All Chapters of มรสุมร้ายสายลมเหนือ: Chapter 81 - Chapter 90

“เธอเกลียดเอื้องฟ้า ฉันเข้าใจแล้ว…” ลมเหนือก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วหัวเราะขบขัน มันไม่ใช่เรื่องตลกหรอก แต่เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพัทรินถึงมีท่าทีรุนแรงต่อกล้วยไม้สองต้นนั้น ทั้งที่มันก็ไม่ได้ทำอะไรให้เลยเขาโกหกว่าเอื้องฟ้าเป็นคนซื้อมาก็เพราะอยากรู้ปฏิกิริยาของอีกคนว่าจะรู้สึกอย่างไร แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเพราะเจ้าหล่อนแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเกลียด“เธอเกลียดเอื้องฟ้าเพราะรู้ว่าฉันรักเอื้องฟ้า แต่น้องฉันไปทำอะไรให้!” ดวงตาคมจ้องมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างขุ่นเคือง เขาไม่เชื่อหรอกว่าเหตุผลแค่นี้จะทำให้เพื่อนทำร้ายเพื่อนได้ลงคอ ดูเหมือนว่าเจ้าหล่อนจะมีความแค้นต่อปลายฝนด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่ถึงขั้นวางแผนทำร้ายจิตใจกัน“ก็ตอนที่พี่ลมเหนือกลับมาอยู่ไทยถาวร พัทขอให้มันช่วยทำให้พัทสมหวังกับพี่ลมเหนือ แต่มันไม่ช่วย แถมยังเข้าข้างเด็กคนนั้นอีก ไม่สนเลยว่าพัทคือเพื่อนที่คบกันมานาน มันไล่พัทหนี หาว่าพัทดันทุรังจนเหมือนคนเสียสติ ตอนนั้นเราจะตัดความเป็นเพื่อนกันแล้วค่ะ แต่พัทฝืนปั้นหน้าขอโทษมัน ทั้งที่ในใจเริ่มเกลียดไปแล้ว มันชอบเอาแต่ใจตัวเอง ไม่เคยสนความรู้สึกของพัทเลย”รดาที่ยืนฟังอยู่นั้น เมื่อรู้ความใ

สามปีผ่านไป…‘ฉันถูกปรักปรำว่าเป็นชู้ของแฟนน้องสาวเขา เขาเกลียดฉันมาก แต่โชคชะตาทำให้เราสองคนต้องไปอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน เขาทำเหมือนฉันเป็นผู้หญิงขายตัว เอาเงินฟาดหัวทุกครั้งหลังจากฉันเข้าไปช่วยสำเร็จความใคร่ ไม่คิดแม้แต่จะตอบสนองฉันเลยสักนิดแล้ววันหนึ่งฉันก็ตกเป็นของเขาด้วยความเต็มใจ เขาเมาจนเปลี่ยนเป็นคนละคน แต่พอสร่างเมาก็กลับมาเย็นชาใส่ฉันอีก สุดท้ายก็เป็นฉันที่คิดไปเองว่าเขามีใจให้ ช่างน่าสมเพชนัก’เอื้องฟ้าคิดอยู่ในใจด้วยแววตาเศร้าสร้อย เหตุการณ์ในคืนนั้นมันส่งผลกับชีวิตของเธอมากจริงๆ“น้องเพลิน อย่าวิ่งลูก เดี๋ยวหกล้ม” หญิงสาวเอ่ยเรียกหนูน้อยวัยสามขวบด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มปนตื่นตระหนกนิดๆ เพราะตอนนี้ได้ถือถุงพลาสติกแล้ววิ่งไปข้างหน้าอย่างอารมณ์ดีในถุงนั้นมีขวดเปล่าสองขวดที่เธอให้ลูกจับใส่เอง ทุกวันหยุดน้องเพลินมักจะชอบเดินเป็นเพื่อนแม่เพื่อช่วยกันเก็บขวดไปขาย พอได้ค่านมเพิ่มขึ้นมาอีก เอื้องฟ้าไม่ได้บังคับลูกเลย แต่แก้วตาดวงใจของเธอมักจะสนุกทุกครั้งที่ได้ทำแบบนี้ว่ากันว่าความสุขของคนเรามันต่างกัน คงจะใช่จริงๆเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก มัดผมจุก หันมามองผู้เป็นแม่พร้อมกับยิ้ม

เอื้องฟ้าแทบไม่อยากไปทำงาน เพราะกลัวว่านทีจะยังไม่กลับแล้วบังเอิญเจอกันเข้า แต่ไม่ไปก็ไม่ได้เนื่องจากต้องหาเงินเลี้ยงลูก ถ้าหยุดงาน รายได้ก็จะลดน้อยลงวันต่อมาเธอแต่งตัวให้น้องเพลิน แล้วขับรถจักรยานยนต์ของลุงพาไปส่งที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กดังเช่นทุกวัน ส่วนเวลากลับก็ให้ป้าสะใภ้ไปรับแทน เพราะตัวเองหนีมารับลูกในเวลาทำงานไม่ได้ป้าสมคือภรรยาของลุงชาญ ซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ของเธอ เมื่อก่อนทั้งสองทำงานก่อสร้างด้วยกัน แต่พักหลังมานี้ผู้เป็นภรรยาไม่ค่อยแข็งแรงจึงหยุดทำงานไปโดยปริยาย ปัจจุบันเลยมีหน้าที่ช่วยเลี้ยงหลานและหุงหาอาหารให้สามีเท่านั้นเธอกับลูกพักอยู่ในแคมป์คนงานที่ใช้แผ่นสังกะสีกั้นไว้ ส่วนลุงกับป้าก็อยู่ในห้องเดียวกัน แต่ใช้ผ้ากั้นแบ่งพื้นที่ให้เป็นสัดส่วน โดยคนงานจะอยู่กันเป็นครอบครัว ความแออัดในเรื่องที่อยู่อาศัย ทำให้เธอรับรู้ถึงความลำบากอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนบางครั้งก็รู้สึกว่าไม่ปลอดภัย แต่ก็ต้องอดทนจนกว่าจะเก็บเงินได้มากกว่านี้ จะได้ออกไปจากจุดที่เป็นอยู่สักที เพราะถ้าเริ่มหางานใหม่กลางคันโดยไม่มีเงินสำรองไว้มากพอ เมื่อนั้นลูกของเธอต้องลำบากแน่ๆน้องเพลินกินนมเก่งมาก ถ้าไม่มี

ลมเหนือกลัวว่าเอื้องฟ้าจะไม่อยากเจอหน้าเขา จึงซื้อหมวกกับแมสก์สีดำในร้านข้างๆ มาสวมใส่เพื่อปกปิดใบหน้า ตาก็มองตามหลังสองแม่ลูกตลอดเพราะกลัวว่าจะคลาดกัน จนกระทั่งได้ขับรถตามเธอกลับที่พัก แต่ทิ้งระยะห่างพอประมาณเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตตอนแรกเขาเข้าใจตามที่พี่สะใภ้บอกว่าเอื้องฟ้าทำงานในร้านอาหาร แต่เมื่อรู้ว่าที่พักของเธอคือแคมป์คนงานของบริษัท เขาก็เหมือนคนเป็นใบ้ขึ้นมาอย่างฉับพลันสักพักชายหนุ่มก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วโทรหาวิศวกร บอกว่าช่วยติดต่อหัวหน้าคนงานในไซต์งานนี้ให้หน่อย รอประมาณสิบนาทีได้ หัวหน้าคนงานหรือที่ลูกน้องบางคนเรียกว่าหัวหน้าช่างก็เป็นฝ่ายเดินมาหาเขาถึงที่ แล้วพูดคุยกันอย่างสุภาพเพราะรู้ว่าเขาคือเจ้านายใหญ่นั่นจึงทำให้ลมเหนือรู้ว่าเอื้องฟ้าทำงานเป็นกรรมกรในไซต์งานก่อสร้างแห่งนี้จริงๆ มือไม้ของเขาอ่อนแรงไปหมด เขาไม่เคยคิดจะให้เธอมาตกระกำลำบาก แล้วทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้นะ หรือว่าเงินที่เขาโอนให้ทุกเดือนมันไม่พอใช้?ตลอดระยะเวลาสามปีกว่า เขาโอนเงินให้เธอเดือนละสองหมื่น บางเดือนก็สามหมื่น เพราะหวังว่าจะช่วยซัพพอร์ตเรื่องค่าใช้จ่ายอีกแรงเท่านั้น ใจหนึ่งเขาก็ย

เด็กทำหน้างุนงงสงสัย แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านเมื่อเห็นผู้ใหญ่ยกจานข้าวไข่เจียวขึ้น เตรียมตักป้อนคำแรก“อ้าปาก อ้ำ…” เขาเชียร์ให้ลูกกินข้าวและลุ้นตามไปด้วย น้องเพลินก็ยอมอ้าปากกินข้าวคำนั้นจริงๆ “เก่งมาก… อีกคำหนึ่งค่ะ” พูดจบก็ตักข้าวป้อนลูกอีก คำที่สาม สี่ ห้า จึงตามมาได้ไม่ยากนักเพราะลูกยอมกินอย่างง่ายดายสักพักเขาก็เทน้ำใส่แก้วไว้ให้ เด็กน้อยจึงยกขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้ววางลง“ไข่เจียวอร่อยไหมคะ”“อาหย่อยค่ะ ไข่เจียวแม่เอื้องอาหย่อยที่ฉุด”“แม่เอื้องเป็นคนทำให้กินหรือคะ” ชายหนุ่มเอียงคอถามลูกทั้งรอยยิ้ม เมื่อน้องเพลินพยักหน้าตอบกลับ เขาจึงตักข้าวขึ้นมาแล้วพูดอีกว่า “งั้นก็กินอีกนะ กินเยอะๆ เดี๋ยวคืนนี้ก็จะได้นอนกอดตุ๊กตาหมีแล้ว”เด็กหญิงตัวเล็กยอมกินข้าวโดยที่ไม่งอแงเลย รู้ตัวอีกทีก็เหลือคำสุดท้าย เมื่อพ่อจะป้อนอีกก็เบือนหน้าหนีเหมือนจะบอกว่าอิ่มแล้ว เขาจึงเอาเข้าปากตัวเองแทนแล้วเคี้ยวช้าๆ ด้วยความรู้สึกถวิลหาเอื้องฟ้าปรุงรสไม่จัดเพราะทำให้เด็กกิน แต่ถือว่าอร่อยมากเลยทีเดียว น่าเสียดายที่ปีนั้นเขาไม่เคยกินเมนูนี้จากเธอเลย หากได้ชิมก็คิดว่าคงจะเป็นข้าวไข่เจียวที่อร่อยที่สุดแน่ๆชายหนุ่มยื่นแก