Lahat ng Kabanata ng ย้อนเวลามาเป็นชายาของทรราช: Kabanata 21 - Kabanata 30

ยังไม่ถึงวันนัดคุยกับตระกูลมู่ มู่หลวนเฟิงประชุมเสร็จมักขอตัวกลับจวนไม่ยอมพบหน้าหยางหมิงเช่อที่อยากขอโทษและพูดเรื่องสำคัญด้วย เขาจึงเพียงรอเวลาไปเจรจาที่จวนในคราวเดียว ด้านหมู่เหยียนถูกกักบริเวณห้ามออกนอกจวนจนกว่าจะมีคำสั่ง นางทำได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ ปักผ้าแก้เบื่อ หยางหมิงเช่อออกไปนอกเมืองเพียงคนเดียวมุ่งหน้าสู่สำนักศึกษาเซิ่งจู วันนี้อาจารย์ใหญ่ไม่ได้ไปไหนถือว่าเป็นโชคดีเพราะเขาไม่ได้นัดหมายเอาไว้ล่วงหน้า "โอ ท่านราชเลขามาถึงที่นี่ข้าต้อนรับไม่ดีต้องขออภัย" "ท่านอาจารย์อย่าทำเช่นนี้เลยขอรับศิษย์มาไม่ได้บอกมีความผิดที่ไม่อาจอภัย" "ลุกขึ้นเถอะ ดูหน้าแล้วมีเรื่องไม่สบายใจใช่หรือไม่" ทั้งสองคนเข้าไปหารือในห้องส่วนตัว อาจารย์ใหญ่เป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดหยางหมิงเช่อจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวให้ฟัง "เดิมทีข้าเป็นคนตระกูลเหอ ในวัยเด็กจำได้เพียงภาพคนในตระกูลถูกฆ่าตายและพาไปอยูที่อื่นจากนั้นก็ถูกส่งมาบ้านตระกูลหยาง" อาจารย์ใหญ่ได้ฟังถึงกับตกตะลึงกับเรื่องราวของลูกศิษย์คนโปรด "นี่เจ้าเป็นคนของตระกูลเหอหรอกหรือ บิดามารดาเจ้าคือผู้ใด" หยางหมิงเช่อขบคิด ทบทวนความทรงจำทว่าสมองกลับว่างเปล่า

สตรีในยุคที่บุรุษเป็นใหญ่ไม่สามารถปฏิเสธได้ มู่เหยียนยังโชคดีที่มีโอกาสได้พูดบ้างขณะที่ตระกูลอื่นส่วนใหญ่บุตรสาวไม่มีสิทธิ์เอ่ยปากแม้แต่นิดเดียว ถึงนางไม่พอใจกับการตัดสินใจของผู้อาวุโสทุกฝ่ายแต่กลับทำอะไรไม่ได้ นับจากวันนี้ก็เพียงรอฤกษ์เข้าพิธีแต่งงานเท่านั้น "แล้วอนาคตการย้ายถิ่นฐานของข้าเล่า อ้อ แต่งได้ก็หย่าได้ถ้ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลข้าจะหย่ากับท่าน" เป็นทางออกเดียวที่นางคิดเอาไว้ล่วงหน้า หากหยางหมิงเช่อมีภรรยาคนที่สองเมื่อใดนางก็ไม่จำเป็นต้องอดทน รู้ดีว่าตนเองจะประสบชะตากรรมเช่นใดนางจะไม่มีทางจบชีวิตในจวนของเขาเหมือนที่ผ่านมา ความตั้งใจเดิมยังคงอยู่ครบกำหนดรับชุดใหม่นางจึงเดินทางไปร้านขายผ้าตระกูลลี่พร้อมกับซวงซวง "พี่เหยียนเหยียนมาแล้ว" ลี่หนิงอวี่ยิ้มหวานทักทายรอบริการลูกค้าคนพิเศษ "วันนี้ชุดเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านลองดูว่าชอบหรือไม่" ลี่หนิงอวี่ให้มู่เหยียนเปิดดูก่อนนำกลับเผื่อแก้ไขบางจุด นางล้วงมือเข้าไปในห่อผ้าเอาชุดออกมาคลี่ดูเล็กน้อย "สวยมากจริง ๆ น้องอวี่ ฝีเย็บละเอียดลายปักงดงามพี่ดูเท่านี้ก็รู้แล้ว" มู่เหยียนเก็บชุดเอาไว้ที่เดิมมองลี่หนิงอวี่อย่างพิจารณา "พี่เหย

เขายกมือชี้หน้ามู่เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างผิดกับเมื่อสักครู่ราวฟ้ากับเหว "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าเล่นตัวกับข้า ข้ายอมลดตัวมาทักทายจะพูดกันดี ๆ ไม่ได้ก็อย่าหวังว่าข้าจะอ่อนโยนกับเจ้าอีก" มู่เหยียนไม่ใช่สาวน้อยอ่อนต่อโลกเหมือนเมื่อก่อนที่นางเกรงกลัวอำนาจของหลี่เอ้อเหลียน ยามนี้ไม่มีใครช่วยนางได้นางต้องช่วยเหลือตัวเองหากไม่ตอบโต้เขาจะยิ่งได้ใจ "แล้วที่ท่านทำอยู่เรียกว่าดีแล้วหรือ บ้านเมืองมีกฎหมายหากข้าร้องเรียนทางการระวังจะลำบาก" หลี่เอ้อเหลียนหัวเราะออกมาเสียงดังยกมือขึ้นท้าวสะเอวก้าวเดินเข้ามาช้า ๆ ไม่รีบไม่ร้อน "ข่มขู่ข้าหรือ เจ้าคิดว่าข้าเป็นใครที่จะกลัวเรื่องแค่นี้" "คิดว่าเป็นคนน่ารังเกียจ" สีหน้าชิงชังแสดงออกเปิดเผยเมื่อก่อนนางเอาแต่กลัวและหลบหนีครั้งนี้นางจะสู้กับเขาจะไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ความสุภาพในครั้งแรกแปรเปลี่ยนเป็นโทสะ หลี่เอ้อเหลียนไม่อดทนต่อนางอีกต่อไป มือใหญ่ยกขึ้นหมายตบสั่งสอนสตรีปากสุนัขให้เข็ดหลาบ "อย่าแตะต้องนาง!" หยางหมิงเช่อเดินเร่งฝีเท้ามาพร้อมกับองครักษ์สองคน หลี่เอ้อเหลียนลดมือลงจ้องหน้าเขาเขม็ง "เป็นขุนนางไม่ควรทำเช่นนี้" หยางหม

หยางหมิงเช่อพามู่เหยียนมาส่งกลับจวนแล้วกลับไปเตรียมตัวเข้าวังหลวงแต่เช้า "ข้อเสนอที่ส่งมาข้าเห็นด้วยกับราชเลขาสมควรสร้างเขื่อนแก้ปัญหาให้ราษฎร" ขุนนางหลายคนต่างมองหน้ากันที่ฮ่องเต้ตัดสินพระทัยเช่นนี้ แนวทางที่พวกเขาเสนอเอาไว้ไม่เป็นผลเท่ากับราชเลขาธิการ พระองค์ทรงเชื่อมั่นในตัวใต้เท้าหยางขนาดนี้สื่อความหมายแฝงเร้นว่าเขาเป็นคนสำคัญที่สุดไม่ว่าเสนอสิ่งใดพระองค์ก็ทรงเห็นดีเห็นงามไปหมด "แต่ว่าใช้งบประมาณมากนะพะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายกรมโยธาธิการกราบทูล "ก็เสียงบมากครั้งเดียวได้ประโยชน์ไปอีกร้อยปีท่านคิดว่าไม่คุ้มค่าหรือ" ขุนนางโยธาโค้งตัวลงถอยหลังกลับที่เดิม พระองค์ตรัสเช่นนี้แปลว่าทรงตัดสินพระทัยแล้ว "ไปดำเนินการให้เร็วที่สุดให้ราชเลขาไปดูงานแทนข้า" เสร็จสิ้นการประชุมเหล่าขุนนางจับกลุ่มพูดคุยกันถึงเรื่องเมื่อสักครู่ส่วนมากไม่พอใจเรื่องการสร้างเขื่อนที่หยางหมิงเช่อเสนอ มิหนำซ้ำยังให้ดำเนินการทันทีซึ่งเรื่องนี้มีการหารือกันเป็นเรื่องหลักของขุนนาง ต่อให้ไม่พอใจก็ต้องทำตามคำสั่ง หยางหมิงเช่อรับหน้าที่ดูแลงานนี้เป็นหลักจึงมีงานยุ่งไปอีกหลายวัน มู่เหยียนศึกษาวิธีการผลิตชาดทาปาก นางออกไปตระ

ระยะนี้มู่หลวนเฟิงมักออกไปธุระหลังเลิกงานบ่อยครั้ง กลับถึงจวนก็มืดค่ำเกือบทุกวัน มู่เหยียนสังเกตมาสักระยะหนึ่งแล้วคราแรกนางเข้าใจว่าบิดาคงออกไปทำคดีทว่ามักเห็นเขาออกไปคนเดียวทั้งที่โดยปกติจะมีเจ้ากรมอาญาหรือเจ้าหน้าที่ด้วยกันมารับหรือไปตามนัดหมาย ความสงสัยเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ในคราวก่อนผุดขึ้นมาในหัวของมู่เหยียน ตอนที่บิดาได้ตำแหน่งรองเจ้ากรมอาญาจากการสนับสนุนขององครักษ์เว่ยอวี่สวนที่คอยช่วยทำผลงานจนเจ้ากรมอาญาและขุนนางยอมรับในความสามารถ เมื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงขึ้นจากการผลักดันหมู่หลวนเฟิงก็ต้องให้การตอบแทนผู้มีพระคุณ "เว่ยอวี่สวนบีบบังคับและหลอกใช้ท่านพ่อจนต้องโทษประหารแต่ตัวเองกลับเอาตัวรอดได้" สุดท้ายทั้งนางและบิดาก็กลายเป็นเหยื่อของคนฉลาดจนตัวตาย เมื่อคิดถึงตรงนี้มู่เหยียนไม่รอช้านางออกไปพบคนขับรถม้าให้ช่วยหาคนส่งข่าวให้หนึ่งคน แม้เขาจะสงสัยทว่ามู่เหยียนเพียงบอกว่าเป็นไปเพื่อประโยชน์ของตระกูลมู่เขาจึงไม่เอ่ยปากถาม ไปหาคนส่งข่าวที่เคยเป็นสหายกันมาได้หนึ่งคน การพูดคุยเรื่องสำคัญภายในจวนมีความเสี่ยงเกินไปนางกับซวงซวงจึงนั่งรถม้าไปที่ชายป่าลับตาผู้คน เป็นเวลาเดียวกับหยางหมิงเ