Semua Bab ย้อนเวลามาเป็นชายาของทรราช: Bab 31 - Bab 40

มู่เหยียนเห็นมู่หลวนเฟิงนั่งเขียนหนังสือมาหลายวันแล้วความสงสัยใคร่รู้ของนางฉายออกมาชัดเจน หลังจากที่บิดาออกไปทำงานนางหาโอกาสแอบเข้าไปในห้องทำงานค้นหาสิ่งที่มู่หลวนเฟิงให้ความสำคัญ นางค้นหาม้วนกระดาษไปทั่วห้องกลับไม่พบสิ่งที่เคยเห็น "หรือว่าท่านพ่อจะเอาไปด้วย" มู่เหยียนนั่งลงพิงชั้นวางตำราคิดในใจว่านางหมดสิ้นหนทางแล้วจริงหรือ ขณะที่ครุ่นคิดอย่างหมดหนทาง จู่ ๆ เหมือนสวรรค์เมตตามือของนางสัมผัสโดนม้วนกระดาษม้วนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจสอดอยู่ช่องเล็ก ๆ นางก้มลงมองแล้วดึงออกมาคลี่ออกดู ไม่นึกว่าสิ่งที่ตามหาจะเจอในซอกเล็กแคบขนาดนี้ เมื่ออ่านดูเนื้อความข้างในกลับต้องตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าหมู่หลวนเฟิงจะทำได้ขนาดนี้ "เขียนข้อหาไว้ล่วงหน้าหรือ" คิ้วสวยขมวดลึกขึ้นอย่างใช้ความคิด นางต้องหาทางเอากระดาษม้วนนี้ออกไปทำลายให้ได้ "นายท่ายกลับมาแล้ว" เสียงจางเหยาเอ่ยทักทาย มู่เหยียนเก็บม้วนกระดาษเอาไว้ที่เดิม นางหนีออกจากตรงนี้ไม่ทันแน่เพราะเสียงฝีเท้าหนักกำลังมุ่งหน้ามายังห้องนี้นางใช้ความเร็วหลบเข้าไปด้านหลังชั้นวางมองบิดาที่กำลังก้าวขาเข้ามาอย่างตื่นเต้น มู่หลวนเฟิงเดินเข้ามาในห้องทำงานมองซ้ายมองขวาแ

ขบวนของหยางหมิงเช่อกลับมาถึงได้แวะส่งมู่เหยียนกลับจวนอย่างปลอดภัยแล้วจึงกลับไปทำแผลทั้งคนทั้งม้า มู่เหยียนเห็นภายในจวนยังเงียบสนิทนางจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำนอนพักเก็บตัวอยู่ในเรือนหลัง ด้านหยางหมิงเช่อองครักษ์ทั้งสองได้เชิญหมอมารักษาอาการบาดเจ็บกว่าจะได้พักผ่อนก็ดึกดื่นมาก รุ่งเช้าจิ่นซูเข้ามารายงานความคืบหน้าเรื่องเสบียงทหาร "รองแม่ทัพจับคนได้ทั้งหมดเว่ยอวี่สวนโดนซัดทอดหนีไม่รอดถูกจับตัวกลางทางขอรับตอนนี้กำลังรอการสอบสวน เสบียงที่นำมาสับเปลี่ยนเก็บไว้เป็นหลักฐานหมดแล้ว" หยางหมิงเช่อนิ่งฟังการรายงานของจิ่นซู โทษของเว่ยอวี่สวนถึงขั้นประหารชีวิตจับได้คาหนังคาเขาแล้วหลักฐานยังมัดตัวแน่นคงยากจะพ้นโทษ "ออกไปได้" "ขอรับ" เว่ยอวี่สวนในอดีตเป็นคนบงการเรื่องของตระกูลเหอ มีนิสัยขี้อิจฉาริษยา มักใหญ่ใฝ่สูงทว่ารู้จักจุดอ่อนศัตรูและหลอกใช้คนอื่นเก่งจึงอยู่รอดได้สบายมาถึงทุกวันนี้ "สำหรับเจ้าข้าถือว่าเป็นความบังเอิญในการล้างแค้นให้ตระกูลเหอ ถึงเจ้ารอดจากคดีนี้ข้าก็จะสังหารด้วยตัวข้าเอง" ความทรงจำเก่าของเขากลับมาแล้วคนแรกที่เป็นศัตรูของตระกูลเหอแม้ไม่สำคัญมากแต่ก็นับว่ามีบทบาทต่อความล่มสลา

"โง่ที่สุด!" สิ่งของใกล้มือถูกขว้างปากระจายรอบทิศทาง อารมณ์ของเหอเจียวเหม่ยตอนนี้ไม่ต่างจากเปลวเพลิงลุกโชติช่วง ทั้งเกลียดชัง โมโห ริษยา "องค์หญิงเพคะ สงบสติเถิดเพคะหากมีคนผ่านมาเห็นเข้าจะดูไม่ดีเพคะ" "เพียะ!!" นางกำนัลเตือนสติแต่ถูกตบหน้าอย่างแรงนางยกมือขึ้นกุมใบหน้าที่โดนแรงตบน้ำตาไหลอาบแก้มเพราะความเจ็บปวด "อย่ามาบังอาจสั่งสอนข้า ออกไปให้พ้น" เหอเจียวเหม่ยไล่ตะเพิดนางกำนัลออกไปจนหมด เวลานี้นางไม่ต้องการคนขวางหูขวางตาหารือแม้แต่สิ่งของก็ขว้างทิ้งระบายอารมณ์ไม่หยุด "นั่นเจียวเหม่ยเป็นอะไรถึงโยนข้าวของทิ้งเรี่ยราดอย่างนั้น" ฮองเฮากลับจากราชกิจสำคัญเสด็จผ่านมาพบเข้าพอดีเมื่อเห็นสถานการณ์ย่ำแย่ต่อหน้าจึงรีบไปดู "เจียวเหม่ยเกิดเรื่องใดขึ้น" เหอเจียวเหม่ยหันมาเห็นฮองเฮามีพระพักตร์กังวลนางโผเข้ากอดพลางร้องไห้ "เสด็จแม่ ลูกไม่มีสิทธิ์รักใครหรือเพคะ" ฮองเฮาไม่ทรงทราบมาก่อนว่าองค์หญิงใหญ่มีคนที่นางรักแล้วจากสิ่งที่เจอตอนนี้คาดว่าน่าจะไม่สมหวัง "ใครทำร้ายจิตใจลูก แม่จะช่วยให้เจ้าสมหวังเอง" ด้วยความรักพระธิดาไม่สามารถทนเห็นนางเจ็บปวดได้จึงตรัสออกมาโดยไม่ต้องคิด เหอเจียวเหม่ยมีความ

"ถ้ารอถึงสองวันกว่าจะถึงบ้านท่านพ่อท่านแม่การเดินทางก็คงค่ำเส้นทางไม่ค่อยราบเรียบไปมาลำบาก" หยางหมิงเช่อไม่อยากสร้างความลำบากให้บิดามารดาการเดินทางข้ามวันข้ามคืนอาจจะเหนื่อยเกินไป "พรุ่งนี้เดินทางไปรับได้เลยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า" นอกจากเป็นห่วงเรื่องการเดินทางก็มีความปลอดภัยที่วางใจไม่ได้ การเคลื่อนไหวของตระกูลหยางคนทางจงหยวนต้องจับจ้องอยู่แล้ว เขาวางใจไม่ได้เลยว่าเกออี้หานจะปล่อยให้สองคนนั้นหลุดมือไปได้ คนของหยางหมิงเช่อกลับไปเตรียมตัวเขาก็นั่งทำงานต่อก่อนเข้าห้องไปพักผ่อน ถึงวันไปรับสองสามีภรรยาเตรียมตัวไม่ทัน คนที่หยางหมิงเช่อจัดเอาไว้สี่คนช่วยกันเก็บของและพาออกด้านหลังหมู่บ้านไปเงียบ ๆ บ้านของเขาอยู่ท้าย ๆ ของหมู่บ้านจึงไม่มีคนพบเห็นและเป็นวันทำงานที่คนอื่นออกไปทำไร่ทำนากันหมด สามีภรรยานั่งเงียบตลอดการเดินทางไม่กล้าซักถามออกไป หยางเซินค่อนข้างหวั่นเกรงกลัวว่าจะไม่มีความปลอดภัยตลอดการเดินทางแต่ไม่พูดออกมาให้เซียวถงตื่นตระหนกเพียงจับมือภรรยาเอาไว้แน่นภายในรถม้าเท่านั้น "อะไรนะมันย้ายไปแล้วรึ พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่!" เกออี้หานได้รับฟังข่าวสำคัญที่ไม่อยากเชื่อหูตัวเองเขาสั่งให้จัด

มู่เหยียนรู้สึกตัวอีกทีนางก็อยู่ในห้องโดยมีซวงซวงนั่งอยู่ข้าง ๆ "คุณหนูฟื้นแล้ว" นางจำได้ว่าเมื่อคืนนางเห็นการเข่นฆ่าจากนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว "ข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่" ซวงซวงยิ้มเอียงอายตอบขึ้นว่า "ใต้เท้าหยางอุ้มคุณหนูเข้ามาส่งในห้องนี้เจ้าค่ะ เห็นนายท่านบอกว่าทางวังหลวงตามหาคุณหนูกับนายท่านกันวุ่นวายมาก นายท่านเป็นห่วงคุณหนูพาคนออกตามหาไปทุกที่จนกระทั่งเจอใต้เท้าหยางพากลับมาที่จวนเจ้าค่ะ" พวงแก้มของมู่เหยียนแดงระเรื่อนางทั้งอับอายทั้งตื่นตระหนก หยางหมิงเช่ออุ้มนางอย่างนั้นหรือ มู่หลวนเฟิง จางเหยาและมู่หลินเข้ามาเยี่ยมมู่เหยียนในห้อง "ได้รับบาดเจ็บหรือไม่" มู่หลวนเฟิงถามอย่างเป็นห่วง มู่หลินผละจากมารดาเข้ามานั่งบนเตียงข้างมู่เหยียน "พี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" นางยิ้มบางให้ทั้งสองคนตอบว่าไม่เป็นอะไรมาก มู่หลวนเฟิงพูดคุยไม่นานก็กลับออกไปทำงานต่อ มีเพียงสองแม่ลูกที่เฝ้านางแทนเพราะซวงซวงออกไปเอาอาหารกับยาบำรุงมาให้ "คราวนี้ได้มีข่าวลืออีกแล้ว ทำอะไรควรรู้จักคิดบ้าง" จางเหยาตำหนิมู่เหยียนที่ไม่รู้จักระมัดระวังตัว หายตัวไปจนเกิดเรื่องขึ้นจนได้ มู่หลินเห็นมารดาพูด