Semua Bab น้องสาวมัน(ส์)แซ่บ: Bab 11 - Bab 20

“เอาแบบนี้ใครจะเข้าก็เข้านะ ใครไม่เข้าก็ไม่ต้องเข้าแค่นั้นเอง เดี๋ยวลิขอตัวเข้าไปก่อนแล้วกัน เสียเวลามาก ยังมีเครื่องเล่นอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้เล่นด้วย” พูดจบมะลิก็เดินพรวดพราดเข้าไปในบ้านผีสิงนั่นแบบไม่มีความกลัวเลยสักนิด โดยไอ้คิมวิ่งตามหลังไปแบบติดๆ เด็กคนนี้นี่มันจริงๆ เลย จิ้งจกตัวเล็กๆ ไม่มีอะไรให้กลัวก็กลัวแทบเป็นแทบตาย แต่ไอ้บ้านผีสิงที่น่ากลัวๆ ดันไม่กลัว“พี่เมฆจะเข้าไปไหมคะ?” แพรถามผมอีกครั้ง“อื้ม...เข้าสิ แต่ถ้าแพรกลัวก็รออยู่ข้างนอกก็ได้นะ”“แพรว่าแพรเข้าไปข้างในนั่นกับพี่เมฆจะดีกว่าค่ะ ยืนอยู่ข้างนอกคนเดียวมันดูน่ากลัวกว่าอีกอ่า” แพรยิ้มแห้งๆ ออกมา“ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปกันเถอะ ป่านนี้สองคนนั่นเดินไปถึงส่วนไหนของบ้านผีสิงแล้วก็ไม่รู้”.....เดินเข้ามาในบ้านผีสิงนี่ก็ถึงกับขนลุกซู่เลยครับ อากาศภายในเย็นยะเยือกมาก นี่มันเป็นแบบจำลองหรือของจริงก็แทบจะแยกไม่ออกเพราะจัดฉากและตกแต่งได้เหมือนมากๆ “พะ...แพรขอจับแขนพี่เมฆไว้นะคะ”“อื้ม ได้สิ”เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ขัดอะไรแพรก็เอามือทั้งสองข้างของเธอมากอบกุมไว้ที่แขนผม ตัวเธอดูสั่นๆ คงจะกลัวสินะ“นี่พี่พาแพรมาทรมาณหรื

“มีอะไรกันเหรอ ทำไมเราต้องหยุดเดินด้วยเล่า แล้วพวกนั้นเป็นใครกันอะ” มะลิเอ่ยถามอย่างสงสัยแล้วยืนเท้าเอวก่อนจะชี้นิ้วไปทางพวกไอ้จอน “พวกพี่ๆ อะ มายืนเกะกะขวางทางทำไมกันฮะ” เธอตะโกนบอกไอ้พวกนั้นเสียงดังลั่นก่อนจะเดินปรี่เข้าไปหามัน “หลบทางให้พวกหนูเดินไปหน่อยค่า” เธอเดินผ่ากลางกลุ่มมันไปแบบหน้าตาเฉย “เฮ้ยๆ อีตัวเล็กนี่มันใจกล้าดีเว้ย” ไอ้จอนมันพูดพลางสาวเท้าเดินไปดักหน้ามะลิ ผมรีบวิ่งผ่าเข้าไปแล้วคว้าแขนมะลิไว้ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาแนบชิดตัวผม แพรกับไอ้คิมเองก็วิ่งตามหลังมาแบบงงๆ “อย่ายุ่งกับน้องกู!” “อ้าว คุณสารวัตรเมฆ คุณสารวัตรคิม กว่าจะโผล่หัวมาได้ทำเอากูยืนรอจนเมื่อยเลยนะครับ” ไอ้จอนมันพูดพลางดึงคอเสื้อผมแรงๆ “อยู่ข้างนอกคงจะสบายดีสินะครับสารวัตร แต่อยู่ข้างในกูลำบากมากไอ้สัส!” “มีอะไรก็ค่อยมาเคลียร์กันวันหลัง วันนี้กูพาน้องมาเที่ยวว่ะ โทษทีนะไอ้สวะสังคม” ผมพูดแล้วผลักตัวมันให้ออกห่างอย่างแรง จนมันเซถลาล้มลงนั่งกับพื้น วินาทีนั้นพวกลูกน้องมันก็ชักปืนออกมาจ่อใส่พวกผมทั้งสี่คน ส่วนลูกน้องอีกคนวิ่งไปช่วยพยุงตัวไอ้จอนให้ลุกขึ้นมา “เป็นอะไรมากไหมครับนาย” “กูไม่เป็นอะไร พวกม

“พี่น้องมันจะรักกันมากกว่านี้ได้จริงๆ เหรอมะลิ อีกอย่างถ้าวันใดวันหนึ่งแม่เกิดรู้ขึ้นมา พี่กลัวว่าท่านจะเสียใจและผิดหวังในตัวเราสองคนมากๆ” สีหน้าเขาดูเป็นกังวลอย่างหนักบวกกับสายตาที่ดูลังเลใจหน่อยๆ “ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เราสองคนหนีไปใช้ชีวิตกันที่อื่นก็ได้นิพี่ ต่อให้คนทั้งโลกไม่ยอมรับก็ช่างหัวสิ ขอแค่เราสองคนรักกันก็พอแล้ว ลิรักพี่เมฆมากจริงๆ นะ รักมากๆ” กุมมือเขาแน่นกว่าเดิมแล้วจ้องมองด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ “แต่พี่...” พี่เมฆนิ่งเงียบไปและก้มหน้างุดลงต่ำมองพื้น “อื้อ แค่พี่เงียบลิก็พอรู้คำตอบแล้วแหละ ถ้าอย่างนั้นเราก็เป็นพี่น้องกันแบบนี้ไปตลอดชีวิต” ฉันปล่อยมือออกทันที พอแล้วจริงๆ จะไม่พูดหว่านล้อมอะไรเขาอีกแล้ว เพราะเหนื่อยมากๆ อยากจะเป็นแค่พี่น้องก็เชิญเลย “มะลิ...” เอื้อมมือมาจับแขน “พี่มีอะไรอีก ลิไม่อยากคุยด้วยแล้ว หงุดหงิดใจว่ะ คนแก่หัวแข็งทุกคนหรือเปล่า” ทำสะบัดสะบิ้งใส่ และปัดมือเขาออก อยู่ๆ พี่เมฆก็ดึงตัวฉันเข้าไปแนบชิดกายแล้วสวมกอดไว้แน่น ก่อนจะพูดขึ้นมา “เด็กก็ชอบใจน้อยแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า” “ปล่อยเลย ไม่อยากคุยกับคนใจร้ายแล้ว” “ไม่อยากคุย

“ลิว่าเราไปหาอย่างอื่นเล่นต่อดีกว่า” จูงมือพี่เมฆเดินไปข้างๆ เหมือนประหนึ่งเราเป็นแฟนกันอย่างไรอย่างนั้น “มะลิ...” “ว่าไง...” “เราสองคนมาลองเป็น...แฟนกันวันนึงดีไหม แบบว่าแค่วันนี้วันเดียวอะ” ใบหน้าหล่อจ้องมองมาที่ฉัน แววตาคู่นั้นของเขาดูไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด “ว่าไง...” “พะ...พี่เมฆพูดจริงเปล่าเนี่ย อย่ามาอำลินะ” “พี่พูดจริง วันนี้เรามาลองเป็นแฟนกันดู มาใช้ชีวิตแบบการมีแฟนดูว่าจะเป็นแบบไหน” มือใหญ่จับมือเล็กไว้แน่น “วันนี้เรามาลองเดินไปด้วยกันดู” “อะ...อื้ม ก็ได้ค่า” ตอบตกลงอย่างขัดเขิน เราสองคนเดินจับมือกันเดินไปอย่างช้าๆ แวะดูร้านนู้นที ร้านนี้ที ใบหน้าตอนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข มือทั้งสองจับประสานกันแน่นตลอดเวลาแม้จะมีเหงื่อซุมผุดออกมาก็ยังคงจับกันแน่น เดินมาเรื่อยๆ จนไปสะดุดตาเข้ากับชิงช้าสวรรค์ ฝีเท้าหยุดชะงักแล้วแหงนมองชิงช้าข้างบนที่หมุนไปอย่างช้าๆ เนือยๆ เกิดมายังไม่เคยได้นั่งไอ้เจ้านี่เลยแฮะ อยากจะลองนั่งบ้างจัง “อยากนั่งชิงช้าเหรอ” อยู่ๆ พี่เมฆก็ถามขึ้น “อื้อ ตั้งแต่เกิดมาลิยังไม่เคยนั่งเลยอะ” ตอบกลับแต่ตาก็ยังจ้องมองอยู่กับแต่ชิงช้า “ลินั

หนึ่งเดือนต่อมา “นังมะลิ! ฉันบอกกับแกปากจะฉีกแล้วใช่ไหมว่าเวลาซักผ้าอะให้ล้างน้ำเปล่าถึงสองครั้งฟองมันจะได้หมด” อาพัดเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งล้างจานอยู่หลังบ้านก่อนโยนตะกร้าผ้าใส่ “เอาไปซักใหม่ให้สะอาดเลยนะ ถ้าไม่สะอาดแกโดน!” ชี้หน้าคาดโทษใส่แล้วเดินไปทันที “จ้ะอา เดี๋ยวหนูจะซักให้ใหม่” ได้แต่น้อมรับและยอมทำตามทุกอย่างที่อาพัดสั่ง ขัดใจไม่ได้ ถ้าขัดใจฉันจะโดนลากไปตบตีด้วยไม้เรียวอันใหญ่ ทุกครั้งที่อาพัดตีเขามักจะตีแบบเอาเป็นเอาตาย ตีจนไม้หักก็พึ่งจะโดนไปเมื่อสองสามวันก่อนนี่เอง ตามเนื้อตามตัวของอีมะลิคนนี้มีแต่รอยแผลเป็นแนวยาวเต็มไปหมด “มะลิลุกไปเถอะ เดี๋ยวพี่จะทำให้เอง” “ไม่เป็นไรเลยพี่เพลง เดี๋ยวหนูทำเอง ถ้าเกิดอาพัดมาเห็นเข้าพี่จะโดนดุและกักบริเวณอีกนะ” บอกพลางยกยิ้มน้อยๆ ให้กับผู้ชายตรงหน้าที่ชื่อว่าเพลง พี่เพลงเป็นลูกชายคนเดียวของอาพัดน่ะ เขามักจะคอยแอบมาช่วยฉันทำงานบ้านประจำเวลาอาแกเผลอ แต่อาก็มักจะจับได้เลยสั่งห้ามไม่ให้พี่เพลงมาช่วยและใกล้ชิดกับฉัน ทั้งบ้านก็มีย่ากับพี่เพลงนี่แหละที่ดีและเอ็นดูมะลิคนนี้ “ช่างสิ พี่ไม่เคยฟังคนไม่มีเหตุผลแบบแม่อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะจ