Semua Bab FORBIDDEN LOVE: Lihim na pagtingin kay Ninong: Bab 31 - Bab 40

Para akong binugbog sa pagod. Ang bawat kalamnan ko ay masakit, pinaghalong bigat ng kaba at panghihina dulot ng lahat ng nangyari sa nakalipas na oras. The memories of Ninong, together with Zaphira and their little child, kept flooding back into my mind over and over again. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang kanilang mga ngiti, ang paghawak ni Ninong sa kamay ng bata, at kung paano sila nagmamahalan bilang isang buong pamilya. Para akong sinampal ng maraming beses—matigas at totoo—gumising sa akin ang katotohanan na dapat ko na, kailangan ko nang wakasan kung ano man ang mga bagay na nag-uugnay pa rin sa akin kay Ninong Ethan. Wala na akong puwang sa buhay niya, at panahon na para tanggapin iyon at palayain ang sarili ko mula sa sakit. Masakit man isipin, mas masakit pa ang manatili sa isang lugar kung saan hindi ka na kabilang. Hinayaan kong takpan ng tubig ang aking katawan, tila ba aalisin nito ang lahat ng dumi at bigat na dala ng aking puso. Sandaling katahimikan lang…

Kahit na nakakatamad at parang tinatamad ang buong katawan ko, pilit ko pa ring tinungo ang pinto upang buksan at tingnan kung sino itong mapangahas na tao na dumating nang walang pasabi. Baka naman nagkamali lang ng kwarto o may kailangan lang ng tulong, pilit kong kinakausap ang sarili ko para mabawasan ang bigat na nararamdaman ko at ang kaba na unti-unting namumuo sa aking dibdib. Dahan-dahan kong hinawakan ang seradura, huminga nang malalim, at dahan-dahang binuksan ang pinto.Pero parang gusto ko na lamang lamunin ng lupa nang bumungad sa akin ang taong ayaw na ayaw kong makita at makausap sa buong mundo. Nanigas ako sa kinatatayuan ko, tila nawalan ako ng kakayahang kumilos o huminga nang maayos. Nandito siya… sa harap ko mismo, nakatayo nang matatag na parang wala siyang ginawang mali sa akin. Ang presensya niya ay sapat na para pagbaliktarin ang aking tiyan at painitin ang aking ulo sa halo-halong galit at sakit."What are you doing here?" tanong ko nang mahina, halos pabulon

"Clinton?" Bulalas ni Tito Ben ng makita ng tuluyan ang postura nito sa pintuan. Nakatayo siya doon na parang hari. Naka-jeans at black hoodie. Yung buhok niya gulo-gulo pero halatang sadyang inayos para magmukhang "bad boy". Yung ngiti niya, yung tipong sanay na sanay manlinlang. Yung tipong ginagamit niya para patahimikin kami ni Yanna noon.He gulped and smiled awkwardly. "Tito." Aniya na parang wala lang. Parang kagagaling lang niya sa trabaho. Parang hindi siya yung demonyong sumira sa buhay ng kapatid ko.Yanna didn't know what to do... kung yayakapin ba niya ang kaniyang kuya or not. Nakita ko sa mga mata niya yung pag-aalangan. Yung pagkalito. Yung takot. Yung maliit na parte ng kanya na umaasa pa rin na nagkakamali ako."Kumusta ka na? Kailan ka lang dumating?" tanong ni Tito Ben. Pero hindi normal yung tanong niya. Mabigat. Mapagmasid. Yung tipo ng tanong ng taong may nararamdamang mali.I know he felt something off about clinton kaya tinanong niya ito. Wait.... did he sus

---Still maaga pa rin kaming gumising ni Yanna. 6:00 AM. Pero tirik na ang araw na para bang nasa alas dose na ng tanghali. Ang init. Yung sikat tumatagos sa manipis na kurtina at tumatama direcho sa mukha ko. Nasa may corney ako bitbit ang kape. Dalawang tasa. Yung isa, black. Yung isa may gatas kasi alam kong hindi kayanin ni Yanna yung pait."Yanna, are you coming with me?" tanong ko rito habang may dinudotdot ito sa phone niya. Nakabusangot. Nagre-reply yata sa kaibigan niya. Kanina pa siya ganyan simula nung gumising. 'Where?" hindi man lang siya tumingin. Daliri lang yung gumagalaw."Gomez." Halos tumalon na ito sa higaan at kinikilig na nakangiti sa akin. Yung ngiti na ibig sabihin ay "Ate akala ko ba ay wala ka ng gusto o pake kay Ninong Ethan mo?". Yung ngiti na alam na alam niya yung kahinaan ko kahit itinatago ko.Ano na naman ba ang iniisip nito?"akala ko ba ay wala kang pakialam sa Ninong Ethan mo?" aniya at halatang kinikilig. "Biglang pupunta? Hmm? May balak ka?"

SALLY POV:Hindi na ako sumunod sa mag-ama sa loob ng silid. Alam kong galit pa rin nang husto ang asawa ko sa lahat ng nangyari nitong mga nagdaang buwan—mga bagay na nagdulot ng matinding alitan, pait, at pagkakawatak-watak sa aming pamilya na hindi ko akalaing mangyayari kailanman sa aming tahimik at payapang tahanan."Grandma!" Munting tawag ng aking apo mula sa likuran ko, dahilan para mapahinto ako sa aking paglalakad at mapalingon sa kaniya. Ang kaniyang tinig ay malambing ngunit bakas ang lungkot na tila ba lagi niyang itinatago sa likod ng kaniyang mga ngiti.It's been a year noong sabihin ni Ethan na may anak sila ni Zapphira. That's the very reason why we forced Aira to leave back then—dahil akala namin ay iyon ang tamang gawin, iyon ang nararapat, at dahil na rin sa kagustuhan naming panatilihin ang kapayapaan sa pamilya kahit na sa kaibuturan ng aking puso ay alam kong may mali sa lahat ng nangyari at may nakatagong katotohanan na hindi pa namin natutuklasan."What is it,