Todos los capítulos de มรสุมร้ายสายลมเหนือ: Capítulo 91 - Capítulo 100

ช่วงสามทุ่มเอื้องฟ้ามองลูกสาวที่กำลังนอนหลับตาพริ้มพร้อมกอดตุ๊กตา ปากเล็กๆ ของลูกดูเหมือนจะคลี่ยิ้มน้อยๆ คงเป็นเพราะมีความสุขที่ได้ในสิ่งที่อยากได้ มือเรียวยื่นไปลูบเส้นผมอ่อนนุ่มของลูกอย่างแผ่วเบา พลางเอ่ยว่า“แม่ขอโทษที่ซื้อตุ๊กตาตัวนี้ให้หนูไม่ได้นะ แต่คนอื่นซื้อมาให้ก็ทำให้แม่ไม่สบายใจเหมือนกัน”เธอแค่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ไม่หวังดี กลัวเขามาหลอกลูกแล้วอุ้มขึ้นรถตู้อย่างที่เคยเป็นข่าว แล้วยิ่งอยู่กับป้าสมที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงด้วยแล้วเพราะขานางไม่ค่อยดี ก็ยิ่งทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้เช้าวันต่อมาเอื้องฟ้าไปส่งลูกที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กแล้วค่อยไปทำงานดังเช่นทุกวัน โดยเธอกำชับป้าสมด้วยว่าตอนไปรับหลานกลับมาให้สังเกตคนรอบข้างให้ดี แล้วอย่าปล่อยให้น้องเพลินคลาดสายตาเด็ดขาดบอกตามตรงว่าตั้งแต่ลูกได้รับตุ๊กตาจากคนที่เธอไม่รู้จัก เธอก็ระแวงจนแทบไม่เป็นอันทำอะไรตอนอยู่ในไซต์งานก่อสร้าง เธอยังรู้สึกว่าอาการที่เป็นอยู่ยังไม่ดีขึ้นเท่าใดนัก เพราะยังรู้สึกปวดหัวและปวดตามตัวอยู่ตลอด แต่ก็กินยาพาราไปหนึ่งเม็ดแล้ว หวังว่าคงจะดีขึ้นวันนี้ได้ยินคนงานพูดคุยว่ามีแรงงานคนใหม่เข้ามา เป็นผู้ชาย เสียทีแต่เ

“พี่! กินข้าวก่อนค่ะ เอื้องเอาข้าวกล่องมาให้”เอื้องฟ้ารีบเดินมาอย่างเร็วไวเพราะกลัวไม่ทัน เมื่อหยุดยืนต่อหน้าคนร่างสูง เธอก็ยื่นข้าวกล่องให้เขาแทนคำขอบคุณเขายื่นมือมารับไปเปิดดู เมื่อเห็นว่าในกล่องนั้นคือผัดกะเพราหมูสับที่ใส่พริกเยอะพอสมควร ก็ปิดกล่องไว้เช่นเดิมแล้วส่ายหน้าบอกว่าไม่กิน“ไม่หิวหรือคะ”ชายหนุ่มส่ายหน้าแทนคำตอบอีกครั้ง ตอนแรกเขาว่าจะเดินไปทางอื่นเพราะอยากหาที่คุยโทรศัพท์ แต่เห็นจังหวะที่คนตัวเล็กหายใจเข้าออกอย่างทรมานคล้ายกับว่าจะเป็นลม เขาก็รีบใช้มือข้างหนึ่งจับประคองเธอไว้“เอื้องไม่เป็นไรค่ะพี่ เดินไปกดน้ำหลายรอบ เจอแดดแรงก็เลยรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ”หนุ่มใบ้ชี้ไปทางต้นไม้ที่อยู่ไม่ห่างมากนัก ซึ่งมีม้านั่งอยู่ตัวหนึ่ง เอื้องฟ้าจึงพยักหน้ายอมให้เขาพาไปนั่งเมื่อนั่งแล้ว เธอก็ถอดหมวกและถุงมือออก ก่อนจะใช้มือพัดหน้าตัวเองไปมาให้รู้สึกเย็น เมื่อหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างกายก็ทำหน้าแปลกใจ“ทำไมเสื้อพี่เปียกขนาดนี้คะ เขาทำอะไรพี่” เธอถามเพราะคิดว่ามันไม่ใช่เหงื่อ มันเหมือนมีคนสาดน้ำใส่อย่างไรอย่างนั้น พอหันไปมองจุดที่โฟร์แมนเคยยืนอยู่ แล้วเห็นขวดน้ำตกอยู่ตรงนั้นด้วย ก็ค

เอื้องฟ้าได้นอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการหนึ่งคืน ป้าสมเป็นคนไปเฝ้าไข้ ส่วนน้องเพลิน นางก็ให้ลุงชาญพากลับไปนอนที่แคมป์คนงานดังเดิม เพราะกลัวติดไข้จากแม่ลมเหนือแวะไปหาหญิงสาวแต่ไม่ได้เข้าไปในห้องผู้ป่วย เขาแค่ยืนมองอยู่หน้าห้องครู่เดียวก็กลับไปหาลูกภายในแคมป์คนงานนั้น ลุงชาญยังไม่นอน น้องเพลินก็ยังไม่นอนเช่นกันเพราะกำลังเล่นตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่เพิ่งได้มา โดยเล่นคู่กับตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ตามประสาเด็ก มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวดังขึ้นอยู่เรื่อยๆชายวัยเกือบหกสิบรู้แล้วว่าเขากับหนุ่มใบ้ที่ไปทำงานวันนี้คือคนคนเดียวกัน เพราะหัวหน้าเป็นคนบอก แถมยังรู้ด้วยว่าเป็นเจ้านายใหญ่ เวลาคุยกันจึงเกร็งอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่เขาบอกว่าให้ทำตัวตามสบายแล้ว“นอกเวลางานผมคือหลานเขยของลุงนะครับ ไม่ใช่เจ้านาย”“มะ หมายความว่ายังไงครับ” ลุงชาญถามอย่างตะกุกตะกัก“ก็หมายความว่า…” เขาเงียบไปชั่วขณะเพราะอดยิ้มไม่ได้ จากนั้นก็เล่าให้ชายวัยกลางคนฟังเป็นคนแรกว่าเขากับเอื้องฟ้าเป็นอะไรกันเมื่อลุงชาญได้ยินว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้คือพ่อของน้องเพลิน ก็ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว“เป็นความจริงเหรอ”“ลุงอาจจะไม่เชื่อ ผมก็รอคำยืนยันจากเอื้องฟ้

เอื้องฟ้ากลับถึงแคมป์คนงานในเวลาต่อมา ทำให้เธอเห็นตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลของลมเหนือที่วางคู่กับตัวใหญ่ ทีนี้ก็คงหลอกตัวเองไม่ได้แล้วว่าไม่ใช่เขา เพราะเขามาที่นี่ มานอนกับลูกทั้งคืนเธอถามน้องเพลินว่าเมื่อคืนพ่อนอนที่ไหน ลูกก็ตอบว่า “พ่อนอนกอดหนู” นั่นจึงทำให้น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลออกมาอีกครั้งคำถามแรกที่อยู่ในใจคือ เขารู้ได้อย่างไรว่าน้องเพลินคือลูกของเขา หากจะใช้ความรู้สึกบอกว่าหน้าตาคล้ายกัน ก็ไม่น่ามั่นใจขนาดนี้ เพราะหน้าตาของลูกยังเหมือนเธอมากกว่าอีกช่วงสามทุ่มภายในแคมป์คนงาน วันนี้ดูเงียบสงบเพราะไม่มีคนออกมานั่งดื่มเหล้าคุยกัน คงเป็นเพราะยังไม่ถึงวันเงินออกเลยต้องประหยัดเงินไว้ เอื้องฟ้าพาลูกเข้านอนก่อนจะออกมานั่งเล่นบนแคร่ที่อยู่หน้าห้อง ตาก็มองพระจันทร์เต็มดวงอย่างเลื่อนลอยตอนนี้เธอยังรู้สึกปวดหัวอยู่นิดหน่อย แต่ก็กินยาไปแล้ว คาดว่าพรุ่งนี้น่าจะดีขึ้นเมื่อนึกถึงเขา เรื่องราวในปีนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวเป็นว่าเล่น ทำให้เธอต้องก้มหน้าลงแล้วถอนหายใจออกมาถูกทำร้ายจิตใจสารพัด แต่ทำไมยังคิดถึงเขาอยู่ตลอด ทั้งที่เขาไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวกับเธอเลย ใจดวงนี้ช่างไม่รักดีจริงๆสักพักก็ได้ยินเสียงฝี

ลมเหนือขับรถค่อนข้างช้าเพราะอยากหยุดเวลาที่พ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันไว้นานๆ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กไม่ได้อยู่ติดถนนใหญ่ แต่อยู่ในซอยภายในหมู่บ้าน ฉะนั้นการจราจรจึงไม่ติดขัด สามารถขับไปอย่างสบายใจได้ใจจริงเขาอยากให้อยู่ห่างไกลออกไปอีกสักยี่สิบกิโลเมตร จะได้ขับรถให้นานกว่านี้ แต่ในเมื่อถึงแล้วก็ทำได้แค่แอบเสียดายด้านหน้ามีคุณครูมารอรับ ก่อนจะส่งลูกเข้าไปข้างใน เอื้องฟ้าก็บอกให้น้องเพลินหอมแก้มเธอก่อนเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ ทำให้ลมเหนือต้องเป็นฝ่ายนั่งลงบ้าง ก่อนจะชี้นิ้วมาที่แก้มของตัวเองลูกก็ช่างรู้ใจเหลือเกิน เมื่อรู้ว่าพ่ออยากให้หอมแก้มก็เข้ามาหอมอย่างไม่อิดออด เขาจึงหอมคืนไปหนึ่งฟอดก่อนจะแยกจากกันเอื้องฟ้ายังทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาเหมือนเคย หรือเป็นเพราะเธอสอนลูกตั้งแต่อยู่ในท้องว่าอย่าโกรธพ่อนะ พอเจอหน้ากันเลยเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย โดยไม่รับรู้ความขมขื่นที่แม่เคยได้รับเลยสักพักเธอก็ต้องขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเขาอีกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่รู้สึกว่าขากลับเขาขับรถช้ากว่าเดิมมาก เหมือนอยากยืดเวลานี้ไปนานๆ อย่างไรอย่างนั้นกลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูกของเธอตลอด มันก็ยังเป็นกลิ่นเดิมที่เขาเคย