Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

นั่งด้อมๆ มองๆ ดูพี่เมฆอย่างเป็นห่วง อยู่ๆ ก็มีมือหนาปิดปากฉันแล้วก้มกระซิบที่ข้างหู “เงียบๆ อย่าตกใจ นี่พี่คิมเอง” ฉันพยักหน้าหงึกๆ เป็นการตอบกลับ “มะลิห้ามส่งเสียงดังเด็ดขาดนะ ถ้าได้ยินเสียงปืนหรืออะไรก็ห้ามกรี๊ดเด็ดขาด เดี๋ยวพวกมันจะรู้ตัว” พี่คิมเอามือที่ปิดปากฉันออก “จับมือพี่ไว้ห้ามปล่อยเด็ดขาดนะ” “ค่ะ” ตอบกลับพี่คิมแต่ตาก็ยังคงจ้องมองแต่พี่เมฆ “ไปกัน” มือใหญ่จับประสานกับมือเล็กไว้แน่นแล้วค่อยๆพาย่องเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จนพี่คิมพาฉันมาหลบในจุดที่คิดว่าปลอดภัยแล้ว และจุดนั้นก็สามารถมองเห็นพี่เมฆได้ด้วย “หลบอยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวรอให้ไอ้เมฆมันส่งสัญญาณมาเราถึงจะออกไปกันได้” พี่คิมพูดพลางมองหน้าฉัน แววตาคู่นั้นดูเป็นห่วงมาก “พี่ดีใจนะที่มะลิปลอดภัย” ลูบผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน “พี่คิม...พี่เมฆจะเป็นอะไรไหมอะ ไอ้พวกนั้นมันมีตั้งหลายคนเชียวนะ ส่วนพี่เมฆยืนอยู่แค่คนเดียวเอง” “ไม่เป็นอะไรหรอก ไอ้เมฆมันเก่งอยู่แล้ว” “จริงเหรอคะ ทำไมมะลิรู้สึกไม่ค่อยดีเลยอะ” “มะลิไม่ต้องคิดมาก ทำใจสบายๆ นะ เรารออยู่ตรงนี้ รอให้ไอ้เมฆมันส่งสัญญาณมาแล้วเราทั้งสามคนจะออกไปพร้อมกันอย่างปลอดภัย”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ฉันนั่งจ้องหน้าพี่เมฆอย่างไม่ละสายตา พี่คิมเองก็เช่นกัน ส่วนไออุ่นไปนั่งอยู่บนตักของพี่เมฆแล้วซบอกออดอ้อน นี่พี่เมฆเขาความจำเสื่อมจริงๆ หรือว่าแกล้งกันนะ ดูไม่ออกเลยแฮะ ถ้าแกล้งแล้วเขามีเหตุผลอะไรที่ต้องแกล้งล่ะ แต่ถ้าความจำเสื่อมจริงๆ ฉันควรจะต้องทำยังไงอะ ทำให้เขากลับมาจำเรื่องราวของเราได้อย่างนั้นเหรอ แล้วมันจะต้องทำยังไงเล่า โถ่... “นี่มึงจำไม่ได้จริงๆ เหรอวะไอ้เมฆ มึงความจำเสื่อมจริงๆ เรอะ” พี่คิมถามแล้วมองหน้าพี่เมฆอย่างแปลกใจ “เออดิ แต่ตอนนี้กูจำได้แล้วนะไอ้คิม เราสองคนน่ะเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ส่วนมะลิก็คือน้องสาวกู แล้วนี่ก็ไออุ่นเป็นลูกของมะลิก็เท่ากับว่าเป็นหลานสาวกูใช่มะ” “หนูเป็นลูกของพ่อจ๋านะ ไม่ใช่หลานสักหน่อย” ไออุ่นพูดแล้วมองหน้าพี่เมฆอย่างงุนงง “หนูต้องเป็นหลานลุงสิลูก จะมาเป็นลูกได้ไง ลุงกับแม่หนูเป็นพี่น้องกันนะครับ” พี่เมฆพูดกับไออุ่นแล้วลูบผมเธอเบาๆ “ไออุ่นมาอยู่กับพ่อคิมก่อนลูก แม่จ๋าขอตัวพ่อจ๋าแป๊บนึงนะคะ” บอกกับลูกสาวแล้วหันไปหาพี่คิม “พี่คิม...หนูฝากดูไออุ่นแป๊บนะคะ ลิขอคุยกับพี่เมฆหน่อย” “ได้สิ ไออุ่น

22 : 00 น. นั่งมองดูลูกสาวหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงอย่างเอ็นดูรักใคร่ แต่กว่าจะหลับได้ก็งี่เง่าพอสมควรเลยแหละ เธออยากจะนอนค้างที่บ้านหลังนั้นกับพ่อจ๋าของเธอ แต่ฉันปฏิเสธและพาลูกกลับบ้านทันที ใครจะไปนอนลงกัน กระดากตายเลย ฮึ่ย! “ฝันดีนะคะลูกสาวสุดที่รักของแม่” ก้มลงจูบหน้าผากลูกเบาๆ ก่อนจะเดินออกมาเก็บทำความสะอาดบ้าน บ้านที่ใช้อยู่อาศัยเป็นบ้านปูนหลังเล็กชั้นเดียว มีสองห้องนอนหนึ่งห้องน้ำและหนึ่งห้องครัว มีพื้นที่ข้างๆ บ้านและหน้าบ้านพอให้ลูกวิ่งเล่นหรือปลูกต้นไม้ได้ เหลืออีกแค่ไม่มีกี่เดือนฉันก็จะผ่อนบ้านหลังนี้หมดแล้วละ ไม่นานเราสองคนแม่ลูกจะมีบ้านแห่งความสุขเป็นของตัวเองจริงๆ ไม่ต้องเดือดร้อนใคร กำลังกวาดบ้านอยู่เพลินๆ ก็มีเสียงคนกดกริ่งที่หน้าบ้าน วางไม้กวาดลงแล้วเดินดุ่มๆ ออกไปดูว่าเป็นใคร “นึกว่าจะใจร้ายไม่ออกมาเสียแล้ว” “นี่พี่รู้ได้ยังไงว่าหนูอยู่ที่นี่อะ” “ก็ไปสืบค้นมาสิ พี่เป็นถึงตำรวจเชียวนะ อย่าลืมสิ” ยืนมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก คืออีพี่เมฆนั่นเอง นี่เขาเป็นบ้าหรืออะไรหรือยังไงกันนะ... “แสดงว่าที่ไปหาถึงร้านดอกไม้นั่นพี่ก็ไปสืบค้น

ยื่นมือไปรับถุงนั่นมาแบบงงๆ ก่อนจะมองหน้าพี่คิมแล้วยิ้มแห้งๆ ใส่เขา “ขอบคุณมากๆ นะคะ” “ครับผม” เขาฉีกยิ้มกว้างใส่ “ไออุ่นหลับไปแล้วเหรอ” “หลับไปแล้วน่ะค่ะ” “ดึกแล้วกลับบ้านมึงไปเถอะไอ้คิม” พี่เมฆพูดแทรกขึ้น “แล้วทำไมมึงถึงยังอยู่เล่า กลับบ้านไปได้แล้ว” พี่คิมพูดสวนกลับแล้วกระตุกยิ้มยียวนใส่หนึ่งที “ไอ้สัสคิม!” “ไอ้สัสเมฆ!” สองหนุ่มต่างมองแรงและฟาดฟันสายตาอันดุดันใส่กันแบบไม่มีใครยอมใคร งานนี้ถ้าฉันไม่รีบเข้าไปห้าม มีหวังคงจะเกิดศึกอันใหญ่หลวงแน่ๆ “เอ่อ...ที่จริงนี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย ลิว่าพี่ทั้งสองคนกลับบ้านกันก่อนดีกว่านะคะ” “พี่จะค้างที่นี่ จะนอนกับลูกกับเมีย” พี่เมฆพูดอย่างเน้นย้ำก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ ลูก “เอ่อ...” “พี่ก็ว่าจะค้างที่นี่ นอนตรงโซฟาก็ได้ถ้ามะลิไม่รังเกียจ” พี่คิมพูดขึ้น ก่อนจะเดินไปล้มตัวลงนอนที่โซฟา เฮ้อ...ดูแต่ละคนนี่นะ เล่นมัดมือชกกันแบบที่อีมะลิไม่สามารถปฏิเสธได้เลยอะ ไม่ยอมก็ต้องยอมสินะ... “ตามใจพวกพี่ก็แล้วกัน แต่ขออย่างเดียว...อย่าแอบมาตีกันก็พอค่ะ ลิไม่ไหวจะห้ามนะ” 07 : 00 น. เช้าอันสดใส(หรือเปล่าน

“ก็เพราะว่าฉันอยากจะให้แกสองคนเลิกติดต่อและตัดขาดกันสักที!” แม่พูดเสียงดังใส่ ก่อนจะใช้สองมือมาจับที่แขนผม “ถือว่าแม่ขอร้องได้ไหมเมฆ ทำให้แม่สักครั้งเถอะนะ เลิกยุ่งกับมะลินะลูก” เขย่าแขนขอร้อง “แม่มีเหตุผลอะไรที่จะขอร้องให้ผมเลิกยุ่งกับมะลิ” “เหตุผลที่แกสองคนโตมาโดยการเป็นพี่น้องกัน แล้วอยู่ๆ แกก็มีลูกแล้วจะเป็นผัวเมียเนี่ยนะ คนอื่นเขาจะมองยังไง” จับแขนแม่ทั้งสองข้างเบาๆ “แม่...ผมกับมะลิไม่ใช่พี่น้องกัน สายเลือดเดียวกันก็ไม่ใช่ และที่สำคัญผมกับมะลิเรารักกัน คนอื่นจะมองแบบไหนหรือยังไงก็ช่างเขาสิแม่” ลูบแขนแม่เบาๆ “แม่ปล่อยวางและเปิดใจให้ผมกับมะลิเถอะนะ” “ขอโทษนะ แต่ฉันเปิดใจให้แกสองคนรักกันไม่ได้จริงๆ หรือไม่ก็ต้องรอให้ฉันตายก่อน!” ปล่อยมือที่จับแขนแม่ออกเบาๆ อย่างผิดหวัง ผมไม่คิดว่าแม่จะเป็นมากขนาดนี้ ตอนนี้ในใจรู้สึกเจ็บปวดมาก “ผมก็ต้องขอโทษแม่ด้วย ที่ไม่สามารถเลิกยุ่งกับมะลิได้ตามที่ใจของแม่ปรารถนา ช่วงสองสามวันนี้ไม่กลับบ้านนะ ไม่ต้องรอหรือทำกับข้าวเผื่อ ผมไปก่อนนะครับ” พูดจบก็ยกมือไหว้แม่ก่อนจะค่อยๆ หันหลังให้ แล้วก้าวเท้าเดินออกมา “เมฆ!” แม่ตะโกนเรียกชื่อผมเสียงดัง