Semua Bab FORBIDDEN LOVE: Lihim na pagtingin kay Ninong: Bab 41 - Bab 50

Aira PovMahaba, mabigat, at puno ng pagod ang aking paghikab habang nakatayo sa ilalim ng mainit na tubig sa banyo. Hinayaan kong dahan-dahang hugasan nito ang lahat ng bigat, dumi, at pagod na kumapit sa aking katawan at isipan sa nakalipas na mga araw. Ramdam ko ang bawat patak na dumadaloy sa aking balat, tila ba sinasabing subukan kong linisin din ang mga bakas ng takot at pangamba na bumabalot sa akin. Halos hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Sa bawat ipinipikit ko ang aking mga mata, bumabalik at bumabalik lang sa isipan ko ang bawat detalye ng mga nangyari—malinaw, masakit, tila ba nangyayari muli sa harap ko, at ayaw nang lumisan sa aking isipan kahit anong gawin ko.Alam ko sa kaibuturan ng aking puso at isipan—hindi aksidente ang pagkakulong ko sa loob ng CR. Walang ibang pwedeng gumawa noon kundi ang taong punong-puno ng galit sa akin. Ang taong matagal nang naghihintay ng tamang pagkakataon para tuluyan na akong mawala sa kanyang daan at maglaho na parang bula. Wala

It’s been three weeks na simula ng magulo ang pangyayari sa kompanya.Sa bawat paghakbang ko sa loob ng building, parang may mga matang nakasunod. Everytime na papasok ako sa sasakyan, there’s always a dark car lingering behind me—always keeping a safe distance, yet never letting go of my trail. "Ayos lang po ba kayo, Ma'am?" tanong ni Lando, ang driver na inirekomenda at hinire ni Papa para sa akin. Tumango lang ako bilang sagot, pero deep inside, para na akong hindi makahinga sa kaba."Ayos lang po ba talaga kayo, Ma'am?" tanong nito ulit nang mapansin ang pagtahimik ko. "Sobrang putla nyo po at para po kayong balisa, parang may humahabol."Nagpakawala ako ng malalim na hangin bago ako nagsalita, pilit pinatatag ang sarili."Lando, yung sasakyan sa likuran natin. Napapansin mo po ba yun?" diretsahan kong tanong rito, ang aking mga mata ay nakapako sa side mirror.Tumingin ito saglit sa salamin tsaka tumango nang seryoso."Nakikita ko po yan simula ng first day nyo po sa kompanya,

AIRA POVPagbukas ko ng pinto ng aking bagong tutuluyan, bumungad sa akin ang isang may edad na babae. Nakangiti siya—isang ngiting puno ng pag-asa at kabutihan, at makikita mo sa kaniyang mga mata na napakabuti niyang tao. May munting butil ng pawis sa kaniyang noo habang dahan-dahan niyang inaabot ang mabigat na suitcase na hawak ko. "You are Ms. Natividad?" tanong nito sa mahinahong boses, sinusubukang maging pormal."Yes its me!" May sasabihin pa sana ito pero halata na nagdadalawang-isip siya kung magsasalita ba siya o hindi. Tila may gustong lumabas sa bibig niya pero pinipigilan ng takot at pag-aalinlangan."Go on!" paghikayat ko sa kaniya para gumaan ang loob niya.Dinampi nito ang likod ng kaniyang palad sa noo para punasan ang mga munting pawis. Umiling lang ito nang bahagya at nanahimik ulit, nakayuko.Sa kaniyang mukha at kilos, naalala ko nang sobra si Tita Sally. Napabuntong-hininga ako habang pinagmamasdan siya. Kumusta na kaya sila? Matagal-tagal na rin simula noong

AIRA POV Nagtataka man, pinili ko pa ring lumabas. Nanginginig ang mga paa ko, pero mas nanginginig ang puso ko. Malamig na ang ihip ng hangin—yung tipong tumatagos hanggang sa buto at namamanhid ang balat. Pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko, yung klase ng takot na parang may humihila pababa sa sikmura ko, yung pakiramdam na parang may nakatingin sa akin sa dilim kahit walang tao. Kitang-kita ang mga kumukutitap na bituin sa langit. Walang buwan ngayon, madilim ang paligid, pero parang sadyang nagsilbing ilaw ang mga bituin sa taong nakatayo sa tapat ng gate namin. Parang may spotlight na nakapokus lang sa kanya, na tila ba hindi siya pwedeng magtago kahit kailan. Si Tito Vance. "Tito," bati ko nang lumapit ako, pilit na ngumiti—yung ngiting nakasanayan ko na, yung ngiting isinusuot ko tuwing parang gusto ko nang umiyak para hindi na mag-alala pa ang ibang tao. "Ano po ang ginagawa niyo dito sa ganitong oras

ETHAN POVFootsteps were coming closer, steady and heavy against the wooden floor, but I wasn’t afraid at all. "Ethan."It was Dad.Dahan-dahan akong humarap sa kaniya. His eyes immediately landed on Zapphira’s body—soaked in dark, sticky blood, her head lying just a few inches away from her neck. The sight didn’t make me flinch, but the weight of what I had done settled deep in my chest the moment I met his gaze. "What have you done?"His voice was still cold, calm, and heavy—like a stone dropping into still water. No shouting, no panic, just a quiet, terrifying gravity that made the air in the room feel even thicker."She lied to me," sagot ko nang may halong lungkot na hindi ko maipaliwanag. "Daisy wasn’t my child. She hurt Aira."Tumulo ang luha sa aking mga mata habang nakatingin pa rin sa kaniya. Sa pagharap ko sa aking ama, dun pa lang ako nakaramdam ng bigat na hindi ko kayang pasanin mag-isa. Parang dinadaganan ako ng buong mundo, at alam kong ako lang ang may gawa nito."A