Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

Chapter 10 : ภาพจำที่ไม่อยากจำ ย้อนไปเมื่อสิบหกปีที่แล้ว ช่วงเย็น ณ ตึกxxx ชายหนุ่มวัยกลางคนอุ้มเด็กผู้หญิงตัวน้อยวัยกำลังน่ารักที่หลังสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่เดินขึ้นมาบนดาดฟ้าตึกxxx “โห สวยมากเลยพ่อจ๋า” เด็กสาวตัวน้อยแหงนหน้ามองไปที่ท้องฟ้ายามเย็นแล้วพูดเสียงเจื้อยแจ้วออกมาอย่างไร้เดียงสา “มะลิอยากลงไปเดินไหมลูก” “อยากค่า” “ถ้าพ่อปล่อยมะลิลงแล้ว หนูต้องสัญญากับพ่อก่อนนะว่าจะไม่เดินไปตรงราวเหล็กนั้น” ชายหนุ่มพูดพลางชี้นิ้วไปที่ราวเหล็กที่ตั้งวางยาวเป็นระแนงกันคนพลาดหล่นลงไป “ลิสัญญาค่า” ชายหนุ่มปล่อยลูกสาวตนเองให้ลงเดินเล่นตามอัธยาศัยของเด็กน้อย เขาเองก็เดินตามประกบเธอแบบไม่ห่าง เพราะนี่มันดาดฟ้าของตึกดังแห่งหนึ่งย่านตัวเมือง ความสูงของตึกคือสิบห้าชั้น ที่จริงดาดฟ้านี้เป็นที่ส่วนบุคคลห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต แต่พอดีว่าเขาเคยทำงานให้ที่นี่ก็เลยขึ้นมาได้แบบไม่ต้องขอ “เรามาเล่นซ่อนหากันดีไหม” “ดีค่า แต่ว่าพ่อเพลิงไปแอบก่อนนะ เดี๋ยวลิจะเป็นคนหาพ่อก่อนค่า” ยิ้มแยกเขี้ยวให้พ่อของเธออย่างน่าเอ็นดู “ได้เลย มะลิหลับตาแล้วนับหนึ่งถึงสิบนะ เดี๋ยวพ่อจะไปแอบก่อน อย่าลืมตามาก่

Chapter 11 : ความจริงที่เจ็บปวด พาร์ทเมฆ ทันทีที่ไอ้เพลงมันโทร.มาบอกว่ามะลิทะเลาะกับอาพัดแล้ววิ่งหนีออกจากบ้านไป ผมถึงกับร้อนรนใจอยู่ไม่สุข รีบขับรถมาอย่างรวดเร็วโดยมีแม่ตามมาด้วย ตอนแรกผมจะขับไปที่บ้านอาพัดแต่แม่บอกว่าให้มาที่ตึกนี้ ตึกที่พ่อเคยมาจบชีวิตตัวเอง เมื่อขับมาถึงผมก็รีบวิ่งขึ้นมาที่ดาดฟ้าทันทีแล้วให้แม่ตามขึ้นมาทีหลัง ขึ้นมาถึงภาพที่เห็นตรงหน้าคือผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนราวเหล็กและกำลังจะดิ่งตัวเองลงสู่พื้น ผมที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปดึงตัวเธอมาไว้ได้ทัน มะลิเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไง สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นรอยแผลเต็มแขนเต็มขาของเธอไปหมด ดูก็รู้แล้วว่ารอยพวกนี้คงจะเป็นฝีมือของอาพัด “กลับบ้านกันเถอะนะมะลิ” “แต่...” “ไม่มีแต่ ถ้าใครไม่ให้อยู่ ก็ไปอยู่ที่คอนโดที่พี่ซื้อไว้ก็ได้” “ไม่เข้าใจที่แม่พูดเลยเหรอเมฆ ว่าแกสองคนเป็นพี่น้องกันมันจะรักกันฉันชู้สาวไม่ได้” แม่พูดขึ้นอีกครั้งแล้วเดินเข้ามาหาผมกับมะลิ “แม่จะยอมให้มะลิกลับไปอยู่ที่บ้าน แต่แกสองคนจะต้องรักษาระยะห่างแบบที่พี่น้องควรจะทำ” “.....” ผมนิ่งแล้วหันไปมองมะล

Chapter 12 : ตามง้อ “มะลิฟังแม่ก่อนนะ แม่ไม่ได้ตั้งใจ แม่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แม่ขอโทษ ขอโทษ...” แม่พูดแล้วเดินเข้าไปหามะลิ แต่เธอกลับถอยตัวออกห่างจากแม่ “มะลิอย่าเกลียดแม่เลยนะ...” “จิตใจคุณทำด้วยอะไร ทำไมคุณถึงได้ฆ่าคนสองคนในทางอ้อม แม่หนูทำผิดอะไร? พ่อเพลิงทำผิดอะไร?” มะลิพูดเสียงสั่นๆ น้ำตาเริ่มเอ่อมาล้นเบ้า “หนูเคยคิดว่าคุณคือคนที่รักและหนูอยู่ด้วยแล้วจะปลอดภัยที่สุด” “มะลิ แม่ขอโทษ” “คุณไม่ใช่แม่หนู ขอบคุณที่อดทนและกลั้นใจเลี้ยงหนูมาถึงสิบหกปีนะคะ คุณไม่ต้องห่วง ถ้ามีโอกาสหนูจะตอบแทนบุญคุณแน่ค่ะ แต่คงจะไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ตอนนี้ ฮือ...” อยู่ๆ เธอก็ร้องไห้โฮออกมาแล้วเดินไปซบที่อกไอ้คิม “ใจเย็นๆ นะมะลิ” ไอ้คิมมันลูบหัวเธอเบาๆ “มะลิ อย่าโกรธอย่าเกลียดแม่เลยนะลูก” “พอเถอะแม่ เมฆว่าอย่าพูดอะไรให้มันแย่ไปกว่านี้เลย ไปขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวเมฆจะไปส่งแม่ที่บ้าน” “ไอ้เมฆ เดี๋ยวกูจะพามะลิไปอยู่ที่บ้านกูก่อน มึงเคลียร์อะไรเสร็จก็มาที่บ้านกูแล้วกัน” ไอ้คิมพูดขึ้น “.....” ผมเงียบไม่ได้ตอบกลับอะไรไป แล้วเดินไปที่รถทันที โดยมีแม่เดินตามหลังมา ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีในตอนนี้… มัน

Chapter 13 : ยั่วให้(อีพี่)คลั่งเล่นๆ NC+ 07 : 00 น. ภายในห้องนอน ฉันนั่งกลอกตามองบนอยู่ที่เตียงให้กับการกระทำของอีพี่เมฆในตอนนี้เป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วแหละมั้ง เขาเปลี่ยนไปเยอะมาก แบบว่ามากจริงๆ จากตอนแรกที่ฉันเป็นฝ่ายออดอ้อนเขามาตลอด แต่ตอนนี้ดันมาอ้อนออเซาะเหมือนกับเด็กติดแม่ ไล่ให้ไปทำงานก็ไม่ไปบอกว่าจะพาฉันไปฝากท้องก่อน เสร็จแล้วค่อยเลยไปทำงานโดยจะลากอีมะลิคนนี้ไปด้วย “พี่เมฆปล่อยได้แล้ว ลิอึดอัดจะแย่แล้วนะ” ใช้ฝ่ามือผลักหัวแรงๆ เพื่อที่จะให้ออกห่างจากเต้าอวบอัด คนบ้าอะไรเอาหน้ามาซุกนมอยู่ได้ แล้วซุกแบบนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้ง “ขอได้ไหม?” เขาผละหน้าออกแล้วจ้องมองทำตาปริบๆ ใส่ฉัน ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “พี่ขอเอามะลิได้ไหมอะ?” “โตแล้วแต่ก็เหมือนจะพูดไม่รู้เรื่องนะพี่เมฆ เมื่อคืนลิก็บอกไปแล้วใช่ไหมว่าเราสองคนจะอยู่ในฐานะอะไร พี่เมฆจะอยู่ในฐานะพ่อของลูกเท่านั้น ไม่ใช่ฐานะผัว! เพราะฉะนั้นพี่จะไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรที่มันเกินเลย” “พี่ไม่เข้าใจ ละพี่ก็จะไม่ยอมเป็นแค่พ่อของลูกด้วย มะลิอาจจะยังโกรธแม่พี่หรือโกรธพี่ แต่มะลิช่วยคิดและตัดสินใจดีๆ ก่อนจะให้พี่อยู่แค่ในฐานะนั้

Chapter 14 : เราสอง(สาม)คน สถานีตำรวจxxx นั่งมองอีพี่เมฆทำงานที่โต๊ะแบบนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว ก็คุณพี่เล่นพาฉันติดมาทำงานด้วยเสียเลย ให้เหตุผลว่าไม่อยากห่างไปไหน อยากอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา “มะลิ” พี่คิมเดินเข้ามาที่โต๊ะพี่เมฆแล้วเอ่ยเรียกฉัน “คะพี่คิม” “ไปเดินห้างกันไหมครับ?” “ไปสิ ไปๆ เดี๋ยวลิหยิบกระเป๋าแป๊บ” รีบตอบตกลงแล้วหยิบกระเป๋าให้ไว “ไปค่ะพี่คิม” “เดี๋ยว!” พี่เมฆพูดแล้วลุกขึ้นยืน” พี่อนุญาตแล้วเรอะ” “ทำไมต้องรอมึงอนุญาตด้วยวะ” “นั่นสิ ทำไมต้องรอให้พี่อนุญาตด้วยอะ ลิโสด ลิจะไปไหนก็ได้ นั่งทำงานไปเถอะค่ะคุณสารวัตรเมฆ” “ไม่ได้ พี่ไม่ให้ไป! ถ้ามะลิจะไป พี่ต้องไปด้วย” “ไม่เอา ลิจะไปกับพี่คิมแค่สองคน” “ใช่ กูจะไปกับมะลิแค่สองคน คนอื่นไม่เกี่ยว!” พี่คิมยืนกรานที่จะไปกับฉันแค่สองคนแล้วทำหน้าขึงขังใส่พี่เมฆ “กูจะไปด้วย จบนะ” พี่เมฆพูดพลางลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินตรงปรี่เข้ามายืนแทรกกลางระหว่างฉันกับพี่คิม “ไม่จบ กูจะไปกับน้องมะลิแค่สอง แบบสองต่อสองอะนะครับไอ้เชี่ยเมฆ มึงกลับไปนั่งทำงานต่อเถอะ” พี่คิมผลักตัวพี่เมฆเบาๆ ให้ถอยห่างออกไป “มึงนี่ชอบเป็นก้างขวางตีนจริงๆ เลย”