All Chapters of กลลวงเล่ห์สวาท: Chapter 31 - Chapter 40

หญิงสาวมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง งานดีเงินเดือนสูง เธออยากจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดห้องครัวของร้านกว้างขวางมาก เธอมองวัตถุดิบและเครื่องปรุงรสมากมายตรงหน้า ผู้จัดการบอกกับเธอสั้นๆ ว่าทำอะไรก็ได้ให้อร่อย เครื่องปรุงแต่ละอย่างมันไม่เข้ากันเลย เธอต้องมีความคิดสร้างสรรค์ แต่ด้วยความที่ชอบหยิบจับโน้นนั่นนี่มาปรุงเข้าด้วยกัน เธอเลยไม่หวั่นกับการทดสอบครั้งนี้เจ้าของร้านให้เงินเดือนสูงขนาดนี้คงอยากได้คนเก่งๆ เอาไว้ในร้าน เธอว่าจะทำงานเก็บเงินอีกสักหน่อยค่อยไปเปิดร้านอาหารของตัวเองจริงๆ แค่เธอเอ่ยปากกับดนัย เขายิ่งกว่ายินดีที่จะช่วยเหลือ แต่เธอไม่อยากรบกวนเขาอีก ดนัยช่วยเธอมามากแล้ว เธอควรจะยืนด้วยลำแข้งของตัวเองบ้างรันนรินทร์จัดการทำอาหารจานที่ดีที่สุดอย่างตั้งใจ เธอไม่รู้เลยว่ามีคนแอบมองเธออยู่อีกด้านรันนรินทร์มองจานอาหารของตัวเองอย่างลุ้นๆ ขณะผู้จัดการร้านนำไปเสิร์ฟให้กับเจ้าของร้าน อีกฝ่ายให้เธอรออยู่ด้านนอก เธอเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องอาหาร ลุ้นว่าเจ้าของร้านจะชอบอาหารของเธอไหม รันนรินทร์แทบถลาเข้าไปถามผู้จัดการร้าน อีกฝ่ายส่ายหน้าไปมา เธอถึงกับถอดใจ“ขออีกรอบได้ไหมคะ” ผู้จัดการร้านมีท่าท

ริมฝีปากร้อนเข้าซุกไซ้ซอกหอมกรุ่น ลมหายใจของเขาหอบแรงฟืดฟาดบ่งบอกถึงความต้องการอันมากล้น ทั้งเธอและเขาต่างลูบไล้เรือนร่างของกันและกันอย่างโหยหากันภัยลากริมฝีปากลงซุกที่ปทุมถันอวบอิ่ม มันใหญ่โตเต็มไม้เต็มมือกว่าเมื่อก่อนนัก อาจเพราะเธอผ่านการมีลูกมาแล้ว เขาไม่อยากจะสนใจว่าตอนนี้กำลังทำผิดบาปอันใดอยู่ ชายหนุ่มบอกตัวเองว่าเขาไม่ใช่คนดี และเขาก็อยากจะเลวให้มันมากกว่านี้ อยากให้เธอเลิกกับดนัย ให้เธอกลับมาหาเขา เพราะตอนนี้เขามีพร้อมทุกอย่างแล้ว“อะ! อ่า...” เธอร้องคราง ก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองเมื่อเขางับยอดถัน มันแข็งขันเป็นไตรอรับปากร้อนๆ ที่กำลังดูดเลียตวัดลิ้นเร่งเร้าปลุกอารมณ์พิศวาสให้ลุกโพลงลิ้นสากร้อนของเขาตวัดลามเลียไปตามแผ่นท้อง ขยับร่างสูงไถลลงไปเรื่อยๆ จนริมฝีปากหนาสัมผัสกับกลีบเนื้ออวบอูมด้านล่างเธอกะพริบตาบิดกายเร่าๆ อ้าปากหอบสะท้านเมื่อเขาอ้าปากงับเส้นไหมอ่อนนุ่มของเธอจนเปียกชุ่มจนแนบลู่ขึ้นไปตามแรงดูดรันนรินทร์รู้สึกว่าร่างกายของเธอร้อนผ่าว มันไม่เป็นตัวของตัวเอง รสรักที่ห่างหายไปนานหลายปีกำลังทำให้เธอสั่นสะท้านอยู่ภายใต้ปากร้ายกาจของเขา เขายังตวัดลิ้นลามเลียขึ้นลงไปตามกล

ในขณะที่กันภัยกำลังเจริญรุ่งเรืองครอบครัวของเราก็ตกต่ำ แม่รู้เรื่องดนัยนานแล้ว วันนั้นแม่เข้ากรุงเทพฯ กับเพื่อนๆ เจอดนัยกับพิมานแฟนของเขา ดนัยสารภาพกับแม่เอง แม่ช็อกแต่ปิดปากเงียบเพราะโดนขอร้อง ดนัยเคยส่งเงินมาช่วยทางบ้านหลายครั้ง จนแม่กับพ่อละอายใจเหลือเกิน พี่ชายของเราติดเพื่อนติดฝูง ถูกชักนำไปกับอบายมุข ผีพนันเข้าสิงจนพ่อกับแม่ตรอมใจ มันคงเป็นบาปกรรมที่แม่กับพ่อทำเอาไว้กับคนอื่น ลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ก็จงเข้าใจกันภัยเสียใหม่ เขาโดนคนของพ่อซ้อมปางตาย และเขามาหาลูกหลายครั้ง แต่โดนกีดกัน เขาไม่ได้หายไปเหมือนอย่างที่ลูกเข้าใจหรอกแม่กับพ่อขอโทษอย่างที่สุดรักเสมอรันนรินทร์รู้สึกว่ามือไม้ของเธอสั่นเทาไปหมด มันสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้มนวล จดหมายที่เพิ่งอ่านจบร่วงหล่นลงไปกองอยู่กับพื้นห้อง สมัยก่อนครอบครัวของเธอปล่อยเงินกู้นอกระบบ ตามทวงหนี้โหด แถมยังคิดดอกแพงทบต้นทบดอก ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อน เธอเข้าใจในสิ่งที่มารดาพูด กรรมมันคงตามสนอง สิ่งไหนที่ไม่ได้เป็นของเรา ได้มาบนความทุกข์ของคนอื่น สักวันมันก็ต้องมีอันเป็นไป ไม่ได้ครอบครองอย่างแท้จริงเธอต้องเก็บจดหมายฉบับนั้นเ

“ครับ แต่รันก็แต่งงานแล้ว” ประโยคตอบรับของเขาทำให้เธอโล่งใจ แต่มันก็ตงิดๆ ใจว่าทำไมเขาเข้าใจอะไรง่ายไปนะ“จริงๆ รันกับพี่ดนัยเราไม่ได้มีอะไรกันหรอกค่ะ”“จริงเหรอครับ” เขาเอ่ยถามเลิกคิ้วขึ้นเหมือนไม่เชื่อ“จริงๆ พี่ดนัยเป็นเกย์น่ะค่ะ เขาชอบผู้ชายด้วยค่ะ”“ผมเพิ่งรู้นะครับนี่”“พี่กันพูดจาห่างเหินจังเลย พูดเหมือนเดิมได้ไหม เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม” เธอโผเข้ากอดเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้นแทบขาดใจกันภัยอ้าแขนทั้งสองข้างออก เขาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ วางมือทาบลงบนแผ่นหลังของเธอ “รันยังรักพี่กันสุดหัวใจ ถ้ารันรู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการของคุณพ่อคุณแม่รันจะไม่ยอมเด็ดขาด”“รันจะทำยังไงครับ”“รันจะสู้ยิบตาค่ะ ให้ความรักของเราสมหวัง”“ถ้าพี่ยังเป็นไอ้กันภัยจนๆ รันก็ยังจะรักพี่ใช่ไหม”“รันไม่เคยเลิกรักพี่กันเลยสักครั้งนะคะ” เธอมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก“รัน” กันภัยเรียกหญิงสาวที่เขาเคยรัก ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือยังรักหมดใจด้วยน้ำเสียงโหวงในอก เขาไล้แก้มเนียนสวยของเธอเบาๆ ก่อนจะบดจูบริมฝีปากสั่นระริกนั้นรันนรินทร์จูบตอบเขาอย่างดูดดื่ม โหยหาอ้อมแขนและรสสัมผัสเช่นนี้มานานปี กันภัยสัมผัสได้ถึ

“พี่กันจะเชื่อเค้าเหรอ เขาทิ้งพี่ไปนะ” มะปรางเอาความโมโหเข้ามากลบเกลื่อนแทนที่ความผิดของตัวเอง เธอขยำกระดาษแผ่นนั้นและฉีกมันปาทิ้งลงทางหน้าต่าง“ปราง!” กันภัยอุทานเมื่อเห็นหญิงสาวทำแบบนั้น “พี่กันไม่รักไม่เอ็นดูปรางอีกต่อไปแล้วใช่ไหม พอนังนั่นกลับมา มันพูดอะไรพี่กันก็เชื่อมันหมด”“ไม่ใช่นะปราง”“ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ ปรางเสียใจ” มะปรางร้องห่มร้องไห้อย่างหนัก ก่อนจะชนไหล่กันภัยหนีออกไปจากห้อง เธอรีบขับรถออกไปทันที หล่อนปาดน้ำตาทิ้ง ดวงตาวาวโรจน์นังรัน ฉันจะจัดการแกแน่นอน!!!กันภัยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะเดินไปทรุดนั่งลงบนเตียง เขามองเงินมากมายที่กองอยู่กับพื้นด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก เริ่มตะขิดตะขวงใจในการกระทำของผู้หญิงทั้งสองคน และเขาต้องสืบเรื่องนี้ให้จงได้รันนรินทร์กลับมาตั้งหลักใหม่ เธอตั้งสติหลังจากกลับมาหาบุตรสาวตัวน้อย แค่เห็นหน้าพิมพ์อัปสรเธอก็รู้สึกหัวใจกระตุกวูบ พิมพ์อัปสรเหมือนพ่อยังกับแกะ หลายคนอาจจะดูออกหรือดูไม่ออก แต่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเด็กน้อยเป็นลูกของใคร“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่ารัน” ดนัยเอ่ยถาม เขาถอนใจเฮือกใหญ่ คนเห็นแก่ตัวอย่างเขารู้สึกผิดบาปกับเธออยู่มาก“เปล่าหรอกค่ะ ร