Masuk“ฉันอ่านดูเขาว่าเครื่องปั๊มนมยี่ห้อนี้ดีนะ” แดนไทยเอ่ยบอกพรนัชชา หญิงสาวได้ฟังก็ถึงกับหน้าแดง แต่แดนไทยทำตัวเป็นคุณพ่อที่ดี ทั้งหาซื้อเสื้อผ้าดี ๆ มาให้ลูก ทั้งช่วยเธอเลี้ยงลูกสารพัด เขาไม่รังเกียจกับการเช็ดขี้หรือล้างก้นให้ลูกน้อยเลยสักนิด และดูเหมือนลูกสาวตัวน้อยก็จะติดเขามาก นั่นทำให้เธอใจอ่อนยวบลงไปเยอะมาก แต่เธอตั้งปฏิญาณกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะให้อภัยเขาเมื่อครบสองปี ถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ถึงสองปีก็เท่ากับว่าเธอให้เขาผ่านด่านหฤโหดนี้“ดีกว่ายังไงคะ” คนหน้าแดงเอ่ยถาม เธอกับเขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันฉันสามีภรรยานานแล้ว แดนไทยให้เกียรติเธอเสมอ หากเธอไม่ยินยอมเขาก็ไม่บังคับหรือขืนใจ จะเรียกว่าเขาอดทนก็ย่อมได้ นี่เป็นอีกหนึ่งข้อที่เขาให้เกียรติเธอพอเธอถามแบบนั้นเขาก็อธิบายสรรพคุณละเอียดยิบจนเธอต้องนั่งฟังเขาตาปริบ ๆ เธอเพิ่งรู้ว่าเขาใส่ใจกับทุกอย่างของเธอกับลูกถึงขนาดนี้“คุณไปดูลูกได้แล้วค่ะ”“ทำไมเหรอ” เขาเอ่ยถามเพราะกลัวตัวเองจะพูดอะไรผิดไปแล้วทำให้เธอโกรธเอาอีก เธอถึงได้ไล่เขาแบบนี้“ฉันจะปั๊มนม คุณก็ไปดูลูกก่อนสิ” พอเห็นว่าเธอหน้าแดงเขาก็รีบพยักหน้าให้ในทันทีเมื่อรู้ว่าเธออายที่ต้องมา
เธอไปไหนมาไหนเขาก็ตามไปช่วยเหลือ หิ้วของถือของให้ อากาศร้อนก็กางร่มให้ ฝนตกก็กางร่มให้ ในขณะที่ตัวเองยอมเปียกแดนไทยกับบิดาคิดว่ามารดาได้สำนึกตัวแล้ว ต่อไปคงไม่กล้าคิดทำเรื่องเลวร้ายอีก ทั้งสองจึงพาท่านกลับมาอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเดิม และบอกไปว่าเงินลงทุนที่รัชต์ให้ยืมมาทำให้สามารถกอบกู้กิจการคืนมาได้ ด้วยความที่ดรุณีไม่เคยทำงานอะไรมาก่อน เธอไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจเลย จึงเชื่อสนิทใจดรุณีไม่ทำตัวเหมือนก่อนอีก ไม่ดูถูกคนอื่น ไม่คบคนแค่เปลือกนอก และเปลี่ยนไปทำบุญทำทานนั่งสมาธิปฏิบัติธรรมแทน ทำให้ครอบครัวอบอุ่นไร้เสียงทะเลาะเบาะแว้งเหมือนในอดีตดรุณีเดินทางไปหาพรนัชชาเหมือนที่ลูกชายทำ เอาของบำรุงที่ทำด้วยตัวเองไปฝาก และขอโอกาสให้ตัวเองได้มาดูแลหลาน พรนัชชาไม่ได้ว่าอะไรเมื่อเห็นท่าทีเป็นมิตรของดรุณี“แม่ผัวแกกับลูกชายเขาดีเนอะ นี่ก็หลายเดือนแล้วยังเสมอต้นเสมอปลายกับแกอยู่เลย” นิชาพูดกับเพื่อนในวันหนึ่ง“รอให้ลูกคลอดก่อน แล้วถ้าเขาไม่เข้ามาบงการชีวิตหรืออยากแย่งลูกไปจากฉัน ฉันจะยอมให้อภัยพวกเขา”“แกนี่ใจแข็งโคตรๆ” นิชายกนิ้วให้กับความใจแข็งของเพื่อน จนบางครั้งยังแอบเชียร์แดนไทย เธอกลัวว่
“ใช่ครับคุณแม่”“ถ้ายายดาอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีมีความสุขแม่ก็ดีใจด้วย แม่เองก็ต้องปรับตัวหลายอย่างเหมือนกัน ไม่คิดว่าบั้นปลายชีวิตจะลำบากแบบนี้”“ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณลำบากแบบนี้” คุณดรัณเอ่ยขึ้น“คุณไม่ต้องขอโทษฉันหรอกค่ะ ฉันเองต่างหากที่ไม่ได้ช่วยคุณทำงานทำการหรืออะไรเลย ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไงฉันก็จะอยู่กับคุณไม่ทิ้งไปไหนหรอกค่ะ” ประโยคของภรรยาทำให้ดรัณซาบซึ้งใจยิ่งนัก คนเราจะเห็นกันก็ตอนที่กำลังลำบากนี่แหละดรุณีไม่โทษเขากับแดนไทยสักนิดเรื่องที่ทำให้ธุรกิจมีปัญหาจนหมดตัวนี่เองที่ดรัณรักภรรยา แม้ดรุณีจะมีนิสัยบางอย่างที่ไม่ดีไปบ้าง แต่ก็เป็นภรรยาที่ดีของเขามาตลอด ถ้าหากเขากับลูกชายละลายพฤติกรรมไม่ดีตรงนั้นของดรุณีลงได้ ต่อไปก็จะไม่มีปัญหาเรื่องนี้เกิดขึ้นในครอบครัวอีก“คุณแม่ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะเร่งพลิกฟื้นกิจการของเรามาให้ได้ นายรัชต์ให้ผมยืมเงินมาลงทุน เราจะกลับมามีเงินมีทองอีกครั้งแน่อนครับ ผมสัญญา”“ถึงไม่รวยเหมือนก่อนก็ขอให้เหลือกินเหลือใช้ขอให้ลูกของแม่และครอบครัวของเราไม่ลำบากก็พอ แม่ไม่หวังว่าเราจะรวยเหมือนเดิมหรอก ชีวิตคนเรามีขึ้นมีลง จริง ๆ เราไม่ควรประมาทกับชีวิต อย่า
หนึ่งเดือนผ่านไป คนที่อดรนทนไม่ไหวเอ่ยปากถามออกมาก่อนก็คือคุณดรุณี เพราะนานนับเดือนแล้วที่นางเอาทั้งขนมและอาหารบำรุงทั้งของตัวเองและลูกชายไปส่งให้ที่บริษัท ยอมลงทุนง้ออย่างถึงขีดสุด แต่ไม่มีวี่แววว่าพรนัชชาจะใจอ่อนเลยสักนิด“ฉันกับลูกชายง้อเธอมาเป็นเดือนแล้วนะ เธอจะไม่ยอมใจอ่อนให้ตาแดนเลยรึไงแม่น้ำ”“หนูขอเวลาคิดก่อนค่ะ แต่ถ้าคุณและคุณแดนลำบากก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้นะคะ น้ำเองก็ไม่ได้ขอให้คุณกับคุณแดนมาง้ออะไร แต่น้ำให้อภัยทั้งคุณและคุณแดนแล้วจริง ๆ ค่ะ น้ำขอมีโอกาสเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองแล้วก็ลูกค่ะ แต่ถ้ารอกันไม่ได้ รอกันไม่ไหว ก็ไม่เป็นไรนะคะ น้ำไม่ได้เดือดร้อนอะไร” พรนัชชาพูดอย่างหยิ่งผยอง นั่นทำให้ดรุณีหน้าตึงในทันที“เธอคงคิดว่าตัวเองมีงานดี ๆ ทำ มีผู้ชายมาให้เลือกมากมาย เลยจะเล่นตัวใช่ไหม”“ถ้าคุณคิดแบบนั้น น้ำเองก็คงไม่สามารถไปเปลี่ยนความคิดของคุณได้ ในสายตาของคุณน้ำนิสัยเช่นไรคุณลองตรึกตรองดูให้ดี แต่ถ้าตรึกตรองแล้วคิดว่าน้ำมีนิสัยเช่นนั้น น้ำว่าน้ำคงไม่เหมาะสมจะเป็นลูกสะใภ้หรือภรรยาของลูกชายคุณหรอกค่ะ เพราะน้ำก็คงไม่ใช่ผู้หญิงดีนัก” พรนัชชาตอกกลับไปจนดรุณีถึงกั
แต่สิ่งที่เราสองคนตอบแทนพี่แดนก็คือสร้างเรื่องให้พี่แดนเข้าใจผิดกับน้ำ ดารู้สึกแย่มากเลยค่ะตอนนี้”“แม่ก็รู้สึกแย่จ้ะ เราควรจะขอโทษเขาจริง ๆ นั่นแหละ” ดรุณีเองก็คิดเช่นนั้น“เพราะถ้าเราไม่ขอโทษเขา น้ำคงจะไม่ยอมให้พี่แดนรับเป็นพ่อของลูกในท้อง และพี่แดนก็คงพรากจากลูกเมีย บาปคงมาตกอยู่ที่เรา” เมื่อตกลงกันเรียบร้อย สองแม่ลูกก็เดินทางไปยังบริษัทที่พรนัชชาทำงานอยู่พรนัชชากับนิชาที่กำลังจะออกไปกินข้าวกับพีรพลถึงกับตกใจที่เห็นสองแม่ลูก“ฉันขอโทษกับเรื่องทุกอย่างที่ฉันกับลูกทำเอาไว้กับเธอนะพรนัชชา” คุณดรุณีพูดขึ้น“ฉันกับแม่เป็นคนวางแผนทั้งหมด ยกโทษให้พี่แดนเถอะนะ” ดาริกาสารภาพผิดด้วยน้ำเสียงรัวเร็ว นั่นทำให้พรนัชชามีสีหน้าประหลาดใจเพราะไม่คิดว่าคนอย่างดาริกาจะยอมขอโทษเธอแบบนี้“ฉันก็ขอโทษ ขอโทษเธอจริง ๆ คืนดีกับตาแดนเถอะนะ ฉันขอโทษที่ทำไม่ดีกับเธอ ดูถูกเธอแบบนั้น” ดรุณีพูดเสียงเศร้า คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรียอมขอโทษ ทำให้พรนัชชากับนิชามองสบตากัน เพราะไม่คิดว่าสองแม่ลูกจะกล้ามายืนขอโทษต่อหน้าทุกคนแบบนี้ ในขณะที่พีรพลถอยไปยืนอยู่อีกด้านให้ทุกคนได้สนทนากันสะดวกขึ้น“ดิฉันให้อภัยคุณค่ะ ให้อภัยคุณดาด
“อ้อ... แม่หนูสองคนนั่นน่ะเหรอ เขามาช่วยหมาแมวจรจัดแถวนี้ คนเอามาทิ้งเขาก็เลยเอาอาหารมาให้ พอหมาแมวเชื่องสักหน่อยก็จับทำหมัน ลดการมีลูกหมาแมวจรจัดได้อีกเยอะเลยนะ อีกอย่างเขาก็มาซื้อของที่ตลาดนี่บ่อย เขาชอบมาอุดหนุนคนแถวนี้ เขาอยากได้พวกผักผลไม้ปลอดสารพิษไปทำอาหารน่ะ คนที่ขับรถน่ะชื่อหนูน้ำเขาทำงานระดับผู้บริหารเลยนะ เงินเดือนเป็นแสน ๆ ส่วนอีกคนชื่อหนูนิ น่าจะเป็นเพื่อนสนิทกัน ลูกเจ้าของบริษัทน่ะ” คนเล่ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะชอบสองสาวยิ่งนัก“ป้ารู้ดีจังเลยนะจ๊ะ ไปรู้ได้ยังไงว่าเขาเงินเดือนเป็นแสน” ดาริกาพูดอย่างไม่สบอารมณ์“อ้าว... ก็หลานป้าทำงานที่บริษัทของเขา ทำงานฝ่ายบัญชีและการเงิน ก็เลยรู้จักกัน หลานป้าเขาแนะนำคุณน้ำกับคุณนิให้มาช่วยอุดหนุนคนแถวนี้เพราะแถวนี้เขานิยมปลูกผักผลไม้ปลอดสารพิษกัน พวกคุณทั้งสองเลยมากันบ่อย แถมยังใจบุญชอบช่วยหมาแมวอีก ไม่ได้มาที่นี่ที่เดียวนะ ยังช่วยเหลือหมาแมวที่อื่นด้วย พากันจับทำหมันแล้วก็บริจาคอาหารน่ะ ใจบุญจริง ๆ แถมยังสวยยังเก่ง ใครได้ไปเป็นเมียถือว่าโชคดีมาก อ้อ... เพื่อนของเขาเป็นสัตวแพทย์ ก็เลยช่วยๆ กัน เป็นจิตอาสาอะไรนี่แหละ” ดรุณีกับดาริกาเพิ่ง
“คุณแดนไปอาบน้ำเถอะค่ะจะได้สบายตัว แล้วมากินข้าวกัน วันนี้น้ำทำอาหารเยอะแยะเลย” แม้จะต้องทำงานบ้านตัวเป็นเกรียว แต่เธอก็หาเวลาทำอาหารรอสามีเหมือนเช่นทุกวัน แต่นี่ก็ต้องขอบใจสาวใช้ในบ้านที่คอยให้ความช่วยเหลือเธอกันทุกคน ไม่เช่นนั้นเธอคงจะโดนโขกสับมากว่านี้แน่ ๆ โชคดีที่เธอมีน้ำใจกับทุกคนและอาศัยอยู่
“ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะครับ น้ำเล่าทุกอย่างให้ผมฟังแล้วครับ”“เล่าเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกล่ะ มันตอแหลจะตายไป”“ไม่เอานะครับคุณแม่ ผมสั่งเขาเองแหละครับว่าไม่ให้เขาทำงานบ้าน ให้เขาดูแลผมอย่างเดียว เขาเป็นเมียผมนะครับ”“ก็ดีไม่ต้องหยิบจับอะไร อยู่เป็นคุณนายชี้นิ้วสั่งแต่คนอื่น สบายไปเถอะนะเมียเรา ถ้
ฉันเสียดายความรู้ความสามารถของแกจริงๆ แล้วถ้าวันหนึ่งวันใดคุณแดนเกิดทิ้งแกขึ้นมา แกจะทำยังไง แกอย่าลืมสิว่าแกแก่ขึ้นทุกวัน เวลาวารีไม่รอใคร พอแกอายุมากขึ้นถึงแกเรียนจบเกียรตินิยมเหรียญทองอันดับหนึ่ง เก่งที่สุดในภาควิชา แต่แกไม่มีประสบการณ์การทำงานเลย เด็กเก่ง ๆ ที่จบใหม่ก็เยอะ แกจะพลาดโอกาสดี ๆ ในช
“คุณพ่อครับ ผม...” แดนไทยหันไปขอความช่วยเหลือ แต่คราวนี้ดรัณเห็นว่าภรรยาโกรธจริง ๆ ก็ไม่อยากให้ลูกชายซึ่งเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงโกรธจนพาเมียออกไปจากบ้านอีกคน เพราะดีไม่ดีแดนไทยจะลาออกไม่ไปช่วยงานเขาที่บริษัทด้วยแดนไทยก็หยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่ยอมลงให้ใครง่าย ๆ เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคงยอมทำตามที่ภรรยาของเข







