All Chapters of กลลวงเล่ห์สวาท: Chapter 11 - Chapter 20

“พอได้ครับ” เขาหันมายิ้มให้เธอ ก่อนจะปาดเหงื่อ“ไปอาบน้ำก่อนไหมคะพี่กัน ค่อยมาทำกับข้าว จะได้สบายตัว” เธอเช็ดเหงื่อให้เขา เขารับน้ำเย็นๆ ไปดื่มอีกรอบหลังจากซ่อมฝาบ้านเสร็จ“ก็ดีเหมือนกันนะ” กันภัยรับคำ ก่อนจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าไปอาบน้ำ รันนรินทร์คิดว่าการใช้ชีวิตอยู่กับคนที่รักทำให้เธอมีความสุข ลำบากแค่ไหนเธอก็ไม่หวั่น การได้อยู่กับกันภัยคือความสุขที่สุดในชีวิตหลังอาบน้ำเสร็จกันภัยก็มาสอนหญิงสาวทำกับข้าว“วิธีแล่ไก่” กันภัยสนุกกับการสอนเธอทำกับข้าว รันนรินทร์อาจจะตื่นเต้นกับชีวิตแบบนี้ เขาเคยนึกหวั่นใจอยู่เหมือนกัน กลัวว่าเธอจะทนไม่ไหว แต่พอเห็นรอยยิ้มของเธอและคิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกน่าทดลองเขาก็เบาใจ รันนรินทร์ค่อยๆ จดจำสูตรการหมักไก่ การทำไก่ต้มน้ำปลา และการตำส้มตำ วันนี้งดทำไก่ต้มข่าเพราะว่ามีไก่ต้มน้ำปลาแล้ว“ขอรันตำส้มตำเองบ้างสิคะ”“อย่างแรกก็ใส่พริกลงไปก่อน เผ็ดน้อยเผ็ดมากแล้วแต่เราเลย” เขาบอกขณะที่เธอหยิบพริกใส่ลงในครกแล้วโขลก“โอ๊ย!” เธอตำพริกก่อนจะร้องเสียงดังยกมือขึ้นปิดตา“พริกกระเด็นเข้าตาเหรอครับ” กันภัยรีบเอ่ยถามอย่างห่วงใย“ใช่ค่ะ พี่กันดูให้หน่อยสิคะ” เธออ้อน“ไ

เธอรู้สึกผิดลึกๆ ที่หนีตามผู้ชายมา ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าเป็นหนี้บุญคุณที่มะปรางช่วยเรื่องนี้ แต่เวลานี้เธอไม่ได้อยากรู้สึกขอบคุณอีกฝ่ายเลย “พี่กันมีอะไรก็บอกปรางทุกอย่างเลยเหรอ” รันนรินทร์เอ่ยถาม“ใช่จ้ะ” มะปรางยิ้มเหมือนไม่มีอะไร แต่ในใจเยาะที่เห็นอีกฝ่ายหน้าซีดเผือด“ทุกเรื่องเลยเหรอ รวมถึง...” รันนรินทร์ยั้งปากตัวเองเอาไว้“รวมถึงอะไรเหรอ เรื่องบนเตียงหรือเปล่า” มะปรางแกล้งพูดไปแบบนั้นเอง เดาสุ่มมั่วทำให้อีกฝ่ายหวาดระแวง สร้างความร้าวฉานคืองานของเธอ!!!“นี่พี่กันพูดด้วยเหรอ”“รันน่ะ พี่กันเขาไม่เล่าหรอก” รันนรินทร์ถอนใจพรืดเมื่อได้ยินแบบนั้น อย่างน้อยกันภัยก็ไม่เล่าเรื่องบนเตียงของเธอกับเขาให้คนนอกฟัง“ว่าเธอน่ะนอนตัวแข็งทื่อ อุ๊ย! ฉันขอโทษ” มะปรางโกหกคำโต แกล้งหัวเราะเหมือนรับรู้เรื่องนี้จริงๆ ทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรเลย แต่คนฟังถึงกับอ้าปากค้าง หน้าแดงสลับซีดรันนรินทร์ตาโตก่อนตวัดสายตามองคนตรงหน้า ในใจนั้นร้องค้านอย่างรุนแรงว่าไม่จริงใช่ไหม กันภัยไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นแน่นอน แต่สายตาของมะปรางทำให้เธอหัวใจกระตุก“อย่าไปถามพี่กันนะ” คนแกล้งเดาสุ่มมั่วๆ สำทับ“ปรางจะกลับประจวบเมื่อไหร่” ร

“รันอย่าทำร้ายปรางอีกเลย พี่รู้จักเขามาตั้งแต่เด็ก เขาไม่ได้ร้ายกาจแบบนั้น” กันภัยปรามคนรัก“แสดงว่าพี่คิดว่ารันร้ายกาจใช่ไหม พี่กันตอบรันมาสิ พี่เห็นว่ารันร้ายกาจใช่ไหม รู้จักเขาแต่เด็ก ทำไมไม่เอาเขามาเป็นเมียเสียล่ะ เขาอยากเป็นเมียพี่จนตัวสั่น” รันนรินทร์ระเบิดอารมณ์ออกมา ตัวเธอสั่นเทา จิกมือเข้าหากันแน่นด้วยความโมโห“รัน!!!” กันภัยอุทานอย่างตกใจ ผิดหวังกับความคิดร้ายๆ ของหญิงสาวคนรัก“อย่ามองรันด้วยสายตาเหมือนรันชั่วร้ายแบบนี้” เธอเม้มปาก กำมือแน่นกว่าเก่า เสียใจ โมโหและอารมณ์มากมายตีกันยุ่งไปหมด“พี่กันปล่อยให้ปรางไปเถอะจ้ะ ปรางไม่อยากทำให้พี่ทะเลาะกับรันเขา ยังไงพี่กับรันก็เป็นผัวเมียกันแล้วนะจ๊ะ ถึงจะไม่ได้ตบแต่งหรือจดทะเบียนสมรสกันก็ตามที” คำพูดของมะปรางเหมือนหวังดีเสียหนักหนา แต่มันเคลือบไปด้วยยาพิษ รันนรินทร์เหมือนถูกหยามซ้ำซาก หนีตามผู้ชายมา เป็นเมียเขาแล้ว ไม่ได้ตบไม่ได้แต่ง ไม่มีแม้แต่ทะเบียนสมรส ไม่มีอะไรเลย!“เอาเลย จะไปปลอบกันที่ไหนก็ไป!” รันนรินทร์หนีเข้าห้องปิดประตูโครมใหญ่ เธอนับหนึ่งถึงสิบ นับจนถึงร้อยหัวใจดวงน้อยก็ร้อนรุ่มแทบลุกเป็นไฟ“รันเปิดประตูให้พี่ก่อน รัน!”

เธอเหลือบมองคนที่เดินอยู่เคียงข้าง ก่อนจะกะพริบตามองเสื้อผ้าเชยๆ ของกันภัย แล้วเหลียวไปมองเสื้อผ้าที่แขวนขายอยู่ในร้านตรงหน้า แม้จะไม่มียี่ห้อ แต่เธอตาถึงพอที่จะเลือกเสื้อผ้าพวกนี้ให้เขาใส่ได้ “รันขอไปดูของตรงโน้นหน่อยนะคะ ฝากพี่กันยืนรอซื้อขนมครกให้รันด้วย” เธอรีบบอกเขาก่อนผละห่างกันภัยมองตามร่างโปร่งของหญิงสาวไปอย่างห่วงใย แต่ก็คิดว่าเธอคงไม่เป็นอะไร เธอกลับมาอีกครั้งพร้อมกับถุงกระดาษใบหนึ่ง กันภัยหันมาก็เห็นเธอยืนอยู่ใกล้ๆ จึงยิ้มให้“ได้ของแล้วเหรอครับ”“ใช่จ้ะพี่กัน ขนมครกน่ากินจังเลยจ้ะ”“กินเลยครับ กำลังร้อนๆ” ร้านขนมครกมีที่นั่งให้ลูกค้าด้วย เขาใช้มือปัดฝุ่นเบาๆ เพื่อให้เธอนั่งกินขนมตรงนั้น“แหม... พ่อหนุ่มน่ารักจริงเชียว ดูแลภรรยาดีเหลือเกิน” แม่ค้าเอ่ยชมเมื่อเห็นการกระทำของกันภัย เขาเพียงแค่ยิ้มเขิน แต่รันนรินทร์ยิ้มเต็มใบหน้าอย่างมีความสุข“เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอจ๊ะ” แม่ค้าเอ่ยถามขณะแคะขนมครกใส่ใบตองให้ลูกค้าคนอื่นๆ เป็นขนมครกโบราณที่กินกับน้ำตาลทราย หน้ากะทิหอมหวานมัน เดี๋ยวนี้หารับประทานยากเพราะคนส่วนใหญ่หันไปทำขนมครกที่ผสมด้วยแป้งหวานและใส่พวกข้าวโพดหรือไส้ต่างๆ เข้

“คุณแม่คะ รันกราบขอโทษค่ะ” รันนรินทร์กราบลงแทบเท้ามารดา ใช่ว่าการหนีตามกันภัยมาอยู่กับเขาเป็นคู่ผัวตัวเมียจะทำให้เธอสบายใจมีความสุขเธอรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา แต่ในเมื่อเลือกแล้วเธอก็ต้องยืนหยัด เพราะเธอจะกลับไปอยู่บ้านให้คนยิ่งครหาไม่ได้ หรือจะอยู่กับกันภัยอย่างไร้อนาคตก็ไม่ได้ ต้องทำให้ทุกคนยอมรับ“ถึงยังไงรันก็เป็นลูก คนเป็นพ่อแม่น่ะ ตัดลูกไม่ขาดหรอก ถ้าลูกคิดว่าผู้ชายคนนี้เขาจะดูแลลูกได้... ก็เอา มาถึงขั้นนี้แล้ว พ่อกับแม่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว เขานินทากันทั้งจังหวัด ถามเขาสิ คนที่อยู่ใกล้ๆ ลูกน่ะ จะรับผิดชอบยังไง จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้ หรือจะทำให้มันถูกต้อง ให้คนเลิกนินทากันได้แล้ว เขาว่ามีลูกสาวเหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้าน มันจริงที่สุด เราเป็นผู้หญิงถ้าทำตัวไร้ค่าไร้ราคา ต่อไปเขาก็ไม่เห็นคุณค่า ได้มาง่ายก็ทิ้งได้ง่ายเหมือนกัน” “พี่กันไม่ใช่คนแบบนั้นนะจ๊ะแม่”“แกหลงผัวจนโงหัวไม่ขึ้น ในสายตาของแกมันก็ดีหมด พ่อแม่กับพี่ของแกไม่ดีอะไรเลยสักอย่าง ฉันคลอดแกมา อุ้มท้องเก้าเดือนไม่ใช่ให้แกโตขึ้นมา หนีตามผู้ชายมาแบบนี้” คุณรำเพยพูดอย่างอัดอั้นตันใจ...“หนูไม่ได้คิดว่าใครดี