All Chapters of เล่ห์เถื่อนเพลิงเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

“แล้วหนึ่งเป็นยังไงบ้างลูก” มะลิเอ่ยถาม ไม่รู้ว่าทิวเขาฉุดลูกสาวเข้าไปในไร่เพราะไม่มีใครบอก รู้แค่ว่าลูกสาวไปอยู่กับทิวเขาที่โน่นเรียบร้อยแล้ว คนเป็นแม่ก็เป็นห่วง อยากจะไปเยี่ยมแต่กลัวจะเป็นการรบกวน ความเกรงใจมีมากล้นจนมะลิไม่กล้าพูดอะไรออกมา ยิ่งธารรับปากว่าจะดูแลหนึ่งธิดาให้ดี ท่านก็ไม่กล้าขัดอะไรอีก“หนูโอเคค่ะแม่” เพราะไม่อยากให้แม่เป็นห่วงหรือกังวล หนึ่งธิดาจึงโกหกออกไปอย่างน้อยเธอก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาแล้ว ค่อยบอกคุณธารกับมารดาว่ารอดูว่าจะท้องไหม แบบนี้น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด“หนึ่งฟื้นแล้วเหรอ อาการเป็นยังไงบ้าง”“อาการดีขึ้นแล้วค่ะ ยังเพลีย ๆ ปวดหัวแล้วก็เจ็บคออยู่อีกนิดหน่อยค่ะ”“ดีแล้วจ้ะ ได้ข่าวว่าทิวเขาพาเรามาส่งโรงพยาบาลใช่ไหม แล้วเป็นยังไงมายังไงถึงได้ไปตากฝนจนไม่สบาย”“เอ่อ... แค่โดนฝนน่ะค่ะ ไม่คิดว่าจะป่วย คุณท่านเป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องหันไปถามไถ่อาการของท่านแทนสีหน้าของธารดูซีดเซียวจนหนึ่งธิดารู้สึกใจหาย ถ้าทิวเขาไม่มัวแต่ผิดหวังเรื่องคนรัก เขาคงมีโอกาสได้ดูแลญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ให้ดี“อาการของฉันก็อย่างที่เห็น ตามประสาคนป่ว

ร่างสาวดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่าน ความหยาดเยิ้มของเนื้อกายสาวไหลปริ่มออกมาให้เขาได้กลืนกินจนหมดสิ้น ร่างของเธอดิ้นส่าย ปากน้อยครางกระเส่าด้วยความรัญจวนหนึ่งธิดาพาสะโพกหนี ไม่คิดว่าเขาจะทำเรื่องน่าอายขนาดนี้ แต่เขากลับกอบกุมเอาไว้แน่น พลางสอดแทรกลิ้นเข้าไปในร่องกายสาวฉ่ำเยิ้มน้ำทิพย์หอมหวานไหลรินออกมาให้เขาดูดกลืนอย่างต่อเนื่อง อารมณ์สาวพลุ่งพล่านไม่ต่างจากอารมณ์หนุ่ม เขาสอดลิ้นขยับเข้าออก นิ้วแกร่งหมุนวนซอยเข้าออกไปพร้อม ๆ กัน เพียงไม่นานเขาก็พาเธอไปถึงจุดหมายปลายทางอันแสนเสียวซ่านหนึ่งธิดานอนหอบหายใจสะท้าน เขาทำให้เธอรู้สึกวาบหวามจนขนลุกซู่ แล้วสัมผัสของส่วนปลายที่แข็งขึงฉ่ำเยิ้มก็เสียดสีมากับปากถ้ำสวาทหญิงสาวรีบดันหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ แต่เขากดกายลงมาหาเสียก่อนเธอครางประท้วงเขาก็รวบข้อมือของเธอเอาไว้เหนือศีรษะ กดเอาไว้ไม่ให้เธอดิ้นหนีไปไหนได้“จะดิ้นทำไมล่ะ ชอบแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เขาขยับเข้ามาจนชิดใบหน้าของเธอก่อนจะกระซิบถาม หนึ่งธิดาได้แต่นิ่งอึ้ง จากผู้ชายที่เคยใจดี กลายเป็นผู้ชายที่ชอบพูดจาทำร้ายจิตใจคนอื่น ใจร้ายกับคนอื่นไปได้อย่างไรกัน เป็นเพราะผู้หญิงเพียงคนเดีย

“เธอควรรับผิดชอบฉันตอนนี้เลย” เขาหมายถึงความเป็นชายที่กำลังแข็งคึกของเขามันทำให้เขาทรมาน และเธอต้องรับผิดชอบ“ไม่นะคะ” หนึ่งธิดาหวีดร้องเบาๆ เมื่อโดนแยกขาออกจากกัน เขาตรงเข้าลามเลียกลีบสวาทจากทางด้านหลัง ลิ้นสากร้อนของเขาทำให้เธอเสียวซ่านจนต้องร้องครางออกมาไม่เป็นส่ำเขาทำให้เธอรู้สึกอับอายและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน ไม่ใช่แค่ลิ้นสากร้อนเท่านั้น แต่นิ้วของเขาก็สอดแทรกเข้ามาจนเธอต้องส่ายสะโพกไปมาด้วยความซ่านกระสัน เขาควงนิ้วส่ายวนจนหยาดน้ำรักฉ่ำเยิ้มไหลซึมออกมาจากซอกกายสาวร่างของเธอสั่นระริกเมื่อเขาเสียดสีส่วนปลายของความแข็งแกร่งกับปากถ้ำสวาท เขาเสียดสีก่อนจะกดกายเข้าไปอย่างล้ำลึกมิดเม้นเธอร้องหวีดร้องเสียงหลง จิกมือไปกับหัวเตียงแน่น ในขณะที่ใบหน้าแหงนขึ้นด้านบนด้วยอาการเกร็งเสียวทิวเขาครางยาวกับร่องฉ่ำเยิ้มของเธอที่รัดท่อนกายของเขาอย่างเหนียวแน่นเขาขยับกายออกห่างก่อนจะเสียบเข้าไปใหม่เป็นจังหวะจะโคน“อ๊า... แน่นชะมัด” ร่างของเธอเริ่มโยกคลอนไปตามแรงขยับของกายหนุ่มที่โหมเข้าใส่อย่างดุดันเร่าร้อน มือหนาของทิวเขาเคล้นคลึงฟอนเฟ้นเต้านมอวบอิ่มของเธอจนล้นมือเขายึดเต้านมอวบเอาไว้ก่อนจะรัวส

“ต่อจากนี้ไปย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านกับฉันนะหนึ่ง ฉันจะดูแลหนึ่งเอง” ธารจับมือของหนึ่งธิดาเอาไว้ พลางบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ“ค่ะคุณท่าน” หนึ่งธิดารับปาก เธอท้องแล้วก็คงหมดหน้าที่ที่กระท่อมแล้วนั่นเอง และคิดว่าทิวเขาคงดีใจที่เธอออกมาจากชีวิตเขาได้“ต่อไปไม่ต้องทำอะไรแล้วนะ ยิ่งทำงานหนักๆ ยกของหนัก ๆ ห้ามเลยเด็ดขาด เดี๋ยวหลานของฉันจะเป็นอะไรไป แล้วฉันก็เป็นห่วงเธอด้วย เธอต้องดูแลตัวเองให้ดีเข้าใจไหม”“เข้าใจค่ะคุณท่าน”“ฉันให้คนจัดห้องพักให้เธอเรียบร้อยแล้ว ต่อไปมาอยู่กับฉันที่บ้านใหญ่นะ มะลิเองก็มาช่วยดูแลหนึ่งด้วยนะ” ธารเอ่ยบอกสองแม่ลูกหลังจากกลับมาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว และท่านได้โทรศัพท์มาสั่งสาวใช้ให้จัดห้องเอาไว้ให้มะลิกับหนึ่งธิดา“เสียงเอะอะโวยวายอะไรกันจ๊ะส้ม” ธารเอ่ยถามสาวใช้ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา อีกทั้งยังทำท่าทีอึก ๆ อักๆ“คุณทิวเขามาน่ะค่ะ”“มาแล้วยังไง” ธารขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะเห็นหลานชายเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาในบ้าน“เป็นอะไรของเราทิวเขา เอะอะโวยวายอะไรเสียงดังลั่นบ้านไปหมด” ธารเอ่ยถามเสียงดุ“ผมยังไม่ได้กินข้าวเลยครับ หิวจะตายอยู่แล้ว” ทิวเขาตวัดสายตาไปมองแม่ตัวดีที

“คุณทิวเขาคงห่วงลูกในท้องใช่ไหมคะ”“ก็ต้องห่วงสิ นั่นลูกฉันนะ ไม่ให้ห่วงได้ยังไงกัน” ประโยคนั้นของเขาทำให้เธอนิ่งอึ้งไป ใช่แล้วเขาเป็นห่วงลูกในท้อง ไม่ได้เป็นห่วงเธอ แล้วเธอจะไปหลงดีใจกับเขาทำไมกันนี่ แต่เอาจริงๆ ถ้าเขาบอกว่าเขาเป็นห่วงเธอ เธอก็พร้อมที่จะทำเพื่อเขาทุกอย่าง ก็คนมันรักไปแล้วนี่นา เขาคือพระเอกขี่ม้ามาช่วยเธอกับแม่เอาไว้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ไม่เคยลืมความดีของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียวแต่ในเวลานี้ หนึ่งธิดารู้สึกน้อยใจจนเจ็บจุก เธอเดินหนีมาในทันที ขณะที่ทิวเขาหน้าเหวอที่โดนทิ้งเอาไว้คนเดียว รีบวิ่งตามมาดักหน้าของเธอเอาไว้“เธอจะรีบไปไหน ไม่ยืนคอยบอกฉันก่อนหรือว่าต้นกุหลาบพวกนั้นจะปลูกตรงไหนบ้าง ฉันจะรู้ไหม เดี๋ยวก็ปลูกไม่ถูกใจเอาอีก” เขาอยากปลูกต้นกุกลาบเอาไว้ใจเธอ“คุณอยากจะปลูกตรงไหนก็ปลูกไปสิคะ”“อะไรของเธอนี่” เขาหน้าเหวอรอบสองเมื่อเธอกำลังจะเดินหนีอีกรอบ จึงรีบคว้าแขนของเธอเอาไว้ แต่เธอสะบัดมือของเขาออกเต็มแรง“เป็นอะไรของเธอนี่”“อย่ามายุ่งกับหนึ่ง คลอดลูกเมื่อไหร่คุณก็ได้ดูแลลูกเอง” คนพูดน้อยใจอย่างที่สุด“นึกว่าฉันอยากยุ่งกับเธอหรือไง ไปกินรังแตนมาจากไหน