All Chapters of กลลวงเล่ห์สวาท: Chapter 41 - Chapter 50

“วันนี้พี่อยากกินฝีมือทำอาหารของรันหน่อยว่าพัฒนาไปถึงไหนแล้ว”“ฉันไม่ว่างค่ะ” เธอเดินหนี เขาก้าวตามมาหาไม่กี่ก้าวก็คว้ามือของเธอได้แล้ว“นี่ปล่อยนะ”“โกรธพี่เหรอ”“ไม่คิดว่าคุณกันภัยผู้ร่ำรวยจะถามคำถามนี้กับดิฉันนะคะ” เธอแดกดันเขา ดิ้นหนีอย่างโมโห“รันอย่าไป” กันภัยถลาเข้ากอดร่างอวบอิ่มจากทางด้านหลังเมื่อเธอจะหนีไปที่ประตู“มารั้งรันเอาไว้ทำไม พี่เกลียดรันไม่ใช่เหรอ” เธอร้องไห้ออกมา บ้าบออีกแล้วที่อ่อนแอต่อหน้าเขา ผู้ชายใจร้ายที่ไม่เคยเชื่อเธอเลย“มาคุยกันให้รู้เรื่อง” เขาดึงเธอให้เดินตามรันนรินทร์ยอมเดินตามเขาไปโดยดี เขาพาเธอไปทางด้านหลังร้านและออกไปขึ้นรถ“จะพารันไปไหน”“ไปคุยกัน ทุกเรื่อง” กันภัยบอกเสียงอ่อนโยนไม่รู้สิ! เขาทรมานใจมามาก อยากให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปเลย อยากรู้ว่าในอดีตมันเกิดอะไรขึ้น คนบางคนที่มาหาเขา ทำให้ต้องเริ่มค้นหาความจริงเมื่อหลายปีก่อน ทั้งๆ ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนใกล้ตัวจะน่ากลัวที่สุด“อยากเล่าอะไรก็เล่ามา” กันภัยบอกคนตรงหน้าหลังจากพาเธอมายังคอนโดส่วนตัวของเขา เขาเอาเครื่องดื่มมาให้เธอ รันนรินทร์รับไปดื่มหมดแก้ว เธอรู้สึกเครียดและก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก“รัน

เวลาเป็นสิ่งที่จะช่วยเยียวยาทุกอย่าง เมื่อเราเจ็บหนัก ไม่ว่าจะทำอย่างไรมันก็ยังไม่หายโดยทันที เหมือนบาดแผลที่ต้องใช้เวลารักษา แต่เมื่อเวลาผ่านไป หลายคนอาจจะหวนกลับไป คิดถึงอดีตที่เคยผิดพลาดหรือผิดพลั้งและบอกตัวเองว่ามันผ่านไปแล้ว ถ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องขำๆ ในชีวิตมันก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้“รันเปลี่ยนไปมาก เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น”“ไม่หรอกค่ะ รันแค่ตั้งสติ ก่อนหน้านี้รันก็ทำอะไรแย่ๆ ออกไปเหมือนกัน คิดว่าตัวเองจะไม่กลับไปสติหลุดแบบนั้นอีกแล้ว”“รันอยากกินอะไร พรุ่งนี้พี่จะทำให้กิน”“พี่กันลืมอะไรไปหรือเปล่าคะ พี่กันมาบ้านของรันนะ รันเป็นเจ้าของบ้านก็ต้องทำอาหารให้พี่กินสิคะ”“พี่ลืมไป แค่อยากทำให้รันกับลูกกิน” คำว่าลูกทำให้เขารู้สึกหัวใจพองโต อยากเห็นหน้า อยากกอด อยากหอม อยากทำอะไรมากมายหลายอย่าง“เอาไว้วันหลังก็ได้ค่ะ รันอยากแสดงฝีมือทำให้พี่กันกิน เผื่อจะได้รับคำวิจารณ์ดีๆ เอาไปพัฒนาฝีมือตัวเอง” “พี่จะรอกินครับ” กันภัยวางโทรศัพท์ไปแล้ว เขามองมันแล้วอมยิ้ม อยากให้พรุ่งนี้มาถึงเร็วๆ เขาแทบไม่อยากนอนเลยด้วยซ้ำกันภัยตื่นตั้งแต่เช้า รีบแต่งตัวและเตรียมข้าวของไปหารันนรินทร์กับลูกที่บ้าน ขณะขับ

“ไม่ต้องมาทำตาวิ้งๆ ใส่แม่ ไปนอนได้แล้ว”“ค่ะ คิกๆ” เด็กน้อยกอดคอมารดายอมให้อุ้มไปนอนอย่างมีความสุข ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุข คนที่จอดรถซุ่มอยู่นานแล้วถึงกับกำจิกพวงมาลัยแน่น ก่อนจะควบรถออกไปด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านมะปรางเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ถ้าเธอไม่มีความสุข ก็อย่าหวังเลยว่าคนอื่นจะมีความสุข เธอตามกันภัยมาจนเห็นว่าเขามาหาสองแม่ลูกนี่เธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด!เสียงกริ่งหน้าบ้านทำให้รันนรินทร์ละมือจากการจัดโต๊ะอาหารไปเปิดประตู เป็นกันภัยนั่นเองเขามาตั้งแต่เช้าจนเธอนึกแปลกใจ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กที่เดินตามหลังมาด้วยจะทำท่าดีใจเกินเหตุเธอมองหน้าพ่อของลูกและลูกสาวตัวน้อยตาปริบๆ ทั้งสองคนนี่ไปสนิทกันตอนไหน แค่วันเดียวมองหน้ากันแล้วยิ้มขนาดนี้เชียวหรือ“สวัสดีครับ” คนที่ดั้นด้นมาหาแต่เช้าเอ่ยทักทายเด็กน้อย พิมพ์อัปสรหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นตุ๊กตาตัวสวยในมือของเพื่อนมารดา“สวัสดีค่ะ” เด็กน้อยยกมือไหว้มองตุ๊กตาไม่วาง สุดท้ายก็ยอมให้อุ้มขึ้นกอดหอมอย่างง่ายดายรันนรินทร์มองความเจ้าเล่ห์ของคนเป็นพ่อและลูกยิ้มๆ ลูกอยากได้ตุ๊กตาเลยยอมให้อุ้ม ส่วนคนเป็นพ่ออยากอุ้มลูกก็ซื้อตุ๊กตามาล่อ“วันนี้ตามที่สั

“เหรอคะ โล่งใจไปที ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คือรันกำลังจะไปรับลูก ฝากดูแลแกด้วยนะคะ ถ้ามีคนแปลกหน้าไม่ว่าจะใครมารับ อย่าให้แกไปกับใครนะคะ”“ได้ค่ะ เราไม่ให้เด็กไปกับคนแปลกหน้าแน่นอนค่ะ”“ขอบคุณค่ะ”“เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะคะคุณรัน” คุณครูสาวได้ยินเสียงเด็กๆ บอกว่างูตัวใหญ่อยู่ในสนาม จึงรีบวางโทรศัพท์และไปมุงดูในจังหวะนั้นมะปรางก็เข้าไปหาเด็กหญิงตัวน้อยที่เธอหมายตาเอาไว้ หลังจากทำให้ทุกคนไปมุงดูงูตัวใหญ่ในสนามได้ ทุกคนแตกตื่นกันใหญ่ เลยไม่มีใครสนใจใครนอกจากสนใจ... งู“สวัสดีจ้ะหนูพิมพ์”“รู้จักหนูด้วยเหรอคะ”“รู้จักสิคะ น้าเป็นเพื่อนของแม่รันกับลุงกันภัยจ้ะ”“เพื่อนเหรอคะ”“ใช่จ้ะ วันนี้แม่หนูเขาให้น้ามารับหนูแทนค่ะ พอดีน้าผ่านมาทางนี้พอดี” มุมนี้ปลอดตาคนเพราะพิมพ์อัปสรเล่นลูกบอล แล้วลูกบอลกลมๆ ก็หลุดมือทำให้ต้องวิ่งออกมาเก็บลูกบอลด้านนอก ไกลจากสนามเด็กเล่นพอสมควร“แต่คุณแม่บอกว่าไม่ให้ไปกับคนแปลกหน้าค่ะ” เด็กน้อยทำท่าคิดก่อนจะถอยหนี “ดีแล้วจ้ะที่แม่รันสอนแบบนี้ งั้นเรารอแม่รันด้วยกันดีกว่า โอเคไหม”“โอเคก็ได้ค่ะ” เด็กน้อยรับคำ มารดาสอนว่าห้ามเชื่อคนแปลกหน้า“กินขนมไหมจ๊ะ” มะปรางเอ่ยถามอย่างใจเย็

“รัน!” เขาร้องเรียกหญิงสาว ก่อนจะผลักอีกฝ่ายออกไปปัง! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดพร้อมกับร่างของกันภัยที่ทรุดฮวบลงไป“พี่กัน!” รันนรินทร์เรียกชายหนุ่มสุดเสียงด้วยความตกใจในขณะที่มะปรางแทบเสียสติ เธอวิ่งมาหาร่างเปื้อนเลือด ก่อนจะถีบรันนรินทร์จนกระเด็น“โอ๊ย!” รันนรินทร์ร้องเสียงดังด้วยความเจ็บ ก้นกระแทกพื้นเต็มแรง“รัน!” ดนัยเข้ามาประคองร่างของรันนรินทร์เอาไว้ มะปรางกอดร่างไม่ไหวติงของกันภัยก่อนจะร้องไห้โฮ “อย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นฉันยิงแกสองคนแน่ๆ ในที่สุด ฉันกับพี่กันก็ได้อยู่ด้วยกัน พวกแกไสหัวไปซะ พวกแกไม่เกี่ยว อย่ามายุ่งกับเราสองคน” เธอเล็งปืนไปยังร่างของดนัยและรันนรินทร์ ในขณะที่กอดร่างไร้สติของกันภัยเอาไว้“ใจเย็นๆ ก่อน” ดนัยพยายามห้ามปราม หัวใจของเขาเต้นแรง ลมหายใจหอบแรงเพราะเคร่งเครียดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น“พี่กันจ๋า... ปรางจะตามพี่กันไปนะ ไปอยู่ด้วยกัน” มะปรางจ่อปืนที่ใต้คางของตัวเอง ร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอต้องการให้เขาอยู่กับเธอ จดทะเบียนสมรสเป็นสามีของเธอ เธอไม่ได้คิดจะทำร้ายเด็ก เพราะไม่อยากติดคุก แต่ไม่คิดว่าผู้ชายที่เธอรักจะมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของเธอแบบนี้“มะปรางอย่า!