Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

Chapter 24 : อีกครั้ง หลายปีต่อมา “แม่คะ เสร็จหรือยัง เดี๋ยวก็ไม่ทันพอดี” “เสร็จแล้วๆ ก็เราน่ะมาบอกแม่ช้าทำไมเล่า ดูสิเตรียมตัวแทบไม่ทันเลย” “แหะๆ พอดีว่าหนูลืมน่ะค่ะ” “ปะ ไปกันเถอะ” “โอเคค่ะ” เดินจับมือกับลูกสาวเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ที่เรียกให้มารับ พอดีว่าวันนี้มีประชุมผู้ปกครองที่โรงเรียน เวลาผ่านมาจนไออุ่นเธออายุได้สิบสองปี เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่หก เผลอแป๊บเดียวจะโตเป็นสาวแล้ว ชีวิตของเราสองแม่ลูกในตอนนี้เรียกว่าไปได้เรื่อยๆ ไม่ลำบากหรือไม่ได้สบายเกินไป กำลังพอดีน่ะ ส่วนงานก็ยังคงทำที่ร้านกาแฟกับพี่พรตามเดิม ..... โรงเรียนประถมศึกษาxxx นั่งประชุมผู้ปกครองอยู่ในหอประชุมขนาดใหญ่ของโรงเรียนโดยมีผู้ปกครองท่านอื่นๆ นั่งอยู่ด้วย ทุกสายตามักจะจับจ้องมาที่ฉันเสมอเวลาที่มาโรงเรียนของลูก ไม่แน่ใจเพราะว่าฉันอายุน้อยกว่าหรือหน้าเด็กกัน ถ้าพูดถึงเรื่องอายุปีนี้ฉันก็สามสิบสองปีแล้วละ แต่แปลกตรงที่รูปร่างหน้าตาไม่แปรเปลี่ยนไปเลยสักนิด “แม่รู้ไหมว่าเวลาแม่มาที่โรงเรียน เพื่อนๆ มักจะถามหนูเสมอว่านี่แม่หรือพี่สาว ยิ่งเพื่อนผู้ชายชอบบอกว่าถ้าเป็นพี่สาวจะขอจีบ” ไออุ่นกระซ

Chapter 25 : ความสุขที่แท้จริง พาร์ทเมฆ ชีวิตผมผ่านเรื่องเลวร้ายมาเยอะมาก เยอะเสียจนบางทีก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะมีเธอ มะลิ มันเลยทำให้ฮึดขึ้นสู้และสามารถผ่านมาได้ ตอนนี้ผมไม่เหลือใครแล้วนอกจากมะลิกับลูก ให้พูดตามจริงถ้าโลกนี้ไม่มีเธอสองคนก็จะไม่มีผมเช่นกัน เพราะฉะนั้นอย่าใจร้ายกับครอบครัวเราอีกเลย พรากพ่อ พรากแม่ และก็เกือบจะพรากชีวิตผมไป แต่หลังจากนี้ขออย่าได้พรากลูกเมียไปจากกันเลย หวังว่าฟ้าคงจะไม่ใจร้ายอีกนะครับ ครั้งล่าสุดที่ผมได้รับบาดเจ็บจากการโดนคนร้ายยิง ตอนนั้นไม่รู้ว่าตัวเองกำลังนอนแน่นิ่งเป็นเหมือนเจ้าชายนิทรา รู้แค่ว่าตัวเองกำลังอยู่ในที่ไหนสักแห่ง ทุกอย่างมันดูขาวและสว่างจ้าไปหมด ผู้คนที่เคยรู้จักก็ไม่มี มีแต่ใครก็ไม่รู้ใส่ชุดขาวเดินกันเต็มไปหมดทั้งผู้หญิงและผู้ชาย จนวันหนึ่งผมได้ลืมตาตื่นขึ้นมาถึงได้รู้ว่าตัวเองนอนเป็นเจ้าชายนิทรามาสามปีเต็มๆ และที่สำคัญผมต้องเริ่มใหม่หมดทุกอย่าง ต้องหัดเดิน หัดกิน ฝึกกล้ามเนื้อต่างๆ เนื่องจากนอนนานเกินไป ต้องหัดทำแบบนั้นซ้ำๆ ทุกวันจนกว่าจะช่วยเหลือตัวเองได้จริงๆ ซึ่งมันก็ใช้เวลาพอสมควร แต่ก็ยังโชคดีตรง

ส่งท้าย NC+ แซ่บๆ เริ่มผลิตลูกคนที่สอง ….. ณ ห้องของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง “ทำไมพี่ต้องพาลิมาที่นี่ด้วยเล่า ที่บ้านก็ได้มั้ง” “ไม่ได้ ถ้าเสียงมันดังแล้วลูกได้ยินจะทำยังไง” “ลิไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย แล้วนี่ฝากลูกไว้กับพี่พรด้วยลิก็เกรงใจแกเหมือนกันนะ” “หลายปีเชียวนะที่เราไม่ได้ปลดปล่อยน่ะ พี่ว่าเราทำที่นี่แหละสะดวกดีไม่มีใครมากวนด้วย” อีพี่เมฆทำหน้าหื่นกามอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว “ทะลึ่งนะพี่อะ เก็บอาการบ้างก็ดี” “เริ่มเลยแล้วกัน” เดินปรี่เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว “ดะ...เดี๋ยว!” รีบเอ่ยปรามเขา “ขอเวลาให้ลิทำใจหน่อยสิ มันก็...มันก็...ไม่ได้มีเรื่องอย่างว่ามาหลายปีเชียวนะ ลิกลัว” “มะลิกลัวอะไร เรื่องแบบนี้เราก็เคยทำกันมาก่อนนิ อีกอย่างพี่จะทำแบบทะนุถนอมที่สุดเลย” “ก็นั่นแหละ ลิก็ยังกลัวอยู่ดี” “แล้วมะลิจะให้พี่ทำยังไงเล่า พี่ก็อดทนมานานแล้วนะ ตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวละ ไม่เห็นใจกันบ้างเลยเหรอครับ” “ขอห้านาที! ลิทำใจห้านาที” พูดจบก็นั่งลงที่ปลายเตียง มือขึ้นทาบอกแล้วตบเบาๆ เป็นการปลอบใจตัวเองให้เลิกกลัว “ก็ได้ครับ” พี่เมฆก็นั่งลงข้างๆ ห้านาทีผ่านไป “ทำใจเสร็จ

พิเศษที่ 2 พี่คิม(ไม่อ่อนโยน) ..... สถานีตำรวจxxx หลังจากที่ผมหนีมามูฟออนหรือเรียกว่าทำใจนั่นแหละ ผมก็ย้ายมาประจำการในจังหวัดบ้านเกิดเสียเลย เพราะถ้ายังอยู่ที่เดิมหรือกับอะไรเดิมๆ ชาตินี้ก็คงจะทำใจไม่ได้แน่ๆ ส่วนไอ้เมฆผมก็พอรู้ข่าวมาบ้างว่ามันหายดีแล้วกลับมาอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข ผมเองก็เช่นกัน...ควรจะมีความสุขได้แล้ว “สารวัตรคิมครับ มีคนมาขอพบครับ” “ใครเหรอครับ?” “เป็นเด็กผู้หญิงแต่งกายชุดนักเรียนน่ะครับ เธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับสารวัตรโดยตรง” “อืม ให้เธอเข้ามาได้ครับ” “ครับ” ไม่นานเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เดินหน้าตาระรื่นเข้ามาในห้องทำงานของผม เธอไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่ผมน่ะ “ว่าไง วันนี้จะมาป่วนอะไรอีก” ผมถามเธอออกไป “ไม่ได้จะมาป่วนสักหน่อย หนูก็แค่มีเรื่องอยากจะให้ลุงสารวัตรช่วยนิดหน่อย” “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกลุง” “แล้วจะให้หนูเรียกว่าอะไรล่ะ ก็ลุงอายุสี่สิบกว่า ส่วนหนูอายุแค่สิบเก้าเอง เพราะฉะนั้นเรียกลุงน่ะถูกแล้ว” หืม ยัยเด็กนี่!! “เหนื่อยใจกับเด็กแบบเธอจริงๆ ว่าแต่มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมาเร็วๆ เข้า ฉันจะทำง

“พี่เมฆ ลิยังไม่ได้พูดเลยนะว่าไม่รักพี่น่ะ ชอบคิดเองเออเองแล้วก็มาน้อยใจแบบนี้ตลอด” “.....” พี่เมฆไม่พูดไม่จาอะไรต่อ แถมยังทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนกับเด็กสามขวบ “กลับบ้านกันเถอะ มีอะไรก็ไปคุยกันที่บ้านดีกว่า” ภายในรถ ก่อนหน้านี้ฉันบอกไปว่ากลับบ้านเราค่อยคุยกัน แต่นี่ยังไม่ทันจะออกรถเลยจ้า พี่ก็แกก็คุยแล้ว คุยในแบบของแกอะนะ “พี่เมฆปล่อยก่อน จะมาทำในรถไม่ได้นะ” “ทำไมล่ะ มะลิลืมไปแล้วเหรอว่าครั้งแรกที่เราได้กันก็ในรถนะ และตอนนั้นมะลิเป็นคนทำเองด้วย” “หืม...นั่นมันก็หลายปีมาแล้วนี่นา แต่ตอนนี้พี่ต้องหยุดก่อน เดี๋ยวจะมีคนมาเห็นเข้า” “ตอนนั้นไม่อาย...” “พี่เมฆ...” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียงคุณสามีคนนี้จริงๆ และในที่สุดอีมะลิก็ต้องยอมให้พี่เมฆคนหื่นกินบนรถอยู่ดีค่ะ คนอะไรหื่นกามสุดๆ กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มเสียที “อื้อ...บะ...เบาหน่อยสิ” ร้องเสียงหลงเมื่อพี่เมฆดูดเต้าอวบแรงเกินไป “อย่าดูดแรง” เมื่อเห็นว่าฉันร้องออกมา เขาก็หยุดแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาหื่นๆ “เจ็บหรือเสียวครับ” ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ “ทะลึ่งแล้ว คนแก่บ้ากามเอ้ย” เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างเขินอาย “จะทำก็รีบทำเข้าสิ จ