Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“เราไปเดินตลาดกันต่อดีกว่าเนาะ” พี่เมฆเปลี่ยนมาคว้ามือไปจับไว้เช่นเดิม ก่อนจะพาเดินเที่ยวตลาดต่อ ฝีเท้าของเราทั้งสองก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ ช้าๆ อย่างพร้อมกัน มือก็จับไว้แน่น ประหนึ่งแยกออกจากกันไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าวันข้างหน้าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้แค่ว่าจะทำวันนี้และใช้เวลากับพี่เมฆและลูกให้มากที่สุด ฉันรักสองคนนี้มาก มากที่สุดในหัวใจ พ่อเพลิงก็ด้วย... ..... Rrrrr. ในขณะที่เดินตลาดกันอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น น่าจะเป็นของพี่เมฆ เพราะเขาหยุดเดินและชะงัก ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งล้วงไปหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของตนเอง แล้วกดรับ... “ฮัลโหล ว่าไงซินดี้” “.....” ฉันยืนอยู่ข้างๆ แล้วนิ่งเงียบ “อะ...อะไรนะ แม่เป็นอะไรมากไหม ยังไงก็ฝากซินดี้ดูแม่แป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวเมฆจะรีบไปเดี๋ยวนี้” พูดจบพี่เมฆก็กดวางสาย พร้อมสีหน้าที่ไม่สู้ดีกับมีท่าทีร้อนรน “มะลิ พอดีว่าแม่พี่...” “ไม่เป็นไร พี่เมฆไปได้เลย ไม่ต้องห่วงลิ” ผลิยิ้มเล็กน้อยแล้วใช้มืออีกข้างวางบนมือเขาเบาๆ “แต่...พี่อยากให้มะลิไปด้วย” “พี่เมฆไปก่อนเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลิเดาว่าน

Chapter 21 : ทางเลือกที่ดีที่สุด สามวันต่อมา ณ ร้านดอกไม้ สามวันมานี้ฉันพยายามหลบหน้าและไม่ให้พี่เมฆมาที่บ้านหรือร้านดอกไม้ เขาก็ยังคงดื้อรั้นที่จะมา พยายามถามเหตุผลว่าทำไมถึงห้าม เป็นอะไร เขาทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า ฉันก็ได้แต่บ่ายเบี่ยงและไม่พูดไม่จาอะไรด้วย ทำเป็นเมินและเฉยชาใส่ ทั้งๆ ที่ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยสักนิด ไม่เลยสักนิด แต่ถ้าเราสองคนยังคงดันทุรังที่จะรักกัน มันก็จะแย่และเจ็บปวดกันทั้งคู่ ส่วนลูกฉันเอาไปฝากป้าที่สนิทกัน ให้ช่วยดูแลให้สักพักน่ะ เพราะไม่อยากให้ลูกต้องมารับรู้เรื่องราวบ้าๆ ของพ่อกับแม่ เธอควรจะจดจำแต่เรื่องดีๆ “มะลิเป็นอะไรไป พี่ทำอะไรผิดไปเหรอ บอกพี่มาหน่อยสิ พี่จะได้ไปปรับปรุงและแก้ไขตัวเอง” พี่เมฆพูดพลางจับแขนฉันไว้แน่นเพื่อไม่ให้เดินหนีไป “บอกว่าไม่มีอะไรไง! พี่เลิกมาถามอะไรแบบนี้สักที ลิก็บอกไปแล้วว่าลิแค่เบื่อ พี่เข้าใจหรือเปล่า” ข่มใจพูดออกไป “เบื่อ? เบื่ออะไร พี่ไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้เรายังกอดยังหอม และบอกรักกันอยู่เลยนะมะลิ มันต้องมีอะไรสักอย่างสิ” “ไม่มี! ไม่มีอะไรทั้งนั้น พี่เมฆก็โตพอที่จะเข้าใจได้แล้วนะว่าที่ลิเป็นแบบนี้มันคืออะไร อ

Chapter 22 : ต่างก็เจ็บปวด(หัวใจ) ยืนรออยู่ข้างรถอย่างใจจดใจจ่อ หวังว่าไออุ่นจะยอมออกมากับพี่คิมนะ เพราะฉันไม่อยากจะเข้าไปเอง ประเด็นคือไม่อยากเจอหน้าคนพวกนั้นด้วย โดยเฉพาะพี่เมฆ... กลัวว่า...ถ้าเจอหน้าอีก ฉันก็จะยิ่งไม่ลืมเขา “ไงมะลิ ทำไมไม่เข้าไปตามลูกเองล่ะ ไม่เห็นจะต้องผ่านไอ้คิมมันเลย” เสียงทุ้มเข้มที่คุ้นเคยพูดขึ้น แค่ฟังเสียงก็รู้แล้วว่าเป็นใคร เสียงนี้ยังคงจำได้ดี “.....” เลี่ยงที่จะไม่ตอบ และบ่ายเบนสายตามองไปอีกทาง แม้ในใจอยากจะมองหน้าเขาอีกครั้ง แต่ไม่ดีกว่า เพราะเราต้องรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ของเขาสินะ “ไม่อยากจะเจอกันสินะ คงจะลืมกันไปหมดใจแล้ว” “ใช่” ตอบกลับแบบสั้นๆ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดและยืนอยู่ข้างๆ ฉัน “สบายดีหรือเปล่า ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไหม” “.....” ฉันนิ่งเงียบ แล้วก้มหน้ามองลงพื้น “นี่ไม่คิดจะคุยกันจริงๆ เหรอ” “แล้วพี่จะให้เราคุยอะไรล่ะคะ ในเมื่อมันไม่มีอะไรที่จะคุย รบกวนพี่ช่วยพาลูกออกมาด้วยค่ะ หนูจะได้พาลูกกลับบ้านเพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว” ตอบกลับพลางเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา “รบกวนด้วยนะคะ และต้องขอโทษด้วยที่มาขั

“พะ...พี่เมฆ!” อุทานออกมาอย่างตกใจ นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับพี่เมฆทำไมเขาถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น “ตะ...ตาเราฝาดไปหรือเปล่านะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้” พูดปลอบประโลมตัวเองพร้อมกับเอามือขึ้นทาบอก “ไม่ใช่หรอก...” “นี่มะลิมาทำอะไนที่นี่” ฉันหันไปหาที่มาของเสียง ก่อนจะพบว่าเป็นพี่คิม เขาเดินปรี่เข้ามา สีหน้าท่าทางดูร้อนอกร้อนใจ แถมเนื้อตัวยังดูสะบักสะบอม ในมือก็เปื้อนเลือด “พี่คิม...” “มะลิมาทำอะไร...” “พะ...พอดีว่ามาส่งกาแฟน่ะ” “แสดงว่าเมื่อกี้มะลิก็เห็นไอ้เมฆแล้วสินะ” “.....” พยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบกลับ “เราไปที่ห้องฉุกเฉินกันก่อนดีกว่า แล้วพี่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังนะ” พี่คิมจูงมือฉันให้เดินตามมายังหน้าห้องฉุกเฉิน ก่อนจะพานั่งลงที่เก้าอี้ ฉันนั่งก้มหน้า บีบมือตัวเองไว้แน่น ใจเต้นเร็วผิดปกติ ในหัวสมองคิดถึงแต่พี่เมฆ กลัวว่าเขาเป็นจะเป็นอะไรไป “วันนี้พี่กับไอ้เมฆและตำรวจคนอื่นๆ พวกเราออกไปปฏิบัติหน้าที่จับกุมพ่อค้ายาบ้ารายใหญ่น่ะ ทีนี้ก็เกิดการยิงปืนต่อสู้กัน และไอ้เมฆมันก็เป็นคนที่เสนอจะอยู่แนวหน้าคอยคุ้มกันให้พวกพี่ และก็อย่างที่เห็น...” “พี่เมฆได้รับบาดเจ็บคนเด

เข้าเดือนที่สี่ ฉันก็ยังคงทำแบบเดิม ซ้ำๆ ทุกวัน มาเยี่ยม พูดคุย แล้วก็กลับ พร้อมกับความหวังว่าพี่เมฆจะตื่นขึ้นมา เดือนที่ห้า ความหวังยังคงเป็นแค่หวัง… เดือนที่หก ทุกอย่างยังคงเดิม พี่เมฆยังไม่ตื่นขึ้นมา… เดือนที่เจ็ด เขาก็ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมา นอนนานเกินไปแล้วนะคนแก่ขี้เซาเอ้ย... เดือนที่แปด ตื่นขึ้นมาได้แล้วพี่เมฆ จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไงกัน ตื่นมาดูลูกสาวของเราเติบโตเถอะ ตอนนี้ลูกหกขวบเต็มแล้วนะ... เดือนที่เก้า ลิก็จะปลุกพี่แบบนี้จนกว่าพี่จะตื่น ไม่ยอมแพ้หรอกนะ และก็จะไม่เลิกหวังด้วย ไม่เลิกหวัง... เดือนที่สิบ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปยังไง แต่ใจลิไม่เคยจะเปลี่ยนไปเลยนะ ยังรอพี่ตื่นขึ้นมาเสมอ... เดือนที่สิบเอ็ด หวังว่าพี่คงจะตื่นขึ้นมาในเร็วๆ นี้นะ คนเก่งของลิ ถ้าพี่ยังสู้ ลิก็จะสู้เช่นกัน... หนึ่งปีผ่านไป คนอะไรนอนหลับมาเป็นปีแล้วนะ รีบๆ ตื่นขึ้นมาได้แล้วพี่เมฆ รู้ไหมว่าคิดถึงมาก คิดถึงที่สุดเลย วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันมาหาพี่เมฆที่โรงพยาบาล ในมือก็ถือช่อดอกมะลิมาแบบทุกครั้ง ขาดก็แต่ลูกที่วันนี้ติดเรียนพิเศษเลยมาด้วยไม่ได้ เดินมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่หน้าห้อง มองเข้าไป