All Chapters of เล่ห์เถื่อนเพลิงเสน่หา: Chapter 1 - Chapter 10

“ก็จริงนะคะ แต่คุณท่านก็คงต้องให้เวลาคุณทิวอีกสักหน่อย มะลิเชื่อว่าคนดี ๆ อย่างคุณท่านและคุณทิวไม่ไร้ทายาทสืบสกุลหรอกค่ะ”“ถ้าฉันจะให้หนึ่งธิดามาเป็นเมียหลานชายของฉันจะได้ไหม” ประโยคของธารทำให้สองแม่ลูกมองหน้ากันอย่างตกใจ ไม่คิดว่าธารจะพูดแบบนี้ออกมา“อย่าเพิ่งเข้าใจผิดคิดว่าฉันจะเอาเปรียบ แต่ฉันคิดในฐานะคนแก่ที่อีกไม่กี่ปีก็คงจะจากโลกนี้ไปแล้ว ฉันอยากให้ลูกชายได้เป็นฝั่งเป็นฝากับผู้หญิงดี ๆ สักคน แต่ทิวเขารักเพียงฟ้ามาก คงไม่แต่งงานกับผู้หญิงที่ไหน แล้วฉันเองก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน”“คุณท่านหมายความว่ายังไงคะ”“ฉันเพิ่งตรวจพบมะเร็ง คงอยู่ได้อีกไม่นาน เรื่องนี้ฉันก็ยังไม่ได้บอกทิวเขา ฉันเป็นห่วงเขามาก เขาเป็นหลานชายคนเดียวของฉัน ฉันอยากให้เขามีทายาทสืบสกุล” คนพูดลอบยิ้มในหน้า กับแผนการอันแยบยลของตัวเองธารยอมรับว่าเลี้ยงหนึ่งธิดามาอย่างดีเพราะอยากให้หนึ่งธิดาเป็นเมียหลานชายคนเดียว อาจเพราะถูกตาต้องใจตั้งแต่แรกเห็น ยิ่งได้ดูแลกันมาหลายปีก็เห็นว่าหนึ่งธิดาเป็นคนดี เป็นคนขยัน เหมาะที่จะเป็นแม่ของลูกที่ดีให้ผู้ชายสักคน“แต่คุณทิวเขาไม่ได้รักไม่ได้ชอบหนึ่งธิดา จะให้ไปเป็นเมียได้ยังไงกันคะ” มะ

“หนึ่งจ๊ะ ฉันคงต้องไหว้วานให้หนูเฝ้าหลานชายของฉันหน่อย ฉันเองก็แก่มากแล้ว จะให้เฝ้าคงไม่ไหว แต่จะมาเยี่ยมทุกวัน จะให้มะลิเขาทำอาหารอร่อยๆ มาให้ด้วยไม่ต้องเป็นห่วงนะ” มะลิมารดาของหนึ่งธิดานั้นทำอาหารอร่อย ท่านเอามาอยู่ด้วยจึงได้รู้ว่าทำอาหารอร่อย อาจเพราะเคยทำงานในร้านอาหารมาก่อน มะลิจึงจดจำวิธีการทำอาหารและสูตรต่าง ๆ มาเป็นอย่างดี อีกทั้งยังคอยหยิบจับทำงานทุกอย่างในห้องครัว จึงรู้จักวัตถุดิบทุกอย่างดี“ได้ค่ะคุณท่าน ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนึ่งจะดูแลคุณทิวเขาให้เอง”“ค่อยเบาใจหน่อย” ธารเดินตามกานนท์ไปที่ห้องพักผู้ป่วยของหลานชาย พอเข้าไปในห้องก็เห็นว่าทิวเขาหลับไปแล้ว“สงสัยจะเพลียน่ะครับ แต่เดี๋ยวได้น้ำเกลือคงพอมีแรงกินอะไรได้บ้าง”“ในระหว่างนี้หนึ่งกลับไปเอาเสื้อผ้า อาบน้ำอาบท่า กินข้าวกินปลาก่อนนะ ไปกับคนขับรถนั่นแหละ เดี๋ยวจะได้มาเฝ้าทิวเขา ทางนี้ฉันจะอยู่ดูแลเอง เพราะทิวเขากำลังหลับอยู่”“ค่ะคุณท่าน” หนึ่งธิดารับคำ รีบทำตามที่ท่านสั่งในทันทีผ่านไปอีกไม่กี่นาที ทิวเขาก็ฟื้นขึ้นมา ธารดีใจเป็นอันมาก รีบเข้าไปดูอาการหลานชายในทันที“เป็นยังไงบ้างทิว” น้ำเสียงห่วงใยนั้นทำให้ทิวเขารีบบอกว่

“เป็นอะไรของเธอ ทำไมมือสั่น หรือว่า...”“หรือว่าอะไรคะ” เธอเงยหน้ามองเขา พอเห็นสายตามีเลศนัยนั้นก็ทำให้เธอดึงมือหนีในทันที แต่เขากลับดึงมือของเธอเอาไว้“จะรีบไปไหนล่ะ ยังเช็ดตัวไม่เสร็จเลย เธอควรที่จะเช็ดตัวให้ว่าที่ผัวให้เสร็จก่อนนะ”“คุณทิวเขา ปล่อยนะคะ”“เธออยากให้ฉันปล่อยจริง ๆ น่ะเหรอ” เขาใช้แรงที่มีอยู่ทั้งหมดรั้งเธอมาบนเตียง ก่อนจะกดเธอไปบนเตียงกว้าง“นี่คุณจะทำอะไรน่ะ สายน้ำเกลือของคุณเลือดไหลเต็มแล้วเห็นไหมคะ” พอเธอพูดประโยคนั้นจบ เขาก็กระชากสายน้ำเกลือออกจากหลังมือของตัวเองในทันทีเขาไม่คิดที่จะสนใจเลือดที่ไหลออกมาเลยสักนิด“คุณทิวคะ เลือดคุณไหลเต็มเลย”“ฉันอยากกลับบ้าน”“อะไรของคุณกันคะ”“ฉันบอกว่าฉันจะกลับบ้าน ฉันเบื่อที่จะอยู่กับผู้หญิงอย่างเธอ แค่เห็นหน้าก็รังเกียจ”“โอ๊ย! เจ็บนะคะคุณทิวเขา หนึ่งเจ็บนะ” เธอร้องด้วยความเจ็บเมื่อเขาบีบแขนของเธอเต็มแรง“เจ็บสิดี ไสหัวออกไปจากชีวิตของฉันเดี๋ยวนี้ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ถ้าเธอยังไม่อยากตาย” หนึ่งธิดายอมรับว่าเธอตกใจกับอารมณ์ของเขายิ่งนัก ตัวของเธอสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่“โอ๊ย! ปล่อย ปล่อยนะคะ”“ว้าย! ตาเถร” พยาบาลที่เข้า

เธอพูดไม่ออก และดูเหมือนว่าอาการชะงักของเขาจะเปลี่ยนไป เขากดกายเข้ามาจนเธอน้ำตาไหลพราก เจ็บจนร้องไม่ออก แถมยังจุกกับความใหญ่โตของเขาอีกด้วย“ที่ไม่พูดเพราะยอมรับใช่ไหม ฉันก็ว่าแล้วเชียว งั้นก็รับชะตากรรมไปซะ” เธอกัดปากไม่ร้องออกมาให้เขาสมเพชเวทนาอะไรอีก แต่ความเจ็บก็ทำให้เธอหลุดเสียงร้องออกมาจนได้ ดูเหมือนว่าเขาจะสะใจที่เธอพ่ายแพ้ต่อเขาหนึ่งธิดานับหนึ่งถึงร้อยถึงพันในใจให้เขาทำให้เสร็จ เร็ว ๆ เธอปวดแปลบแทบจะขาดใจแล้วนั่นเองเสียงหอบหายใจรุนแรงขึ้นของเขาและเสียงเนื้อกายที่กระทบกระแทกเข้ามาทำให้เธออธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มันจบลงโดยเร็วเสียงครางยาวของเขาพร้อมด้วยความอุ่นร้อนที่ฉีดพล่าเข้ามาทำให้เธอรู้สึกดีใจ เขาคงเสร็จสมแล้ว เธอจะเป็นยังไงเขาไม่สน แต่ช่างเถอะ มันจบสิ้นแล้ว พรุ่งนี้เช้าเธอจะกลับบ้านไปรอลุ้นว่าจะท้องไหม ถ้าท้องก็ถือว่าเธอโชคดี ไม่ต้องมาเป็นที่ระบายอารมณ์ของเขาอีกทิวเขาพลิกกายลงไปนอนเคียงข้าง เธอก็ตะแคงหน้าหันไปทางอื่น ใจอยากให้เช้าเร็ว ๆ“ถึงจะนอนแข็งเหมือนท่อนไม้ไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยววันหลังจะสอนให้ ว่าทำตัวเป็นนางบำเรอต้องปฏิบัติกับฉันแบบไหน แล้วฉันชอบแบบไหน

เธอกวาดถูกระท่อมเสร็จ เขาก็ใช้ให้เธอไปซักผ้าที่ลำธาร เรื่องข้าวปลาเขาไม่ถามไถ่ว่าเธอจะหิวหรือจะกินตอนไหน ที่นอนที่มีเลือดพรหมจรรย์ถูกปาใส่หน้าพร้อมกับตะกร้าเสื้อผ้าของเขา หนึ่งธิดาร้องเบา ๆ มองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง“บอกดีๆ ก็ได้ค่ะ ทำไมต้องเขวี้ยงของใส่หนึ่งด้วย” เธอเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเกลื้อนอยู่บนพื้นมาใส่ตะกร้าและรวบผ้าปูเตียงมาถือเอาไว้“เอาไปซักให้หมด ฉันอยากได้เมียที่ทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง ไม่ใช่มานั่งชี้นิ้วเป็นคุณนายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ หรือเธอจะไม่ทำก็ได้นะ ฉันจะบอกคุณป้าว่าเธอไม่ได้อยากทำอย่างที่ท่านต้องการจริงๆ”“หนึ่งซักผ้าได้ค่ะ แล้วก็ไม่ต้องขู่เรื่องคุณท่านด้วย คุณอยากฟ้องอะไรก็ฟ้องไปเลย” เธอรับคำ นำเสื้อผ้าและผ้าปูที่นอนไปซักที่ริมลำธาร ก่อนจะตากไปกับราวที่ถูกขึงเอาไว้แถวนั้น“ถ้าหิวก็กินข้าวซะ” เขาพูดขณะที่เธอเดินมานั่งพักที่แคร่ มือหนาจัดการล็อกขาเธอเอาไว้กับเสากระท่อม“คุณล่ามหนึ่งเอาไว้ทำไมคะ” เธอตกใจที่จู่ ๆ เขาก็เข้ามาล่ามขาของเธอเอาไว้“กันเธอหนีไง ฉันยังไม่อยากให้เธอกลับบ้านตอนนี้ ยังอยากสนุกกับเธออีกเยอะ” น้ำเสียงดุดันของเขาทำให้เธอขนลุกด้วยความกลัว ก่อนที่