LOGIN“พี่ช่วยใส่มันเข้ามาในตัวหนูทีจะได้ไหมคะ” “ถ้าทำ...เราจะมารู้สึกผิดกันทีหลังไม่ได้นะ” “ครั้งนี้ครั้งเดียวไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ขอแค่ได้ลอง” เมฆ×มะลิ **พี่น้องไม่แท้นะคะ** ***ย้ำว่าพี่น้องไม่แท้ค่ะ***
View Moreคำเตือน
เนื้อหาในนิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป อาจมีภาพและเนื้อหารุนแรง การใช้ถ้อยคำหยาบคายเกินไปซึ่งไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของผู้เขียนเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่านเท่านั้น ตัวละคร สถานที่ ล้วนไม่มีอยู่จริง โปรดอ่านด้วยความบันเทิง หากมีขาดตกบกพร่องประการใด ต้องกราบขออภัยด้วยค่ะ นิยายเรื่องนี้ใช้ภาษาวิบัติเพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน สถานที่และเนื้อหาในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้นค่ะ เนื้อหาเพื่ออรรถรสไม่ได้มีเจตนาจะลบหลู่ หรือดูหมิ่นให้เสื่อมเสียใดๆ ทั้งสิ้น เหมาะสำหรับผู้หื่นที่มีอายุ18ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า18ปีควรได้รับคำแนะนำ NC เรื่องนี้มีเสียงเอฟเฟค Chapter 0 : เมา(มันส์)NC+ คลับxxx ภายในคลับแห่งหนึ่งย่านตัวเมือง มีเสียงเพลงบรรเลงดังกระหึ่มกึกก้องอยู่ภายใน หนุ่มสาวมากหน้าหลายตาต่างพากันดื่มด่ำกับรสสุราและเต้นกันอย่างสนุกสนาน ตัดมาที่หญิงสาวคนหนึ่งเธอเมาจนไม่ได้สติและกำลังเต้นอย่างเมามันโดยมีชายหนุ่มหน้าตาดีคอยนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง “วู้ วู้ ซาหนุกจัง” มือข้างหนึ่งชูขึ้นแล้วโบกไปมา อีกมือก็ถือแก้วเหล้าแล้วกระดกเข้าปากเป็นระยะ “เฮ้อ...” ชายหนุ่มลอบถอนหายใจออกมาแล้วจ้องมองน้องสาวของตนเองอย่างเอือมๆ “เมาหนักแล้ว พี่ว่าเรากลับกันเถอะนะมะลิ” เขาบอกพลางหยิบแก้วเหล้าออกจากมือเล็ก “ม่ายอาว ลิยังไม่กลับ ลิยังซาหนุกอยู่ เอิ้ก...” หญิงสาวพูดออกมาในสภาพที่เมาแอ๋แล้วยืนเซไปเซมาทำท่าเหมือนจะล้ม น่าจะปล่อยให้ล้มจริงๆ เลยมะลิเอ๊ย! “ยืนยังเซขนาดนี้ ถ้าเดินนี่ไม่กลิ้งเลยเหรอฮะมะลิ” ชายหนุ่มพูดพลางโอบเอวคอดให้เข้ามาแนบชิดแล้วประคองไว้ไม่ให้ล้มลงไปที่พื้น “ฉันละเบื่อการเลี้ยงเด็กผู้หญิงจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าแม่ฝากดูคงจะปล่อยให้นอนกลิ้งอยู่ที่นี่ไปแล้ว” ว่าจบก็อุ้มหญิงสาวขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วพาเดินออกมาจากคลับ “พี่เมฆ...ลิยางม่ายอยากกลับอ่า” “ต้องกลับแล้ว มันดึกมากแล้วด้วย” เมื่อเดินมาถึงรถเขาก็ปล่อยตัวเธอลงแล้วเปิดประตูรถ ออกก่อนจะจับคนตัวเล็กเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ คาดเบลท์ให้เสร็จสรรพ ตนเองก็ขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับแล้วบึ่งรถกลับบ้านในทันที แต่ในระหว่างทางนั้นก็เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้น เมื่อหญิงสาวปลดสายเบลท์ออกแล้วเอาหน้าล้มฟุบลงที่เป้ากางเกงของชายหนุ่ม เขานั่งตัวเกร็งแล้วตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทางทันที “เฮ้ยมะลิ! เอาหน้าออกไป” เขาบอกกับน้องสาวตัวเองพลางดึงตัวเธอขึ้นมานั่งพิงเบาะตามเดิม “ยัยเด็กบ้าเอ้ย!” “นี่พี่! พี่เป็นใครกันมาว่าหนูบ้าอะ” หญิงสาวพูดขึ้นแล้วจ้องมองหน้าพี่ชายอย่างเอาเรื่อง “ว่าแต่หล่อจังเลย หุ หุ” เธอเปลี่ยนเป็นชมเขาขึ้นมาแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นั่งตัวบิดเป็นเกลียว “เมาจนจำพี่ชายตัวเองไม่ได้เนี่ยนะ” “หนูม่ายมีพี่ชาย หนูเป็นลูกคนเดียว เอิ้ก...” พูดออกมาพลางสะอึกไปด้วย “เอ้อ...พี่สุดหล่อหำใหญ่ไหมค้า ฮ่า ฮ่า” เธอถามเขาพลางหัวเราะร่า “มะลิ!!” เมฆเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงดุดัน “เมาแล้วพูดบ้าๆ นะเราอะ สาบานเลยว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้ดื่มเหล้าและก็จะเป็นครั้งสุดท้ายด้วย ต่อไปนี้พี่ห้ามมะลิมั่วสุมกับของมึนเมาอีกเด็ดขาดเข้าใจไหม” “ลิม่ายเข้าจายค่า” มะลิพูดต่อต้านออกมาด้วยอาการมึนเมา เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ เมฆ แล้วจ้องมองดูแบบไม่ละสายตา “พี่ชายหล่อเหมือนพี่เมฆเลยอ่า” นิ้วเรียวลากไล้ไปมาบนใบหน้าหล่อเหลา “หนูไม่อยากจะบอก...ว่าหนูแอบชอบพี่ชาย” เมฆจ้องมองหน้ามะลิกลับ แล้วส่ายหน้าอย่างเอือมๆ นี่ เป็นครั้งแรกที่มะลิได้ดื่มเหล้าและเมาก็จริง แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอบอกว่าชอบพี่ชายตัวเอง เพราะเขามักจะได้ยินคำว่าชอบออกมาจากปากน้องสาวตนเองแทบจะทุกวัน ก็ไม่รู้ว่ายัยเด็กนี่บ้าหรืออะไร รู้ทั้งรู้ว่าเป็นพี่น้องกันมันไม่สามารถมาชอบพอกันได้อยู่แล้ว มันผิดผีปะ... “เลิกพูดเพ้อเจ้อได้แล้วน่ามะลิ” อยู่ๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มก็โน้มลงมาที่เป้ากางเกงของเมฆอีกครั้ง ก่อนจะใช้ฝ่ามือเล็กลูบไล้ถูไถท่อนเนื้อผ่านเนื้อผ้า “ลิอยากกินไอ้นี่” ไม่พูดเปล่ามือปลดกระดุมเม็ดบนกางเกงของเขาออก เธอใช้ฟันขบกัดซิปแล้วค่อยๆ รูดลงมาทีละนิด “เฮ้ยๆ ไม่ได้นะมะลิ ทำแบบนี้ไม่ได้!” เมฆพยายามดันหัวเธอออกแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเธอควักเอาแก่นกายขนาดเกือบหกสิบของเขาออกมาเสียแล้ว “ใหญ่มากเลยพี่ชาย ลิเคยดูหนังโป๊มา ลิเห็นพวกผู้หญิงเค้าชอบอมไอ้นี่ของผู้ชายอะ ลิไม่เคยทำเลยแต่อยากลองจัง” มือเล็กพยายามกำท่อนให้รอบแต่ก็ดูเหมือนมือเธอจะกำได้ไม่มิดด้วยขนาดที่ใหญ่เกินมาตรฐานไป “แต่มันใหญ่ไป” เธอมองหน้าเมฆแล้วทำตาแป๋วๆ ใส่ “ถ้าหนูทำให้ พี่อย่าไปฟ้องพี่ชายหนูนะ” “มะลิ นี่พี่เมฆพี่ชายของมะลิไง เพราะฉะนั้นเลิกทำแบบนี้เถอะ เดี๋ยวมันจะมองหน้ากันไม่ติดเอานะ” เมฆพยายามพูดเตือนสติน้องสาวของตนแล้วจับมือเธอที่กำแก่นกายออก มะลิจ้องมองหน้าเมฆอยู่นานก่อนจะพูดขึ้น “ไม่ใช่พี่เมฆหรอกน่า พี่เมฆเค้าไม่ว่างหรอกค่า เค้าไปอยู่กับแฟนเค้าแล้ว” พูดพลางทำหน้าบูดบึ้ง แอบชอบพี่ชายตัวเองมันผิดเธอรู้ดี แต่เคยหักห้ามใจให้หยุดรักแล้วมันก็ทำไม่ได้ เพราะฉะนั้นเธอก็ยังคงยืนกรานที่จะชอบพี่ชายตัวเองเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าเราจะเป็นพี่น้องกัน (แท้หรือไม่แท้ก็ยังไม่รู้ รู้แค่ว่าโตมาโดยที่เรามีแม่คนเดียวกันมาตลอด เพราะถามแม่ทีไรก็ไม่เคยจะได้คำตอบ) และถึงแม้เขาจะกำลังคบหาดูใจกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ก็เถอะ “ดูดีๆ สิ นี่พี่เมฆเองนะมะลิ” “ถ้ายืนยันว่าเป็นพี่เมฆจริงๆ ลิก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ” มือเล็กกำท่อนเนื้อใหญ่ไว้เต็มไม้เต็มมือ “ลิรักพี่เมฆ” พูดจบเธอก็ทาบทับจูบลงบนริมฝีปากหนาโดยที่เขาไม่ทันจะได้ตั้งตัว เมฆเองที่ตอนแรกดูเหมือนจะผลักไส แต่อยู่ๆ เขากลับตอบรับจูบของมะลิอย่างว่าง่ายเสียอย่างนั้น อื้อ... เสียงครางอู้อี้ภายในลำคอเล็ดลอดออกมา ลิ้นแลกลิ้นสอดแทรกประสานแล้วผลัดกันเลียลิ้มรสความหวานภายในอุ้งปากอย่างดูดดื่มจนมะลิพอใจแล้วเธอจึงยอมถอนริมฝีปากออก แฮ่ก แฮ่ก เสียงหอบหายใจถี่ๆ มะลิรีบสูดลมหายใจเข้าออกอย่างรวดเร็วเพราะจูบเมื่อกี้เธอรีบร้อนไปหน่อยทำให้หายใจแทบไม่ทัน มือเล็กรูดท่อนขึ้นลงอย่างช้าๆ ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าถึงกับหน้าเสียแล้วเอ่ยปรามขึ้นอีกครั้ง “ยะ...หยุดทำแบบนี้นะมะลิ” เมฆพูดเสียงสั่นๆ “ลิอยากจะลองดูสักครั้ง ขอลิลองกับพี่นะ”Chapter 23 : เฝ้ารอ สามเดือนต่อมา “นี่มะลิจะไม่ยอมถอดใจจริงๆ ใช่ไหม คิดว่าไอ้เมฆมันจะกลับมาได้อีกอย่างนั้นเหรอครับ” พี่คิมเอ่ยถามในขณะที่เราสองคนนั่งรอไออุ่นเลิกเรียนอยู่บนรถ “ไม่ค่ะ หนูจะทำให้เต็มที่ที่สุด พี่เมฆต้องหายและกลับมาแน่นอน พี่คิมเองก็ควรจะคิดแบบนั้นนะ” ตอบกลับพี่คิม “มะลิควรจะเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว บางทีพี่ก็คิดอิจฉาไอ้เมฆมันนะ ที่มีผู้หญิงที่รักและห่วงมันมากแบบมะลิ” “หนูควรจะเริ่มต้นใหม่ในขณะที่พ่อของลูกนอนป่วยไม่รู้เรื่องแบบนี้เหรอคะ ควรจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ” “ถ้าเกิดคนที่นอนป่วยอยู่ตอนนี้เป็นพี่ มะลิจะทำแบบที่ทำในตอนนี้ไหมนะ มะลิจะห่วงแบบนี้หรือเปล่า” พี่คิมพูดแล้วมองมาที่ฉันอย่างต้องการคำตอบ แววตาของเขาดูเศร้า “หนูว่าเรามาคุยเรื่องอื่นกันเถอะค่ะ” รีบเปลี่ยนเรื่องแล้วเบือนหน้าหนีไปมองทางกระจกรถ “คงจะไม่สินะ เพราะยังไงพี่ก็เป็นได้แค่พี่ชายคนหนึ่งในสายตาของมะลิ จะเปลี่ยนไปเป็นผู้ชายที่รักได้ยังไงกัน” “.....” เลี่ยงที่จะไม่ตอบ บรรยากาศภายในรถตอนนี้มันดูไม่ค่อยดีสักเท่าไร ฉันเองก็ไม่รู้จะบอกกับพี่คิมว่ายังไงแล้วเรื่องนี้ เรื่องของความรักมันไม่สามารถบังคับจ
“พะ...พี่เมฆ!” อุทานออกมาอย่างตกใจ นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับพี่เมฆทำไมเขาถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น “ตะ...ตาเราฝาดไปหรือเปล่านะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้” พูดปลอบประโลมตัวเองพร้อมกับเอามือขึ้นทาบอก “ไม่ใช่หรอก...” “นี่มะลิมาทำอะไนที่นี่” ฉันหันไปหาที่มาของเสียง ก่อนจะพบว่าเป็นพี่คิม เขาเดินปรี่เข้ามา สีหน้าท่าทางดูร้อนอกร้อนใจ แถมเนื้อตัวยังดูสะบักสะบอม ในมือก็เปื้อนเลือด “พี่คิม...” “มะลิมาทำอะไร...” “พะ...พอดีว่ามาส่งกาแฟน่ะ” “แสดงว่าเมื่อกี้มะลิก็เห็นไอ้เมฆแล้วสินะ” “.....” พยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบกลับ “เราไปที่ห้องฉุกเฉินกันก่อนดีกว่า แล้วพี่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังนะ” พี่คิมจูงมือฉันให้เดินตามมายังหน้าห้องฉุกเฉิน ก่อนจะพานั่งลงที่เก้าอี้ ฉันนั่งก้มหน้า บีบมือตัวเองไว้แน่น ใจเต้นเร็วผิดปกติ ในหัวสมองคิดถึงแต่พี่เมฆ กลัวว่าเขาเป็นจะเป็นอะไรไป “วันนี้พี่กับไอ้เมฆและตำรวจคนอื่นๆ พวกเราออกไปปฏิบัติหน้าที่จับกุมพ่อค้ายาบ้ารายใหญ่น่ะ ทีนี้ก็เกิดการยิงปืนต่อสู้กัน และไอ้เมฆมันก็เป็นคนที่เสนอจะอยู่แนวหน้าคอยคุ้มกันให้พวกพี่ และก็อย่างที่เห็น...” “พี่เมฆได้รับบาดเจ็บคนเด
เมื่อพูดคุยกันจบ พี่คิมก็กลับไป ส่วนฉันก็ยังคงยืนรับลมชมดาวที่หน้าบ้านต่อ ในใจลึกๆ ก็หวังนะ ว่าพี่คิมจะหันมาคิดกับฉันแค่น้องสาว เพราะฉันเองก็คิดเขากับแค่พี่ชายตามเดิม “เวลาคุยกับไอ้คิมดูมะลิยิ้มแย้มดีนะ” อยู่ๆ เสียงเคร่งขรึมของผู้ชายก็ดังขึ้นอีกครั้ง ก็ตามเดิม แค่ฟังดูก็รู้ว่าใคร “นี่พี่สองคนสะกดรอยตามเก่งจังเลยนะ เมื่อกี้พี่คิม นี่พี่เมฆ สรุปว่าเป็นตำรวจหรือนักสืบกันแน่คะเนี่ย” “พี่แค่เป็นห่วงน่ะ อยากรู้ว่ามะลิกับลูกกลับถึงบ้านกันปลอดภัยหรือเปล่า ขอโทษที่ถือวิสาสะแอบตามมาแบบนี้” “ก็เห็นว่าปลอดภัยแล้วนิ เพราะฉะนั้นพี่กลับไปเถอะ หนูจะเข้าบ้านอยู่พอดี” ว่าจบก็หันหลังเตรียมจะเดินกลับเข้าบ้าน จู่ๆ อีพี่เมฆก็กระโดดปีนข้ามรั้วประตูหน้าบ้านมาโดยพลการ ก่อนจะวิ่งเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างเร็วแล้วรั้งตัวไว้ด้วยอ้อมกอดแน่น “คุยกันก่อน อย่าพึ่งไปเลยนะ” พูดข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “คิดถึงจนใจจะขาดอยู่แล้ว” “ปะ...ปล่อยนะ พี่จะมาทำแบบนี้ไม่ได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว อีกอย่างก็เกรงใจแฟนของพี่บ้างสิ” พยายามขัดขืนและดีดดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขา “หมายถึงแพรใช่ไหม หึ” เขาหัวเราะในลำคอเ
Chapter 22 : ต่างก็เจ็บปวด(หัวใจ) ยืนรออยู่ข้างรถอย่างใจจดใจจ่อ หวังว่าไออุ่นจะยอมออกมากับพี่คิมนะ เพราะฉันไม่อยากจะเข้าไปเอง ประเด็นคือไม่อยากเจอหน้าคนพวกนั้นด้วย โดยเฉพาะพี่เมฆ... กลัวว่า...ถ้าเจอหน้าอีก ฉันก็จะยิ่งไม่ลืมเขา “ไงมะลิ ทำไมไม่เข้าไปตามลูกเองล่ะ ไม่เห็นจะต้องผ่านไอ้คิมมันเลย” เสียงทุ้มเข้มที่คุ้นเคยพูดขึ้น แค่ฟังเสียงก็รู้แล้วว่าเป็นใคร เสียงนี้ยังคงจำได้ดี “.....” เลี่ยงที่จะไม่ตอบ และบ่ายเบนสายตามองไปอีกทาง แม้ในใจอยากจะมองหน้าเขาอีกครั้ง แต่ไม่ดีกว่า เพราะเราต้องรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ของเขาสินะ “ไม่อยากจะเจอกันสินะ คงจะลืมกันไปหมดใจแล้ว” “ใช่” ตอบกลับแบบสั้นๆ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดและยืนอยู่ข้างๆ ฉัน “สบายดีหรือเปล่า ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไหม” “.....” ฉันนิ่งเงียบ แล้วก้มหน้ามองลงพื้น “นี่ไม่คิดจะคุยกันจริงๆ เหรอ” “แล้วพี่จะให้เราคุยอะไรล่ะคะ ในเมื่อมันไม่มีอะไรที่จะคุย รบกวนพี่ช่วยพาลูกออกมาด้วยค่ะ หนูจะได้พาลูกกลับบ้านเพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว” ตอบกลับพลางเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา “รบกวนด้วยนะคะ และต้องขอโทษด้วยที่มาขั
reviews