FORBIDDEN LOVE: Lihim na pagtingin kay Ninong のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ETHAN POVFew weeks had passed, hindi ko na rin nakita si Daisy sa bahay. I felt guilty but it’s better to calm myself from anger. Mas mabuti na rin siguro na wala siya dito, para hindi na madamay pa sa lahat ng gulo, at para hindi ko na rin makita ang mukha niya na parang laging nagpapaalala sa akin ng bawat kasinungalingan. Kahit hindi sa akin ang dugong dumadaloy sa kaniya, parang may kurot pa rin sa puso ko tuwing naaalala ko kung paano niya ako tinatawag na Papa, kung paano siya yumakap sa akin na parang ako talaga ang ama niya. Minsan naiisip ko, baka kaya hindi ko siya makalimutan ay dahil siya ang tanging walang kasalanan sa lahat ng nangyari. Wala siyang alam sa mga plano, wala siyang alam sa mga patayan at lihim. Pero kailangan kong lumayo, kailangan kong maging kalmado bago pa may mangyaring hindi ko na mapigilan. "May lakad ka?" tanong ni Mama habang tumulong sa katulong na magprepare ng pagkain sa mesa. Ang boses niya ay mahinahon, par

ETHAN’S POV Buong gabi akong hindi nakatulog. Kahit anong pikit ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang bawat salitang binitawan ni Felix kagabi. Walang halong biro, walang halong pagpaparinig—bawat katotohanan ay parang suntok sa tiyan na masakit tanggapin, pero hindi ko na kayang itanggi pa. “You’re too early, son.” Napalingon ako agad. Nakatayo si Mama sa may pintuan ng kusina, may hawak na plato at tinapay, at nakatingin sa akin nang may halong pagtataka. This is the first time I’ve heard her calling me a son since Aira left. Parang may mainit na bagay na bumara sa lalamunan ko. Napangiti ako nang mahina, hindi makapaniwala sa narinig ko matapos ang mahabang panahon ng lamig at bangayan sa pagitan namin. “Can’t sleep,” maikli kong sagot habang dahan-dahang umuupo sa upuan sa tapat ng mesa. She smirked while putting some fillings on her bread. “Does the truth finally slap you hard enoug

ETHAN’S POV“Zeke, you know what to do.” matigas, walang alinlangan, at puno ng awtoridad kong utos.Agad na naglaho ang mapangahas at mapanlait na ngiti ng babaeng nagkalat ng kasinungalingan tungkol kay Aira kanina. Namutla siya sa isang iglap, tila biglang naintindihan kung ano ang kapalarang naghihintay sa kaniya.Zeke walked towards her calmly. May inilagay siyang maliit na puting tableta sa bibig nito at pilit na isinara ang panga hanggang sa mapilitan itong lumunok nang walang magawa, walang pagpipilian kundi sumunod.“What… what have you given me?” nahihirapan nitong tanong, hawak nang mahigpit ang sariling lalamunan na parang sinisikip ang hininga. Zeke held her quietly by the arm at inalalayan na lumabas ng gusali, parang hindi niya naririnig ang mga pakiusap at hikbi ng babae. Sumunod na lang ako nang walang imik. Alam kong hindi na ito makakabalik pa para guluhin ang buhay namin o saktan si Aira. Matagal na niyang kailangang matuto na hindi lahat ay pwedeng paglaruan at s

ETHAN’S POVMaaga pa lang ay iniwan ko na ang club. Hindi na ako nagpaalam kahit tinawag pa ako ng mga kasama ni Zeke, hindi na ako lumingon pa sa mga taong pilit akong inaalok ng alak at kung ano-ano pa. Ang gusto ko lang ay makalayo sa ingay, sa usok ng sigarilyo, sa amoy ng matapang na pabango at alak na parang lason sa ilong ko. Bumalik ako dire-diretso sa hotel na tinutuluyan ko dito sa Makati, ang bawat hakbang ko ay mabigat—parang may pasan akong buong mundo na hindi ko malaglagan kahit anong gawin ko, parang may kung anong humihila sa akin pabalik sa mga alaala na pilit kong kinakalimutan sa loob ng mahabang panahon.Pagbukas ko ng pinto ng kwarto, hindi na ako nagulat na may nakaupo sa sofa, nakatalikod at nakatingin sa malaking bintana na nakatanaw sa matatayog na gusali ng lungsod na puno ng ilaw kahit madaling araw na.“Clyde,” tawag ko sa kaniya habang isinasara ko ang pinto sa likod ko.Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, seryoso ang mukha, sinusuri ang bawat galaw ko m

AIRA’S POV Dahan-dahan kong lumingon para tingnan kung sino ang nagsalita mula sa likuran ko. Ang boses na iyon ay pamilyar—malamig, may halong panghahamak, at puno ng pagmamataas na parang kilala ko na siya sa buong buhay ko. Ang boses na akala ko ay hindi ko na muling maririnig sa loob ng mahabang panahon. It’s Noah. Nanlaki ang mata ko sa gulat. Anong ginagawa nito dito sa Pilipinas? Akala ko ay nasa ibang bansa siya at hindi ko na muling makita pa ito matapos ang lahat ng nangyari noon. Akala ko ay lumayo na ako at hindi na muling magiging bahagi ng gulo sa buhay ko sa Australia. Pero narito siya, nakatayo sa harap ng maraming tao, parang naghihintay lang ng pagkakataon para sirain ako ulit. “So it’s you, Ms. Natividad,” aniya na may pilyong ngiti sa labi—ang ngiting alam kong walang ibang balak kundi ang manira, magpahamak, at sirain ang lahat ng pinaghirapan ko. “I never thought I’d see you again here, pretending to be someone important. You really know how to crawl back up,