Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Little Secret: Love After the Ruin: Kabanata 221 - Kabanata 230

Humakbang si Erin, kumuha ng ilang papel mula sa makapal na folder, at lumuhod para ilatag ang mga ito nang maayos sa harap ni Menchie.“Ito ang prenatal record ng nanay mong si Azon mula sa isang klinika sa probinsya,” kalmado niyang sabi. “Ang nakalagay na pangalan ng tatay mo, ay Benjamin Macario—ang totoong pangalan ni Benito.”Isang nanilaw na medical record ang tumambad. Malabo na ang sulat dahil sa tagal, pero malinaw pa rin ang pangalan at petsa.“At ito naman,” pagpapatuloy ni Erin, “ay mga pahayag mula sa mga dating kasamahan ni Benito. Kinumpirma nila na lihim ka niyang sinusustentuhan pati ang nanay mo sa loob ng maraming taon. Pati ang pakikipagrelasyon ni Azon kay Ryan ay pakana rin ni Benito.”Ang mga huling pahina ay mga sulat-kamay na testimonya na may mga pulang marka ng thumbmark. Isa-isang inilatag ang mga ebidensya—parang mga patalim na nagbalat sa maayos na anyo ni Menchie para ipakita ang mabahong katotohanan.Hapo ang paghinga ni Menchie. Namula ang kanyang mg

SAMANTALA, sa loob ng kwarto—Pagkaalis na pagkaalis ni William, yumuko si Menchie at tumingin sa kanyang tiyan na patag pa rin. Dahan-dahan niya itong hinawakan.Halo-halong emosyon ang makikita sa kanyang mga mata.Nandoon ang kalituhan, takot, at isang uri ng kapanatagan na hindi niya maipaliwanag.Salamat na lang. Salamat na lang at dumating ang batang ito. Ito na ang huli niyang baraha.Isinara ni Azon ang pinto at bumalik sa tabi ng kama. Kahit basa pa ng luha ang kanyang mukha, bumalik na ang bagsik at pagiging mautak sa kanyang mga mata.Umupo siya sa gilid ng kama at nagtanong nang pabulong at seryoso.“Menchie… magtapat ka sa akin.”Tumigil siya sandali at tumingin sa tiyan ni Menchie.“Noong gabing iyon… sa pabrika… pagkatapos… uminom ka ba… uminom ka ba gamot sa tamang oras?”Bahagyang nanigas ang katawan ni Menchie.“Ma! Ano bang pinagsasabi niyo?” pasigaw niyang sagot na may halong galit. “Siyempre uminom ako! Ganoong klaseng gamot—paanong hindi ko iinumin?”“Sigurado ka

Pagpasok sa ospital.Operasyon.ICU.Kumpleto ang mga record sa unang tatlong buwan. Pero simula sa ikaapat na buwan, madalang na ang mga tala ng pagbisita. Sa ikaanim na buwan, halos wala na.Isang testimonya mula sa nurse ang nakasaad: “Inilipat si Ms. Azon sa isang pribadong sanatorium pagkatapos ng apat na buwan sa ospital, sabi ng pamilya niya. Hindi na namin alam ang iba pang detalye.”Pribadong sanatorium?Binuklat ni William ang mga papel at nahanap ang record ng paglipat. Isa itong mamahaling pasilidad na kilala sa pagtatago ng sikreto ng mga pasyente.Ipinagpatuloy niya ang pagbabasa.May isa pang testimonya mula sa dating caregiver sa sanatorium: “Hindi nagtagal doon si Ms. Elisalde—mga dalawa o tatlong buwan lang. Sabi ng pamilya niya, sa bahay na lang siya aalagaan kaya hindi na siya bumalik. Pero ang balita sa amin, matagal na siyang nagkamalay. Nakakalakad na siya at nakakakilos nang normal—hindi siya mukhang may sakit.”Bumigat ang paghinga ni William.Kinuha niya ang

"Ang bata!" Nanlaki ang mga mata ni Azon. "Buntis ka sa anak ni William. Ito na lang ang tanging alas natin!"Muling nangilid ang luha ni Menchie. "Pero sabi niya... ang bata lang ang tatanggapin niya, hindi ako...""Ano naman?" singhal ni Azon. "Basta't anak niya 'yan, kailangan niyang magsustento! Kahit ang tigre, hindi kinakain ang sariling anak. Si William ay lalaking may paninindigan at responsibilidad! Dahil may bata, hindi niya tayo pwedeng pabayaan basta-basta!"Tumigil siya sandali at hininaan ang boses. "Tsaka, kapag nanganak ka na, magkadugtong na kayo habambuhay. Sa tingin mo ba talaga matitiis ka niya nang tuluyan? Bigyan mo ng panahon—laging may pagkakataon na magbago ang isip niya."Parang nahikayat si Menchie, at muling nagkaroon ng pag-asa sa kanyang mga mata."Oo... oo... may anak pa ako..." Hinaplos niya ang kanyang tiyan. "Anak ito ni William... hindi niya ito matatalikuran..."Nakahinga nang maluwag si Azon, pero nakakunot pa rin ang kanyang noo."Pero..." pag-aa

Napilitang ngumiti si Azon. “Pasensya na po... aalis na kami.”Yumuko siya para tulungang tumayo si Menchie. Pero tumanggi si Menchie at patuloy lang sa pag-iyak.“Menchie!” tumigas ang boses ni Azon. “Gusto mo bang pagtawanan tayo ng lahat?!”Parang binuhusan ng malamig na tubig si Menchie sa narinig. Biglang huminto ang kanyang paghikbi at iniangat ang mukhang puno ng luha.Totoo nga, pinapanood sila ng mga tao—may mga tsismoso, may naaawa, pero karamihan ay walang pakialam. Kinagat ni Menchie ang kanyang labi at pinilit tumayo. Nanghina ang kanyang mga binti at muntik na siyang matumba muli.Inalalayan siya ni Azon, mabilis na pinulot ang mga pinunit na papel sa sahig at isiniksik ang mga ito sa bag bago hinila si Menchie papunta sa elevator.Sa loob ng elevator, sumandal si Menchie sa malamig na dingding, tulala ang mga mata.“Ma...” paos ang kanyang boses. “Noong gabing iyon... sa pabrika... pagkatapos niyon, uminom naman ako ng pill. Paanong nabuntis pa rin ako?”Habang nagsasa