Semua Bab เมียรักเมียเสน่หา ภีมภัทร + ภัทรศักดิ์ : Bab 31 - Bab 40

ภีมพัฒน์ได้ยินคำพูดไม่ดีของปรางทิพย์ ทำให้เขารีบไปที่บ้านของเนตรดาวในทันทีเสียงคนที่เรียกอยู่หน้าบ้านทำให้เนตรดาวออกมาดู ท้องเธอยังไม่นูนมากนักเพราะเป็นท้องสาว และมองไม่ออก เธอพยายามใส่เสื้อตัวหลวมๆ เอาไว้ พอเนตรดาวเห็นว่าเป็นภีมพัฒน์เธอก็รีบยกมือไหว้ในทันที“อาภีมมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” เด็กสาวเอ่ยถามและฝืนยิ้มให้กับเขา เธอรู้ว่าภีมพัฒน์นั้นดีกับเธอมากเพียงใด ดังนั้นเธอจึงให้การต้อนรับเขาเป็นอย่างดีเธอยกน้ำมาให้เขาดื่ม แม้จะเป็นแค่น้ำฝนธรรมดาแต่น้ำใจของเด็กสาวและความสะอาดสะอ้านของบ้านช่องทำให้ภีมพัฒน์นึกชื่นชมไม่น้อย“อามีเรื่องสำคัญจะคุยกับดาว” ภีมพัฒน์เข้าเรื่องเลย มองเด็กสาวอย่างเอ็นดูระคนสงสาร เนตรดาวนั้นมีฐานะยากจน แต่เธอก็กตัญญูและขยัน เขาได้เห็นความเป็นมาเป็นไปของเธอโดยตลอด จึงมักเอ่ยเตือนหลานชายว่าอย่าทำอะไรไม่ดีกับเนตรดาว“อาภีมมีอะไรเหรอคะ” เนตรดาวเอ่ยถามแต่ไม่กล้าสบตากับผู้เป็นอาของอดีตแฟนหนุ่ม ภีมพัฒน์คงรับรู้เรื่องราวของเธอกับภัทรศักดิ์แล้วนั่นเอง“เราน่ะมีปัญหาอะไรกับนายภัทรเหรอ”“ดาวเอ่อ...” เนตรดาวอึกอัก ทำให้ภีมพัฒน์ต้องถามใหม่“ดาวท้องเหรอครับ”“อาภีม!” เนตรดาวถึงก

การมาพบกันอีกครั้ง ก็เจอเข้ากับแฟนคลับอีก เวลานัดในครั้งต่อไปจึงเป็นสถานที่ส่วนตัวเพื่อไม่ให้ใครมายุ่งวุ่นวายได้ภีมพัฒน์พากิตมาหาเนตรดาวบ่อยๆ แนะนำว่าเป็นญาติกัน เจอกันครั้งแรกและครั้งต่อมา แฟนคลับมารุมขอลายเซ็ฯ ครั้งต่อไปจึงเปลี่ยนสถานที่ให้เป็นส่วนตัวมากขึ้นคนที่ไม่เคยเลี้ยงดูอุ้มชูลูกน้อยกลอยใจถึงกับน้ำตาซึม กอดฟัดหอมแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อยด้วยความรักสุดหัวใจ“พี่ดาวร้องทำไมครับ” กิตรับรู้ว่าเนตรดาวคือเพื่อนหรือญาติคนหนึ่งของบิดา บิดาพามาหาบ่อยๆ เหมือนมาเยี่ยมเยียนประดุจดั่งเพื่อนหรือญาติคนอื่นๆ แต่สำหรับเนตรดาวนั้น เธอนึกขอบคุณภีมพัฒน์เป็นที่สุด ที่เขาให้เธอได้เจอกับลูกอีกครั้ง ได้ทำอะไรเพื่อลูกแบบนี้“ไม่ได้เป็นอะไรจ้ะ พี่ร้องเพราะดีใจที่ได้ดูแลกิต ได้เจอกิตอีกครั้ง”“พี่ดาวพูดเหมือนรู้จักผมเลย”“ก็ตอนเด็กๆ พี่เคยเจอกับกิตไงจ๊ะ” เนตรดาวดึงร่างน้อยมานั่งตักก่อนจะกอดหอมเหมือนที่ชอบทำ มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจยิ่งนัก“วันนี้อาต้องพากิตกลับก่อนนะ” ประโยคของภีมพัฒน์ทำให้เนตรดาวรู้สึกอาลัยอาวรณ์บุตรชายเป็นอันมาก แต่อย่างไรก็ต้องปล่อยให้กิตกลับไปก่อน เธอยังคงได้เจอกับกิตอีกในทุกๆ ว

จึงไม่มีใครในโลกใบนี้เปลี่ยนอดีตได้นั่นเอง...คนที่รู้เท่าทันไม่โดนหลอก ไม่ใช่ว่าไม่เคยโดนหลอก แต่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนั้นมาแล้ว เขาถึงได้รู้ทันและระแวงจนมีความระมัดระวัง บางครั้งชีวิตของคนเราก็ต้องเจอเรื่องร้ายๆ เจอการโดนหลอก โดนหักหลังหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์บ้าง ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าประสบการณ์ชีวิตได้อย่างไรกัน ที่สำคัญก็คือ ถ้าเราไม่เคยเจออะไรเลยเราก็จะไม่เข้าใจว่าจะต้องเอาตัวรอดอย่างไรเมื่อเจอเข้ากับปัญหาหรือสถานการณ์เช่นนั้นบางครั้งการเจออะไรร้ายๆ ก็ไม่ได้ใช่เรื่องไม่ดีเสมอไป เราจะได้มองโลกหลายด้านขึ้น มองโลกในแง่มุมต่างๆ ให้มากขึ้น และมองโลกในความเป็นจริงให้มากขึ้นนั่นเองทุกคนอาจจะอยากกลับไปแก้ไขอดีต คิดว่าวันนั้นไม่ควรทำอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ถ้าวันนั้นไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น เราจะรู้ได้อย่างไรว่าวันนี้จะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก ถ้าเรากลับไปแก้ไขประสบการณ์ไม่ดีทุกอย่างได้ แล้วให้มีแต่เรื่องดีๆ เราจะมีประสบการณ์การเอาชีวิตรอด การเอาตัวรอดได้อย่างไรกันเธอใช้เวลาอยู่นานหลายปีค่อยๆ คิด ค่อยๆ จัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น ทำให้ตัวเองเข้มแข็งและแกร่งขึ้นมา ทุกย่างก้าวคือสติ สติ

“นี่คุณปล่อยนะ” เธอแหวใส่ เขาก็ผลักเธอออก เช็ดปากอย่างรังเกียจ“คนเลว”“อย่ามาปากดีกับฉันอีก” ประโยคของเขาไม่ได้ทำให้เธอกลัวเท่ากับไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย เธอถอยหนีวิ่งเข้าบ้านไปภัทรศักดิ์มองตามร่างของเธอไปจนสุดตา เขากำลังด่าตัวเองว่าบ้าบอทำอะไรลงไป พอหมุนกายไปอีกด้านก็เห็นหนึ่งฤทัยกำลังถือถาดขนมมองเขาตาปริบๆ เขาจึงได้คุยเปิดอกคุยกับหนึ่งฤทัยเป็นครั้งแรกภัทรศักดิ์เห็นว่าพ่อเลี้ยงจักรมาตามจีบหนึ่งฤทัย เขาจึงไปหักหน้าพ่อเลี้ยงจักรถึงที่บ้านในระหว่างที่ภัทรศักดิ์ขับรถกลับบ้าน หลังจากที่เขาทำให้พ่อเลี้ยงจักรหงาย หน้าแตกยับกลับไป จู่ๆ รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็ตามมาประกบยิง ทำให้รถของชายหนุ่มตกเขา ก่อนที่ภัทรศักดิ์จะหมดสติไปสติของภัทรศักดิ์ดำดิ่งเข้าไปสู่ห้วงความดำมืด และจมหายไปในห้วงความฝัน ก่อนที่เขาจะผวาตื่นขึ้นมาบนเตียงสีขาวของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งหญิงสาวที่เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงคือแม่ของลูก เธอมองเขาอย่างเป็นห่วง สายตานั้นทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย“คุณเป็นยังไงบ้าง” ประโยคของเธอราบเรียบและเขาก็สัมผัสความห่วงใยไม่ได้อีก เพราะแววตาของเธอนั้นมันเฉยชาเฉกเช่นเดิม“ผมเป็นอะไรไป” เขาเอ่ยถาม“คุณเก

วันนี้เธอมีนัดคุยงานกับเสี่ยคม มีคนติดต่อให้เธอมาคุยเจรจางานกับเขาก่อน เพราะว่าเขาต้องการจ้างเธอไปเป็นนางแบบเดินแบบให้เขาในงานแฟชั่นโชว์เพื่อการกุศล“สวัสดีค่ะเสี่ย” เธอยกมือไหว้เสี่ยคม ชายหนุ่มรูปร่างอ้วนกลมผิวค่อนข้างคล้ำ เสี่ยคมเป็นคนใต้ ได้เห็นหน้าคนที่จะว่าจ้างเธอครั้งแรกก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยดี เพราะสายตาท่าทางของอีกฝ่ายทำให้เธอหวั่นเกรงอยู่มาก“ที่นี่เป็นร้านอาหารของเสี่ยเอง หนูอยากสั่งอะไรก็สั่งเพิ่มได้เลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอเห็นว่าเสี่ยคมสั่งอาหารเอาไว้เต็มโต๊ะ ร้านอาหารของเขาเงียบกริบไม่มีใครเลยสักคนเดียว“ร้านของเสี่ยไม่มีใครเลยเหรอคะ” เธอเอ่ยถามแล้วต้องเอ่ยขอโทษขอโพย“ขอโทษค่ะ ไม่ได้หมายความว่าขายไม่ดีไม่มีคนเข้าร้านนนะคะ” ประโยคของเธอทำให้เสี่ยคมหัวเราะออกมาจนพุ่งกระเพื่อม เนตรดาวได้แต่มองตาปริบๆ“เสี่ยปิดร้านน่ะจ้ะ ให้พนักงานเขาหยุดพักผ่อนกันบ้าง แต่ก็ให้พ่อครัวเขามาทำอาหารให้ สำหรับมื้อพิเศษของเรา”“มื้อพิเศษ” เธอทวนประโยคของเสี่ยใหญ่“ก็มื้อพิเศษสำหรับเรื่องที่เราจะคุยกันยังไงล่ะจ๊ะ ดื่มน้ำเย็นๆ เสียหน่อยสิ จะได้สดชื่น” เธอมองแก้วน้ำตรงหน้า มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่