรงหน้าอย่างงุนงง คิดว่าเธอตบเขาก็ถูกแล้ว เพราะเขาเห็นแก่ตัวขนาดนี้ ทำให้เธอเสียหาย เขากลับไม่ได้ทำอะไรที่จะรับผิดชอบเธออย่างจริงจัง เพราะเขามีสิ่งที่ต้องทำและสำคัญมากกับชีวิต“ผมเข้าใจที่คุณตบผม”“เข้าใจว่ายังไงคะ” ลินลดาทำหน้าเมื่อย ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเข้าใจอะไรยากเย็นนักล่ะ หรือเขาซื่อบื้อเกินไปสำหรับเธอกันนะ แล้วฉลาดๆ อย่างชัชวินทร์ ทำไมเธอถึงได้ไม่นึกเสียดายกันเล่า“ผมทำให้คุณเสียหาย”“เหรอคะ” ลินลดาจ้องมองใบหน้าของคนที่ยืนคอตกอยู่ตรงหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก“รู้ไหมคะว่าทำไมดาถึงตบคุณ” เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ คนอย่างพิพัฒน์ถ้าไม่พูดก็คงไม่รู้สินะ เอาเถอะ เธอจะพูดกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเขายังไม่เข้าใจอีก ก็สุดแล้วแต่เขาล่ะกัน“ถ้าคุณคิดว่าบนโลกนี้ไม่มีใครให้รักอีกแล้วนอกจาก แพรดาว น้องสาวของคุณ ดาก็จะไม่รักคุณอีก”“คุณดา”“ดาไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบร้องไห้ฟูมฟาย และไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบยึดติดกับอดีต ดาเป็

“ในเมื่อเข้าใจกันแล้วก็อย่างอนมากแล้วกัน” ชัชวินทร์แซวพี่ชาย“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ นายคงอยากอยู่กับเมีย” รัชวินทร์เอ่ยขอตัวเพราะคิดว่าพิพัฒน์คงมีเรื่องจะคุยกับเดรกเป็นการส่วนตัว“เออๆๆ” เดรกพยักหน้าให้พี่ชายน้องชายของเขา“ยังไม่กลับหรือไง” เดรกหันไปถามลินลดา“คุณพัฒน์เค้าจะเยี่ยมน้องสาวของเค้า คนอื่นมีสิทธิ์อะไรมาไล่”“นายพัฒน์อยู่ได้ แต่เธอ”“ฉันก็อยู่ได้ จบนะ” เธอสะบัดหน้าพรืด“พอเลยเดรก ชอบหาเรื่องคุณดา”“นายต้องถูกยายแม่มดนี่เป่ามนตร์ใส่แน่นอน”“ถ้ายังดูถูกผู้หญิงที่ฉันรักอีก นายไม่ต้องมายุ่งกับแพร”“เฮ้ย! ฉันล้อเล่นนะโว้ย” เดรกสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะร้องเสียงหลงเพราะยังเจ็บแผลอยู่“โอ๊ย!”“สมน้ำหน้า” ลินลดาเลิกคิ้วใส่อย่างยียวน“ทำไมพี่เดรกต้องมองพี่ดาในแง่ร้ายด้วยคะ” แพรดาวอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้“ก็ยาย เอ้ย! เค้าทำให้น้องชายฉันเสียใจ เค้าทิ้งไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น ยายนี่หลายใจ โลเล ขนาดคบกันมาตั้งหลายปี ยังทิ้งไปหาผู้ชายคนอื่นได้ นายชาร์ลไม่ถือโทษโกรธเธอเพราะเคยเป็นเพื่อนกัน แต่ฉันถือ ไม่อยากให้เธอมาหลอกเพื่อนฉันอีก”“ถ้าเรื่องนั้นฉันเคลียร์กับคุณดาเรียบร้อยแล้ว คุณดามีเหตุจำเป็

“ถึงไม่ได้เกียรตินิยม แต่พี่กับพี่พัฒน์ภูมิใจในตัวน้องแพรมากๆ เลยนะคะ” ลินลดาจับมือน้องสามีมากุมเอาไว้“ขอบคุณนะคะพี่ดา” แพรดาวกล่าวขอบคุณพี่สะใภ้คนสวยจากใจจริง เธอดีใจเหลือเกินที่พี่ชายมีผู้หญิงดีๆ เฉลียวฉลาดอย่างลินลดาเคียงข้าง ต่อไปนี้ชีวิตของพี่ชายเธอก็จะมีแต่ความสุข“เดรกอยู่ไหนล่ะนี่ ทำไมมาช้ากว่าคนอื่น” รัชวินทร์เอ่ยขึ้น“นั่นรถใครเหรอคะ สีเหลืองเชียว” แก้วกัลยาหันไปมอง ก่อนที่ร่างสูงของเดรกจะลงมาจากรถสปอร์ตป้ายแดง“พี่เดรก ซื้อรถใหม่เหรอคะ” แพรดาวเอ่ยถาม สงสัยที่มาช้าเพราะอยากจะขับรถคันใหม่มารับเธอแหงๆ สามีของเธอนี่เวอร์ตลอด แพรดาวคิดแล้วยิ้มขำ“ของแพรต่างหากล่ะ เซอร์ไพร้ส์...” เดรกยื่นกุญแจรถให้ภรรยาสาว แพรดาวถึงกับหันไปมองหน้าทุกคน ไม่คิดว่าเดรกจะซื้อของขวัญวันรับปริญญาให้เธอเป็นรถยนต์“รับไปสิครับ”“ขอบคุณมากๆ นะคะ”“วันนี้จะให้แพรขับพาพี่กับลูกๆ ไปฉลองกับคนอื่นๆ”“กล้านั่งรถที่แพรขับเหรอคะ” เธอหัวเราะคิกๆ จำได้ว่าเดรกสอนให้เธอขับรถอยู่ไม่กี่วันก็ตัดใจส่งเธอไปเรียนขับรถที่โรงเรียนสอนขับรถ เพราะเธอขับรถได้หวาดเสียวจนเขาไม่กล้านั่งข้างๆ แต่ตอนไปเรียน เขาก็ไปนั่งอยู่เบาะหลังเป