ย้อนเวลามาเป็นชายาของทรราช

ภายในห้องที่เงียบสงบสตรีโฉมสะคราญกำลังนั่งหวีผมเป็นขั้นตอนสุดท้าย นางแต่งกายงดงามด้วยชุดสีชมพูอ่อนปักลวดลายดอกอิงฮวาดูอ่อนหวานราวกับบุตรีสวรรค์ ดวงตามีแววของความเศร้าโศกเต็มเปี่ยม ปิ่นปักผมรูปผีเสื้อทำจากหยกเนื้อดีที่ราคาแพงที่สุดและหายากที่สุดปักอยู่บนเรือนผมยาวสลวยของนาง ราวกับว่าสิ่งที่สวยงามที่สุดบนร่างกายนางได้ตั้งใจแต่งเอาไว้แล้ว รอเพียงเวลาเท่านั้น มู่เหยียนหวนนึกถึงอดีตในวัยเยาว์ขึ้นมา ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่นางมีความสุขที่สุด ในเวลานั้นมีเพียงนางท่านพ่อและท่านแม่เป็นครอบครัวอบอุ่นที่ใคร ๆ ต่างชื่นชม แม้ท่านพ่อของนางจะเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยแต่กลับมีแต่ความสุขกายสบายใจในจวนหลังเล็ก ท่านแม่ของนางเสียชีวิตลงตอนนางมีอายุเพียงสี่ขวบต่อมาไม่ถึงเดือนท่านพ่อก็แต่งงานใหม่และมีบุตรสาวเพิ่มอีกคนคือ มู่หลิงที่แบ่งความรักของท่านพ่อไปจากนาง มู่เหยียนกลายเป็นเด็กสาวหัวรั้นไม่ค่อยเชื่อฟังบิดานางจึงถูกฮูหยินลงโทษอยู่เสมอ แม้แต่บ่าวรับใช้ในจวนยังไม่เคยเห็นหัวนางเลยสักคน เชื่อฟังเพียงฮูหยิน นายท่านและคุณหนูรองเท่านั้น คิดมาถึงตรงนี้มู่เหยียนหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น ตระกูลมู่ไม่ใส่ใจนางก็

ตระกูลหยาง หยางหมิงเช่ออ่านตำราในห้องมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจวบจนตอนนี้ก็พลบค่ำแล้ว "หมิงเช่อมากินข้าวก่อนเถิด" เซียวถงเรียกบุตรชายคนเดียวสายตาของนางเต็มไปด้วยความห่วงใย หยางหมิงเช่อเงยหน้าขึ้น แพขนตายาวกระพริบสม่ำเสมอสองครั้ง "ขอรับท่านแม่" เขาละสายตาจากตำราลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกตามหลังมารดา ที่มีหยางเซินผู้เป็นบิดาตักข้าวใส่ชามรอด้วยใบหน้าเบิกบาน "มากินข้าวก่อนลูกมา หักโหมเกินไปสุขภาพจะแย่เอาได้" เขาพูดอย่างกระตือรือร้นชักชวนให้หยางหมิงเช่อกินอาหารบำรุงร่างกายเสียก่อนค่อยไปอ่านตำราต่อ มารดาของเขาคอยคีบอาหารให้อย่างเอาใจใส่มองดูแล้วเป็นครอบครัวที่อบอุ่นไม่น้อย หยางหมิงเช่ออยู่กับครอบครัวตระกูลหยางมาตั้งแต่อายุแปดขวบ ในฐานะลูกบุญธรรมของบ้านหลังนี้ เนื่องจากสองสามีภรรยาไม่มีบุตรจึงรับเลี้ยงโดยไม่ลังเล เซียวถงผู้มีจิตใจอ่อนโยนนางให้ความรักและเอาใจใส่บุตรชายคนเดียวไม่ขาดตกบกพร่อง หยางเซินก็เป็นคนขยันขันแข็งเป็นหัวหน้าครอบครัวที่รักภรรยาและลูกเป็นอันดับหนึ่ง เขาทำงานหนักทุ่มเทสุดตัวเพื่อให้หยางหมิงเช่อได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด ใช่ว่าชายหนุ่มไม่รับรู้เขาเป็นเด็กกตัญญูต่อบิดามารดาม

ตระกูลมู่ มู่เหยียนแต่งกายด้วยชุดสีฟ้าอ่อนจัดแต่งทรงผมเรียบง่ายมองดูสวยสมวัย ในอดีตนางเป็นสตรีรักสวยรักงามการแต่งหน้าแต่งกายไม่เคยน้อยหน้าผู้อื่น แต่วันนี้นางเข้าใจชีวิตมากขึ้น เครื่องหน้าเครื่องหัวเยอะแยะไม่ช่วยทำให้ดูดีขึ้นมาได้ กล่องเครื่องประดับไม้แกะสลักลายดอกเหมย ของขวัญที่มารดาเคยมอบให้ในวันเกิดก่อนเสียชีวิตที่นางทั้งรักและหวงแหนหายไปจากตู้หลังจากนางเปิดออกจะหยิบมาปักเพื่อระลึกถึง ก่อนไปบ้านตระกูลหวงนางยังเปิดดูลูบไล้อย่างทะนุถนอมด้วยความคิดถึงมารดาอยู่เลย วันนี้กลับพบเพียงกล่องอื่นที่มีไม่มาก ตำแหน่งเดิมก็ถูกกล่องไม้อื่นเลื่อนมาทับจุดเดิมไปแล้ว "ใครเข้ามาในห้องนี้" โดยปกติมู่เหยียนไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น นางอยู่ในจวนอย่างเจียมตัวมาตลอดรู้ตัวดีว่าไม่เป็นที่โปรดปรานของบิดาและฮูหยิน ที่ไม่ค่อยชอบหน้านางเพราะความดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง นางไม่สุงสิงแม้แต่กับน้องสาวต่างมารดาความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงดูห่างเหินราวกับอยู่คนละตระกูล ถึงมู่เหยียนไม่ชอบสู้รบปรบมือกับผู้ใด แม้กระทั่งบ่าวรับใช้ที่ไม่เคารพนางก็ไม่เคยบังคับให้จงรักภักดี แม้นางจะดื้อรั้นไม่ชอบทำตามคำสั่งของฮูหยินแต่ก็ไม่เคยท

มู่เหยียนมองหน้ามู่หลินสายตาแข็งกร้าวเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ มู่หลินก้มหน้าลงไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดหลบสายตาแล้วเดินออกไป เรื่องไม่ลงเอยง่าย ๆ แล้ว มู่เหยียนเองก็จนใจจะต่อรอง บิดาของนางคงโกรธมากที่บุตรสาวคนโตของตระกูลขอย้ายไปอยู่ที่อื่น ทั้งที่มีบิดามารดายืนหัวโด่อยู่ในจวนและเลี้ยงดูนางให้สุขสบายได้ แต่ไม่มีใครเข้าใจส่วนลึกของสาวน้อย บิดาก็ไม่เคยพบเจอเหตุการณ์ยามนางต้องลำบากหรือหากรับรู้ก็คงไม่ใส่ใจกระมัง จดหมายจากตระกูลมู่ส่งมาที่ตระกูลหวงในอีกสองวันต่อมา "ใต้เท้ามู่ไม่ยินยอมให้เหยียนเอ๋อร์มาอยู่ที่นี่ เห็นทีฮูหยินคงต้องทำใจแล้ว" ใต้เท้าหวงหมิงพูดกับภรรยาหลังจากอ่านจดหมายเสร็จ จ้าวซือหงถอนหายใจใหญ่นี่นางคงหมดหวังเสียแล้ว แววตาหม่นแสงลงเล็กน้อยนึกเป็นห่วงหลานสาวที่อยู่เมืองหลวง "ข้าเกรงว่านางจะลำบากเจ้าค่ะ" "อย่าห่วงเลยนางอยู่กับบิดานะ นั่นก็บ้านของนางเอาไว้มีโอกาสเราได้เข้าเมืองหลวงค่อยแวะไปเยี่ยม" หวงหมิงปลอบใจพร้อมกับยิ้มแย้มนางจึงผ่อนคลายความวิตกลงได้มาก สำนักศึกษาเซิ่งจู ดึกมากแล้วหยางหมิงเช่อเพิ่งดับไฟนอน ภายในสำนักศึกษาเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงลมหนาวหวีดหวิวท่ามกลางความเงียบ

หลี่เอ้อเหลียนมาถึงจวนตะกูลหลี่ของท่านอาที่เป็นขุนนางอยู่ที่นี่เพราะจวนของท่านน้าอยู่ไกลออกไปเล็กน้อยเขาจึงเลือกที่นี่เพราะอยู่ใจกลางเมือง "เอ้อเหลียนมาถึงเอาค่ำมืดไม่บอกกล่าวอาเลย จะได้เตรียมต้อนรับเต็มที่กว่านี้" หลี่ชิงเอ่ยกับหลานและสหายอย่างอารมณ์ดี "รบกวนท่านอาแล้วขอรับ หลานเพียงแต่ออกมาท่องเที่ยวผ่อนคลายจากการท่องตำรา" ทั้งหมดพยักหน้าเห็นด้วยและพูดคุยกันอยู่พักใหญ่จึงแยกย้าย ช่วงเช้าหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จหลี่เอ้อเหลียนอาสาพาสหายทั้งสี่คนเดินชมเมืองหูโจว ตระกูลหวง "เหยียนเอ๋อร์ควรส่งข่าวมาก่อนป้าจะได้ให้รถม้าไปรับเดินทางไกลถึงค่ำมืดอันตรายยิ่งนัก" จ้าวซือหงเป็นห่วงหลานสาวคนโปรดใบหน้าซีดเซียวมองอย่างเอ็นดู มู่เหยียนส่งยิ้มหวานเป็นการสร้างความสบายใจให้นาง "คราวหน้าหลานจะรอบคอบกว่านี้เจ้าค่ะ ท่านพ่อกับฮูหยินรองฝากของมาเยี่ยมท่านป้าและฝากความห่วงใยมาด้วยเจ้าค่ะ" คำเรียกขานแม่เลี้ยงฟังดูแปลกหูแต่ทุกคนก็ชินชาแล้วมิได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจแต่อย่างใด วันนี้เป็นวันทำงานจึงมีเพียงมู่เหยียน ฮูหยินและลูกสะใภ้อยู่ที่จวน มั่วชิงหรงรับอาสาดูแลแม่สามี มู่เหยียนจึงช่วยได้ไม่มากนัก "เหยี