กลลวงเล่ห์สวาท

เสียงตะหลิวผัดข้าวในกระทะเหล็กดังเป็นระยะๆ พร้อมกับกลิ่นอาหารที่ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณร้านทำให้ลูกค้าสาวๆ ในร้านน้ำลายสอไปตามๆ กัน เพราะรสมือพ่อครัวสุดหล่อนั้นอร่อยยิ่งกว่าเชฟในโรงแรมหรูๆ เสียอีกเพิงเล็กๆ ใช้ผ้ายางกันฝนและฝาสังกะสีตีกั้นเอาไว้พอทำกับข้าวได้ มีโต๊ะตัวเล็กๆ เก้าอี้พลาสติกสีแดงแบบไม่มีพนักพิง เหยือกน้ำพลาสติกถูกจัดวางไว้พร้อมกระดาษทิชชูสีชมพูและไม้จิ้มฟันบนโต๊ะแบบพับเก็บได้และกล่องใส่ช้อน ส้อมและตะเกียบวางใกล้กันพ่อครัวหนุ่มนามว่ากันภัย พัทธนพงศ์ อายุ 27 ปี เขาเป็นคนผิวสีแทนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม สาวๆ ที่มาอุดหนุนอาหารตามสั่งของร้านเล็กๆ แห่งนี้หรือจะเรียกว่าเพิงข้างทางก็ได้ นอกจากติดใจในรสมือแล้ว ยังติดใจพ่อครัวหนุ่มที่หล่อยิ่งกว่าพระเอกละครทีวีเสียอีก สาวๆ ในซอยเรียกเขาว่า “พี่กันสุดหล่อ” หล่อที่สุดในซอยอีกฉายาก็คือ “พี่กันหล่อสุดซอย” กันภัยเป็นคนขยันขันแข็ง สู้งาน แม้ฐานะครอบครัวจะยากจนก็ไม่เคยงอมืองอเท้า เขาทำงานทุกอย่างที่ทำได้ แต่ใจนั้นรักการทำอาหาร เลยหันมาลองเปิดร้านขายอาหารตามสั่งดู ลูกค้าแน่นร้านตั้งแต่เปิดร้านยันปิดร้านความฝันของกันภัยมีอยู่มากมายเต็มหัว เขา

“ดูอย่างพ่อกับแม่ของรันสิคะ มีเงินมากมายยังเป็นทุกข์ อันนี้รันคิดว่าจริงค่ะ”“แต่คนรวยก็สุขไปอย่าง เพราะมีเงินเยอะๆ อยากจะทำอะไรก็ทำ อยากจะซื้ออะไรก็ซื้อ อยากจะกินอะไรก็กิน”“กินแบบพี่กันดีออกค่ะ ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ กินดีอยู่ดีเกินไป โรคภัยถามหาค่ะ อาหารเดี๋ยวนี้เป็นอาหารสำเร็จรูป กินง่ายโรคก็เกิดง่ายด้วยค่ะ”“พี่อยากจะทำอาหารให้รันกินทุกวันเลย” มันเป็นความฝันของผู้ชายคนหนึ่งที่อยากทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่รัก แค่ตื่นมาเห็นหน้าเธอ เข้านอนพร้อมกัน ทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอกิน หัวเราะด้วยกัน มีความสุขด้วยกัน เป็นกำลังใจให้แก่กัน อยู่เป็นเพื่อนกันยามแก่ชรา“รันทำอาหารไม่เป็นเลยค่ะ น่าอายจังเลย” เธออยู่กรุงเทพฯ มีคนรับใช้ล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่เคยต้องหยิบจับอะไรเองเลย แตกต่างจากกันภัยเธอเห็นเขาหยิบจับอะไรคล่องแคล่วไปหมด อยากทำอะไรเป็นแบบเขาบ้างจัง“ทำไม่เป็นก็ไม่เป็นไรหรอก มีพี่อยู่ทั้งคน พี่ทำให้กินเองครับ พี่แค่กลัวรันจะเบื่อกับข้าวฝีมือพี่เสียก่อนน่ะสิ”“ไม่เบื่อหรอกค่ะ อร่อยกว่าโรงแรมห้าดาวเสียอีก” เธอยกนิ้วโป้งให้เขา บอกว่าอร่อยจริงๆ เขายิ้มกว้างให้เธอ“ยอกันเกินไปแล้ว”“พี่กันทำอาหารเก่งแบบนี

“รัน...” เขาคิดว่าเป็นแฟนสาว แต่ปรากฏว่าเป็นมะปราง“ปรางเองพี่กัน ไม่ใช่ยัยรัน” คนพูดมองสภาพของชายหนุ่มที่แอบรักแล้วให้นึกสงสาร“ทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอคะพี่กัน”“พี่รักรันจริงๆ นะปราง จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ถึงยังไงก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้พ่อกับแม่รันได้เห็นและยอมใจอ่อนให้ได้” มะปรางเป็นเพื่อนบ้านของกันภัย เธอคอยช่วยเขาให้ได้ลักลอบเจอกับรันนรินทร์หลายครั้งแม้จะแอบรักชายหนุ่มสักแค่ไหน แต่เขาไม่รักเธอ เมื่อเขาขอร้อง เธออยากให้เขามีความสุข จึงต้องช่วยเหลือเขาเรื่องรันนรินทร์ แม้จะเจ็บปวดหัวใจเพียงใดก็ตามทีเธอเพิ่งสำนึกว่าตัวเองทำผิดมากมายนักที่ช่วยให้เขาได้สมหวังกับรันนรินทร์ เธอสัญญาว่าจากนี้ต่อไปเธอจะทำทุกวิถีทางให้สองคนนี้เลิกกัน“พี่กันค่อยๆ เดินนะจ๊ะ” มะปรางประคองกันภัยขึ้นบ้านก่อนจะช่วยปฐมพยาบาลทำแผลให้เขา กันภัยนั่งใจลอยคิดถึงแต่แฟนสาว ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง“พ่อแม่ของรันน่ะเขาเจ้ายศเจ้าอย่าง เขาไม่ชอบคนอย่างเราๆ หรอก” มะปรางพูดเหมือนจะให้กันภัยปลงและตัดใจจากรันนรินทร์เสียที แต่เขาคิดไปอีกทางว่าต้องมีหนทางที่จะพิชิตใจพ่อแม่ของหญิงสาวไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง“พี่คิดว่าความดีจะทำให้

“เธอเตรียมตัวเอาไว้แล้วกัน พี่กันจะเดินทางอีกไม่กี่วันข้างหน้า”“พี่กันจะเดินทางไปไหนเหรอ”“ยังไม่รู้เลย คงไปอยู่จังหวัดทางใต้นี่แหละ พี่กันคงมีเพื่อนเลยจะไปอยู่ที่นั่น” ที่จริงเธอรู้แต่แกล้งบอกว่าไม่รู้ กันภัยบอกเธอว่าจะไปอยู่สงขลากับดนัยซึ่งเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยที่อีกฝ่ายอยู่ประจวบฯ“เธออย่าลืมส่งข่าวให้ฉันรู้นะ ฉันจะรอฟังข่าว”“ได้สิ” มะปรางรับคำก่อนลากลับ เธอยิ้มร้าย สะใจที่กำลังจะเห็นนางฟ้าตกสวรรค์ กันภัยนั่งกอดกระเป๋าเดินทางของตัวเองอย่างเหม่อลอย การจากบ้านเกิดเมืองนอนไปอยู่ที่อื่นนั้น ใจเขามีความกังวลอยู่ว่า ไปแล้วจะดีหรือจะแย่กว่าเดิม แต่ก็หวังว่าชีวิตจะดีขึ้นเขาเริ่มมองทิวทัศน์ข้างทางเมื่อรถไฟออกจากชานชาลา สุดปลายทางของชีวิตมันจะเป็นเช่นไรไม่รู้ แต่ตอนนี้เขาได้ออกเดินทางอีกครั้ง กันภัยรู้สึกว้าเหว่อย่างบอกไม่ถูก การรู้สึกว่าชีวิตนี้ไร้ญาติขาดมิตรและตัวคนเดียวบนโลก มันทำให้เขารู้สึกเหงา เคว้งคว้างมะปรางบอกว่ารันนรินทร์ไม่สามารถออกมาพบเขาได้ แถมยังถูกตรวจค้นตัวไม่ให้เข้าบ้านไปง่ายๆ จึงไม่มีจดหมายตอบกลับ เขาเข้าใจและฝากบอกมะปรางไปแล้วว่าจะเดินทางลงใต้ไปอยู่สงขลา ดนัยซึ่งเ

ดนัยกลับไปแล้ว กันภัยทำหน้าที่เก็บกวาดเช็ดถูและปิดบ้านให้เรียบร้อย เขามองคนที่นั่งรออยู่บนเตียงด้วยสายตาอ่อนโยน“เดี๋ยวรันนอนบนเตียงนะ พี่จะนอนที่พื้นเอง” เขาไปหาฟูกนอนที่ดนัยจัดหามาให้ปูที่หน้าเตียง“พี่กันขึ้นมานอนด้วยกันสิคะ ไปนอนตรงนั้นทำไม”“รันนอนเถอะ จะได้นอนสบาย”“พี่กันรังเกียจรันเหรอจ๊ะ”“เปล่านะครับ แต่พี่...” เขาลังเล“มานอนด้วยกันเถอะค่ะ จะได้คุยกัน” เธอดึงมือเขามาที่เตียงกันภัยถูกกดให้นอนลงข้างๆ เธอ“รันไม่อยากนอนคนเดียวนี่คะ” เธอซุกหน้าเข้าหาแขนล่ำๆ ของเขากันภัยยอมรับว่าใจเขาเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเธอ ใบหน้าผุดผ่องและโนมเนื้อที่เสียดสีกับแขนของเขาก็ทำให้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“พี่รังเกียจรันเหรอจ๊ะ”“พี่เปล่า อือ...” กันภัยตาโตเมื่อโดนจูบปิดปาก เธอผละออกห่างมองสบตาเขา ร่างสูงค่อยๆ กดร่างของเธอให้นอนหงาย ประทับริมฝีปากลงไปอย่างดูดดื่ม สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากอ่อนหวาน พัวพันเข้าหาอย่างแสนรักเขาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนมาที่ปลายจมูก และใบหน้าหวานได้รูป คนตัวเล็กเลื่อนมือไปสัมผัสลูบไล้เรือนกายของเขาอย่างเสน่หา กันภัย