Semua Bab ย้อนเวลามาเป็นชายาของทรราช: Bab 11 - Bab 20

วันประกาศผลสอบมาถึงหยางหมิงเช่อเดินทางไปฟังผลกับฟางอวี่ "ขอให้โชคดีนะลูกเดินทางดี ๆ " "ขอรับท่านพ่อ" หยางหมิงเช่อกอดมารดาบิดาก่อนออกเดินทาง เซียวถงที่กำลังอารมณ์อ่อนไหวพยายามกลั้นน้ำตาไม่แสดงความอ่อนแอออกมา บัณฑิตหนุ่มทั้งสองคนมาถึงเจอคนมากมายยืนจับกลุ่มกัน บ้างทำหน้าเศร้าบ้างพูดให้กำลังใจ บางกลุ่มแสดงความยินดีต่อกัน เมื่อเห็นหยางหมิงเช่อเดินเข้ามาคนอื่นต่างมองดูเขาเริ่มซุบซิบกัน "บัณฑิตพวกนี้คุยกะไรกันพวกเขามองเราแปลก ๆ นะ" ฟางอวี่ไม่คิดว่าคนเหล่านั้นพูดถึงเขาแต่ดูจากสายตาแล้วน่าจะเป็นสหายคนนี้มากกว่า "ช่างเถอะ" หยางหมิงเช่อไม่สนใจเขาสนใจเพียงผลสอบตรงหน้าเท่านั้น ตรวจดูรายชื่อหยางหมิงเช่อแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ชายหนุ่มนิ่งเงียบเดินออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่ฟางอวี่ยังใจจดจ่อ "หมิงเช่อ ข้าว่าเจ้ามีข่าวดีใช่หรือไม่" ฟางอวี่เห็นคนมองหยางหมิงเช่อด้วยความอิจฉาริษยามีคำชื่นชมเพียงไม่กี่คน "อืม" ใบหน้าท่าทางยังคงนิ่งสงบ "กลับบ้านกันเถอะ" พบเจอสายตาจับจ้องเขาเป็นจุดเดียวทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย ฟางอวี่เห็นความอึดอัดของหยางหมิงเช่อเขาจึงเดินไปดูประกาศผล ฟางอวี่เบิกตาโตแล

ต้นดอกเหมยสูงตระหง่านออกดอกหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ สตรีนางหนึ่งนั่งเล่นดนตรีท่ามกลางกลีบดอกเหมยร่วงหล่นจากสายลมพัดบางเบาดูราวกับภาพวาดน่าประทับใจยิ่งนัก นางเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวานดูงดงามราวกับนางฟ้าอยู่บนสวรรค์ชวนให้ผู้พบเห็นจิตใจไม่อยู่กับตัว หยางหมิงเช่อลืมตาตื่นกลางดึก เขาฝันถึงนางอีกแล้วเหตุการณ์เกิดขึ้นราวกับเป็นเรื่องจริง เขาแน่ใจว่ามันเคยเกิดขึ้นจริง ๆ มิใช่เพียงความฝันเลื่อนลอย นางในฝันก็ยังเป็นสตรีคนเดิมแล้วยังเป็นคนเดียวกับที่พบเจอวันแห่รอบเมือง ชายหนุ่มยกมือลูบหน้าไปมาสะบัดศีรษะไล่ความฟุ้งซ่านออกไป หรือว่าเขาคิดถึงเรื่องนี้มากเกินไปจนเก็บไปฝัน ก่อนที่จะย้ายมาเมืองหลวงเคยฝันหลายครั้งแล้วก็จางหายไปไม่คิดว่าพบเจอสตรีคนนั้นแล้วยังฝันอยู่เช่นเดิม วันนั้นนางทำหน้าตกใจที่พบเขา หยางหมิงเช่อครุ่นคิดว่านางอาจจะรู้จักเขา คนพบกันครั้งแรกหากไม่รู้จักไม่มีทางแสดงสีหน้าตกใจหรือตื่นกลัวแต่นางทำราวกับว่าได้เจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอ หยางหมิงเช่อเป็นคนช่างสังเกตเรื่องนี้ทำให้เขาสงสัยมากยิ่งขึ้น บางทีนางอาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาความฝันให้เขาได้ "ตระกูลมู่ ข้าต้องหาโอกาสไปที่นั่นเสียแล้

ช่วงเช้ามีประชุมขุนนางในวังหลวง หยางหมิงเช่อเดินทางไปถึงแต่เช้า วันนี้เขายังมีธุระต้องไปทำต่อจึงมาถึงก่อนคนอื่น "วันนี้ใต้เท้าหยางมาประชุมก่อนคนอื่นน่านับถือยิ่งนัก" เจ้ากรมอาญาเดินมากับมู่หลวนเฟิงเอ่ยทักทายขึ้น "จะว่าไปตั้งแต่รับตำแหน่งมาเราก็ไม่เคยเห็นใต้เท้ามาสายสักครั้ง ขุนนางที่ดีเช่นนี้หายากนัก" หยางหมิงเช่อเพียงยิ้มเล็กน้อยเอ่ยขึ้น "ข้ามีเรื่องต้องเรียนรู้อีกมาก ขอให้ใต้เท้าทั้งสองช่วยชี้แนะด้วย" "เอาอย่างนี้สิวันมะรืนจะมีการหารือเรื่องภัยแล้ง ขุนนางหลายคนลงความเห็นว่าจะไปจวนตระกูลมู่ หากใต้เท้าหยางว่างก็เชิญไปฟังหน่อยก็ดี" เจ้ากรมอาญาปัดเรื่องไปให้มู่หลวนเฟิงที่เพิ่งรู้ตัว หยางหมิงเช่อว่างอยู่พอดีจึงรับปากว่าเขาจะเข้าร่วมหารือด้วย "ได้สิข้ายินดีเข้าร่วมการหารือ จะได้ระดมความคิดช่วยกัน" "เอาตามนั้น" ทั้งสามคนเดินไปด้วยกันจนถึงท้องพระโรงถึงแยกตัวยืนประจำตำแหน่ง ขุนนางหลายคนเห็นใต้เท้าทั้งสามเดินมาด้วยกันส่งสายตาไปมา การที่เจ้ากรมอาญาและเจ้าหน้าที่กรมอาญาตีสนิทกับราชเลขาธิการทำไปเพื่ออะไรเอาใจเช่นนั้นหรือ พวกเขาเริ่มตั้งข้อสงสัยว่าอาจมีเบื้องหลังแอบแฝง ช่วงที่การประชุม

รถม้าของขุนนางน้อยใหญ่ทยอยเดินทางมาถึงตระกูลมู่ หลายคนไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงเป็นที่นี่เพราะจวนตระกูลมู่มีขนาดไม่ใหญ่ มู่หลวนเฟิงก็เป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อย เรื่องเกิดจากเจ้ากรมอาญาได้พบหยางหมิงเช่อจึงเกิดความคิดนี้ขึ้นมา จะว่าไปคงอยากให้มู่หลวนเฟิงได้เลื่อนตำแหน่งเสียทีจึงใช้โอกาสนี้เป็นการทำผลงานให้ประจักษ์ หากตระกูลมู่สร้างความประทับใจได้การเลื่อนตำแหน่งเป็นรองเจ้ากรมอาญาเหล่าขุนนางที่เห็นแก่ความดีความเสียสละครั้งนี้ก็ต้องยกมือให้เขา เจ้ากรมอาญาทำงานกับมู่หลวนเฟิงได้สบายใจและไว้ใจที่สุดจึงคอยสนับสนุนอยู่ทุกครั้งที่มีโอกาสสร้างผลงาน ภายในจวนขนาดเล็กดูเรียบง่ายสะอาดตา สำหรับขุนนางหลายคนมองดูแล้วชื่นชอบจวนตระกูลมู่ไม่น้อย มีต้นไม้ที่ปลูกไว้เป็นระเบียบสวยงามสะท้อนถึงนิสัยของเจ้าของจวนเป็นอย่างดี ห้องรับรองจัดเตรียมพร้อมสำหรับการประชุมพิเศษเพียงพอต่อจำนวนคน เหล่าขุนนางในราชสำนักไม่ได้มาทุกคนหลายคนที่ยกมือเข้าร่วมเพียงแสดงออกต่อหน้าพระพักตร์เท่านั้น น้ำชาวางเรียงกันพร้อมขนมอย่างเรียบร้อย งานนี้เจ้ากรมขุนนางก็เข้าร่วมด้วย นับเป็นโชคดีของจวนตระกูลมู่ที่มีขุนนางระดับสูงหลายคนมาเยือนถึงจ

ข่าวลือเรื่องราชเลขาธิการหนุ่มรูปงามแห่งองค์ฮ่องเต้นั่งรถม้าคันเดียวกับคุณหนูตระกูลมู่ไปส่งถึงหน้าจวนแพร่สะพัดเป็นไฟลามทุ่ง ไม่ว่าแห่งหนใดก็พูดถึงเรื่องนี้ "เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร" มู่หลวนเฟิงซักไซ้บุตรสาวคนโตการมีข่าวลือกับใต้เท้าหยางไม่ใช่เรื่องน่ายินดี เขาเป็นคนที่ฮ่องเต้โปรดปรานเช่นนั้นย่อมมีจุดประสงค์อื่น ทรงมีธิดาที่ยังไม่มีคู่หมั้นไม่แน่ว่าอาจจับจองเอาไว้เป็นราชบุตรเขยแล้วก็ได้ "ลูกพบใต้เท้าหยางกลางทางไปร้านขายผ้าเจ้าค่ะ ขากลับลูกรอรถม้ากลับจวนใต้เท้าพบเข้าโดยบังเอิญจึงอาสามาส่ง" นางก้มหน้าตอบคำถามเพราะรู้ดีว่าบิดาไม่พอใจ มู่หลวนเฟิงถอนหายใจยาวหนักอึ้งยู่ในอก บุตรสาวก็ยังไม่ออกเรือนแต่มีข่าวกับราชเลขาหนุ่มของฮ่องเต้ของแคว้นนับเป็นเรื่องไม่เหมาะสมอย่างยิ่งคนที่เสียหายมิใช่ใต้เท้าหยางแต่เป็นมู่เหยียน "ทำไมออกนอกจวนไปลำพังลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็นใคร เจ้าควรมีคนติดตามด้วยเหมือนทุกครั้ง เกิดเรื่องเสียหายขึ้นเช่นนี้บุรุษคนใดจะกล้ามาสู่ขอ" บิดาพร่ำบ่นไม่พ้นตำหนินางเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ไม่แน่ว่าอาจมีผลกับการเลื่อนตำแหน่งที่กำลังเป็นไปในทางที่ดีของเขา "ลูกขอโทษท่านพ่อเจ้