Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Little Secret: Love After the Ruin: Kabanata 231 - Kabanata 240

Tahimik sa loob ng sasakyan habang bumabiyahe mula ospital pabalik sa kumpanya.Sumandal si Erol sa kanyang upuan habang nakapikit ang mga mata at tinatabig-tabig ang kanyang tuhod. May magandang balita—nagpapakita na ng senyales ng paggising ang kanyang ama. Pero marami pa ring problema sa proyekto sa East City, at kailangan pa ng pagbabago sa loob ng Sandoval Corporation. Tambak ang trabaho niya.Hinilot niya ang kanyang sentido. Biglang nag-vibrate ang kanyang phone—isang mensahe tungkol sa trabaho. Mula ito kay Tricia, ang schedule para sa meeting bukas. Maayos at malinaw ang pagkakasulat nito, pati ang mga posibleng problema ay may nakahanda nang solusyon."Magaling talaga ang babaeng ito," sa loob-loob ni Erol habang tinititigan ang mensahe.Maya-maya pa ay nakarating na sila sa gusali ng Sandoval Corporation. Lampas na sa oras ng labasan nang pumasok si Erol sa opisina. Kakaunti na lang ang bukas na ilaw. Sa labas ng kanyang silid, naroon pa rin si Tricia sa kanyang desk at ma

Natigilan si Tricia.Napakagat-labi siya. “Mr. Sandoval… hindi… hindi po ba kayo galit sa akin?”“Bakit naman ako magagalit?” itinaas ni Erol ang kanyang kilay. “Dahil ba magkamukha kayo? O dahil tinakot ka niya at pinilit na lumapit sa akin?”“Pasensya na po…” kagat-labi ni Tricia. “Hindi ko po sinasadyang magsinungaling… Ang nanay ko po kasi… may sakit siya at kailangan namin ng pera… Sabi ni Miss Abalos, basta gawin ko ang gusto niya, tutulungan niya ako…”Pahina nang pahina ang boses niya hanggang sa halos hindi na ito marinig.Hindi kumibo si Erol. Tiningnan lang siya nito.Pagkalipas ng mahabang sandali, nagsalita na rin siya.“Tungkol sa limang daang libo,” panimula niya, sabay lipat ng usapan, “dahil gusto mong bayaran, sige.”Napatingin nang mabilis si Tricia, puno ng gulat at kalituhan ang mga mata.“Hulugan ang bayad,” kalmadong sabi ni Erol. “May interes ito base sa rate ng bangko. Hanapin mo si Brent at magpa-draft ka ng kasunduan.”Tumigil siya sandali bago nagpatuloy,

Habang lumilipas ang mga panahon, dumarami na ang mga nagiging kliyente ng APEX Law Firm.Isang araw, may tinanggap silang kliyente—si Juanita Ventura, isang babaeng nasa edad 50 at nagtitinda ng seafood sa palengke. Para pambayad sa pagpapagamot ng kanyang anak, nangutang siya sa mga 5six. Sa loob lang ng anim na buwan, ang utang niyang 300,000 ay naging 1.5 milyon na.Araw-araw siyang sinusugod ng mga naniningil—binababoy ang kanilang bahay at pwesto sa palengke. "Atty. Sandoval... hindi ko na po kaya..." nanginginig na sabi ni Juanita habang umiiyak. "Kahapon, itinulak nila ang asawa ko sa hagdan. Nabali ang binti niya at nasa ospital pa hanggang ngayon."Binasa ni Erin ang mga dokumento at lalong kumunot ang kanyang noo. Masyadong mataas ang interes at puno ng mga "trap" o madadayang kondisyon ang kontrata."Nagsumbong na ba kayo sa pulis?" tanong ni Erin."Opo... pero sabi nila ay away-pang-ekonomiya raw ito at kailangang dumaan sa korte," sagot ni Juanita. "Pero wala po kaming

Mahina at tila nanunukso ang boses ni Menchie habang hinahawakan ang braso ni Boy Peklat. “Gusto mo ba ang trabahong ito?” tanong niya.Tinitigan siya nang maigi ni Boy Peklat. Maya-maya, hinawakan nito ang baba ni Menchie. “Sabihin mo muna kung ano ’yan. Hindi ako pumapatay o nagsusunog ng bahay sa ganyang kaliit na bayad.”“Walang patayan,” sagot ni Menchie. “Igagapos lang siya.” “Sino?” “Si Mrs. Sandoval—si Erlinda.”Natigilan si Boy Peklat at nagbago ang mukha. “Nababaliw ka na ba? Kakalabanin mo ang pamilya Sandoval? Ang biyenan ni Blake?”“Takot ka?” ngisi ni Menchie. “Diba pera ang habol niyo? One hundred fifty thousand para lang itali ang isang matandang walang laban—madali lang ’yun. Mukha lang malakas ang mga Sandoval pero mahina na sila sa loob. At dalhin mo lang siya rito. Kahit gaano pa kalakas si Blake, kung tungkol naito sa pamilyang iyon, wala na siyang magagawa.”Nag-isip si Boy Peklat. Isang lalaking payat ang bumulong sa kanya, “Boss , masyadong delikado ’to.

Katatapos lang ni Blake sa isang international video conference.Hilot-hilot niya ang kanyang sentido dahil sa pagod. Nakagawian na niyang kuhanin ang kanyang phone at tila kusang tumapat ang daliri niya sa pangalan ni Erin.Eksakto namang umilaw ang screen. Isang mensahe. Mula kay Erin. Isang linya lang ito—isang address. At may kasunod na apurahang salita: [Cement Power Plant Warehouse Rizal! Saklolo!]Naningkit ang mga mata ni Blake. Sa isang sandali, tila tumigil ang daloy ng dugo niya—bago ito biglang umakyat sa kanyang ulo. Mabilis siyang tumayo kaya kumaskas nang malakas ang upuan sa sahig.Tinawagan niya ang numero ni Erin. Busy. Inulit niya. Busy pa rin.Nagdilim ang kanyang mukha dahil sa halo-halong galit at takot. Hinablot niya ang kanyang coat—hindi na niya ito isinuot—at mabilis na lumabas.“Mr. Gener?” gulat na tanong ng kanyang assistant dahil sa tindi ng awra niya. “Kontakin niyo agad ang North City Branch!” matalim at apura ang boses ni Blake. “Pumunta silang lahat