All Chapters of FORBIDDEN LOVE: Lihim na pagtingin kay Ninong: Chapter 61 - Chapter 70

AIRA’S POVMadilim ang anyo nitong nakatitig sa amin ni Tito Vance. Walang ingay sa loob ng kwarto, pero ramdam ko ang bigat na bumabalot sa aming tatlo—parang may bagyo na bumabalot sa pagitan ng mag-ama, at ako lang ang nakatayo sa gitna na walang magawa kundi manood. Ang mukha ni Cathleen ay matigas, walang bakas ng lambing, pero sa likod ng galit niya ay mayroong bagay na hindi ko mabasa nang malinaw."What are you doing here?" malamig na tanong ni Tito Vance sa kaniyang anak. Ang boses niya ay walang halong galit na sumasabog, puro pagod at malalim na pagkadismaya na tila matagal na niyang dala sa loob ng kaniyang puso."What? Naistorbo ko ba landian nyo?" matigas nitong saad, may halong pangungutya at pait na parang matagal na niyang pinag-iipon.Biglang tumayo si Tito Vance at walang pagdadalawang-isip na sinampal ito. Malakas ang tunog na umalingawngaw sa buong silid, sapat para mapatahimik ang lahat, at sapat din para mapahinto si Cathleen sa kaniyang mga sinasabi."If this i

AIRA’S POVMaaga akong pumasok sa opisina kinabukasan, matapos akong tawagan ni Jane kagabi nang medyo gabi na. Sabi niya ay maaga raw pupunta ang investor na sinasabi niya, kaya ayaw kong mahuli o maging hindi handa sa meeting. Kahit pagod pa ako sa sunod-sunod na pangyayari nitong mga nakaraang araw—mula sa pag-alis ni Timothy sa ospital, sa masakit na paghaharap namin ni Ninong, hanggang sa matinding desisyon ni Tito na wakasan ang kontrata para protektahan ako—sinikap kong maging maayos. Nagsuot ako ng simpleng pormal na damit na kulay puti at asul, inayos ang aking buhok nang maayos, dala ang lahat ng kailangan ko para sa usapan, pati na rin ang mga halimbawa ng disenyo ko na matagal ko nang inihahanda.Pagpasok ko sa lobby ng gusali, sinalubong ako ng pamilyar na ngiti ng aming security guard na laging nakabantay sa pasukan at kilala na ako dahil madalas akong maagang pumasok."Good morning, Ma'am! Ang aga natin ah!" bati niya sa akin habang binubuksan ang pinto ng malawak at m

AIRA'S POVNagdadalawang-isip ako kung sasagutin ko ba ang tawag o hindi. Kung hindi ko naman sasagot, parang ang bastos ko naman lalo na’t halatang may mabigat na pasanin siyang dinadala."Aira… iha…" Garalgal ang boses ni Tita Sally. "Tita, what’s wrong?" tanong ko nang tuluyan kong masagot ang tawag. Agad kong narinig ang paghikbi niya at ang pagpupunas ng luha."Tita?" tawag ko uli, nagsisimula nang manghina ang aking puso sa naririnig. Ang bawat segundong lumilipas ay tila may dinadagdag na bigat sa aking dibdib."It’s your Ninong…" aniya, at tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.Kumalabog ang dibdib ko nang mabilis, halos kumawala na sa aking dibdib. What about him? "Why po? Anong nangyari sa kaniya?" tanong ko, pilit na pinatatag ang boses."He’s in the steel room."Halos malagutan ako ng hininga. The steel room? Iyon ang pinakamadilim, pinakamalamig, at pinakamalayong bahagi ng buong mansyon—ginagamit lamang kapag kailangang ikulong ang isang taong nawawala na sa sarili, o

AIRA POV Ilang araw na ang lumipas. There’s been no news of his whereabouts. Wala ni isang tawag, wala ni anumang mensahe. Tahimik ang lahat—masyadong tahimik, at iyon ang nagpapakaba sa akin.That phone na nahanap ko sa kwarto ni Ninong… it was broken, shattered into pieces. But I know it wasn’t an accident. Sinira ito intentionally. Sinadya itong sirain upang walang makabasa ng laman, walang makarinig ng tinago.Hindi ako mapakali. Kinontak ko na rin si Mathew, na currently ay nasa City. I told him everything I knew, and he promised to help me investigate. Pero hanggang ngayon, wala pa rin siyang balita.“Aira, you need rest.” Ani Tita Sally habang inaabot sa akin ang isang basong tubig. Halata sa kaniyang mukha ang pag-aalala, ang pagod, at takot na pilit niyang itinatago.I shrugged my head at tahimik na umupo sa kama ni Ninong. I traced the sheets with my fingers, imagining him lying here just days ago. I missed him so much—his voice, his calmness, the way he looks at me like I’

 AIRA POV Tahimik kong pinagmamasdan ang mga naglalarong alon sa dalampasigan. Dahan-dahan itong humahalik sa puting buhanginan bago pa rin umatras pabalik sa malalim na dagat, tila nagpapaalam na muling babalik din. Ang tubig dito ay tila diyamante sa kislap ng liwanag na nagmumula sa sinag ng araw—kasing-kinang ngunit kasing-lalim din ng lungkot na bumabalot sa aking puso. It’s been two months since that day at the port. The memory remains fresh, burning and painful—Ninong wounded, helpless on the floor, Noah’s cruel smile, and the way he took me away while I was too weak to fight back. I missed him so much. Gusto kong umalis. Gusto kong tumakas. Pero hindi ko alam kung saang lupalop kami nakarating ni Noah. Isang pulo, malayo sa lahat ng kilala ko. “Nandito ka lang pala.” Bago ko pa man makalingon, naramdaman ko na ang paglapit niya. Noah stepped behind me at nilingkis ang kaniyang braso sa aking maliit na bewang. Mahigpit