All Chapters of เล่ห์เถื่อนเพลิงเสน่หา: Chapter 21 - Chapter 27

ตอนปลูกต้องดูแลเรื่องน้ำกับปุ๋ยให้ดี โดยเฉพาะเรื่องน้ำ ถ้าแล้งต้องขยันรดน้ำ ถ้าขาดน้ำก็จะแห้งตายไม่เหมือนมะม่วงหรือผลไม้อีกหลายชนิดที่เขาปลูกเอาไว้ ไม่จำเป็นต้องรดน้ำก็ไม่ตาย แถมยังแตกยอดสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานก็โตออกลูกให้เก็บเกี่ยวผลผลิต ไม่เหมือนทุเรียน ถ้าน้ำมากจนเกินไป ปลูกในที่ลุ่มน้ำขังรากก็เน่า โตขึ้นก็จะมีเพลี้ย เชื้อราและโรคอื่น ๆ อีกมากมาย เขาจึงต้องพ่นยาอยู่เสมอ แต่เป็นยาจากธรรมชาติ ไม่ใช้สารเคมี เพราะคิดถึงคนกินและตัวเองที่ต้องกินผลผลิตจากในไร่ในสวนของตัวเองด้วยเขามีไร่ข้าวโพด อ้อยและมันสำปะหลังปลูกเอาไว้ด้วย เก็บเกี่ยวส่งขายได้ตลอดทั้งปี ทั้งยังมีสวนปาล์มที่เก็บขายได้ตลอด ลงทุนไปค่อนข้างเยอะเพราะปาล์มต้องใช้ปุ๋ยค่อนข้างมาก แต่ก็เก็บเกี่ยวผลผลิตได้ยาวนาน ส่วนยางพารานั้นเขาปลูกเอาไว้แค่ส่วนหนึ่งโค่นทิ้งไปเสียเยอะ ขายไม้ไปเสียก็มากเพราะราคาตกต่ำ เขาจึงหันมาปลูกผักเหลียงและพืชผักเศรษฐกิจอื่น ๆ เช่นชะอม พริก กล้วย สับปะรดซึ่งขายได้ตลอดทั้งปีแทน“คุณทิวพาหนึ่งเข้าเมืองทำไมคะ” เธอยังถามอย่างอยากรู้ เขาพาเธอเข้าเมืองมาเลยจึงไม่ได้กลับบ้าน ทำให้ไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาทเดียว“พามา

“คุณท่านเมตตากับหนึ่งกับแม่เหลือเกินค่ะ”“ฉันรักและเอ็นดูเธอเพราะเธอเป็นเด็กดี แม่ของเธอเป็นคนดี แล้วนี่ทิวเขาพาไปซื้ออะไรมาบ้างล่ะ”“ไปซื้อเอ่อ... เยอะแยะเลยค่ะ” ธารหยิบถุงกระดาษไปเปิดดูก่อนจะอมยิ้ม ท่านแกล้งพูดกับมะลิว่าหนึ่งธิดาไม่มีเสื้อผ้าสวย ๆ ใส่ เจ้าหลานชายตัวดีมาได้ยินเข้าก็รีบวิ่งแจ้นพาไปซื้อจริงๆ ท่านจะซื้อให้ก็ได้ เพราะมีเงินมากมาย แต่มันจะมีความหมายอะไรกันล่ะ เพราะคนที่ซื้อมันคนละคนกัน ก็เลยแกล้งเปรยขึ้นมาให้ได้ยิน พ่อเจ้าพระคุณรุนช่องก็เดือดร้อนกลัวเมียไม่มีเสื้อผ้าดี ๆ สวย ๆ ใส่พาไปซื้ออย่างเต็มอกเต็มใจ นี่ถ้าไม่รักไม่ใส่ใจจะพาเข้าเมืองไปซื้อทำไมกันธารสั่งให้ช่างตัดเสื้อส่วนตัวมาตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้หลานสะใภ้คนสวย เป็นอันรู้กันทั่วว่าธารยกย่องหนึ่งธิดาเป็นหลานสะใภ้อย่างเชิดหน้าชูตา เป็นเมียและแม่ที่อุ้มท้องลูกของทิวเขาอยู่ และทิวเขาเองก็เหมือนจะยอมรับ เขาไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้งหนึ่งธิดาเป็นคนมีน้ำใจ จึงเป็นที่รักของคนงานในไร่ หลายคนที่ได้รู้ข่าวก็ต่างชื่นชมเป็นอันมาก“คุณป้าทำแบบนี้ทำไมครับ” เสียงเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ของหลานชายทำให้ธารที่กำลังนั่งคุยแบบเสื้อกับ

“ฉันรู้มาโดยตลอดว่าผู้หญิงที่ห่วงใยฉันที่สุดเป็นใคร”“ใครเหรอคะ”“เธอไง” ไม่น่าถามออกไปเลย ไม่น่าปากไวเลยจริง ๆ หญิงสาวบอกตัวเองในใจเขาดึงเธอมายืนประจันหน้า จับบ่าของเธอเอาไว้มั่น ก่อนจะเชยคางสาวให้แหงนขึ้นมาสบตา หัวใจของหนึ่งธิดาเต้นแรงแทบจะโลดออกมานอกอก แก้มของเธอร้อนผ่าวราวคนเป็นไข้เมื่อได้สบประสานสายตากับเขาอีกครั้งในครานี้“คนที่ห่วงใยคุณที่สุดคือคุณท่านต่างหากล่ะคะ”“เธอด้วย”“รู้ได้ยังไงคะ”“ถ้าเธอไม่ห่วงฉันคงไม่ไปอยู่ดูแลฉันหรอก ทั้ง ๆ ที่ฉันทำไม่ดีกับเธอขนาดนั้น”“เพราะหนึ่งหวังแค่เงิน เป็นผู้หญิงหน้าเงินไงคะ”“เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่ ทำไมต้องประชดด้วย คุณป้าเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว แล้วอย่าพูดอีกว่าที่ยอมอุ้มท้องลูกให้ฉันเพราะอยากมีหลานให้คุณป้า เพราะคนแบบเธอคงไม่ยอมทำถ้าไม่รักคนคนนั้นจริง”“แต่ตอนนี้คุณเพียงฟ้ากลับมาแล้ว”“ไม่เกี่ยวกับใคร เพราะฉันไม่ได้รักเขาแล้ว”“แต่ตอนคุณทิวเห็นเธอ คุณทิวก็หงุดหงิด”“ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว เห็นเขาแล้วหงุดหงิดไม่ได้เหรอ”“แสดงว่าคุณทิวยังมีเยื่อใยหรือรู้สึกบางอย่างกับคุณเพียงฟ้าอยู่น่ะสิคะ”“ฉันยอมรับว่ายังรู้สึกโกรธเขาอยู่ที่เขาทิ้งฉันไป แถมยังหล

เขาก็ทำดีกับเธอทุกอย่าง ตั้งแต่ตื่นนอนยันเข้านอน มีเวลาให้เธอ มีเวลาให้ลูก ทุกวันก็จะเนียนมานอนคุยกับลูกในท้องของเธอ ซึ่งเธอก็หวั่นไหวเหลือเกิน น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อนแล้วหัวใจอ่อนๆ ของเธอจะไม่ใจอ่อนให้เขาได้อย่างไรกัน“บอกมาก่อนว่าคิดถึงฉันไหม” เขาถามพลางหอมแก้มเธออีกหนึ่งธิดาตาโตลูบแก้มตัวเองด้วยความเขินอาย“คุณทิวทำอะไรคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า”“ไม่มีหรอก แต่ถึงมีก็จะบอกว่าหอมแก้มเมีย ใครจะทำไม”“คุณทิวน่ะ” เธอค้อนเขาเสียวงใหญ่“ฉันขอโทษนะที่เคยทำไม่ดีกับเธอ ทั้ง ๆ ที่เธอหวังดีกับฉันที่สุด ดูแลฉันอย่างดี”“คุณทิวขอโทษหนึ่งทุกวันเลยค่ะ”“ฉันจะขอโทษจนกว่าเธอจะใจอ่อน”“ว้าย! ไม่ต้องอุ้มค่ะ หนึ่งเดินเองได้” เธอร้องเสียงหลงเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นสู่อ้อมแขน“คืนนี้อยากนอนกอด” ประโยคของเขาทำให้เธอตาโต“ไม่ได้ค่ะ”“ทำไมถึงไม่ได้”“คุณทิวเคยพูดว่าจะไม่บังคับหนึ่งไงคะ”“ก็ไม่ได้บังคับแต่ขอไปนอนด้วยเท่านั้นเอง อยากดูแลอยากนอนกอด” บทเขาจะอ้อนจะหวานก็ทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน“คุณทิวขอแต่หนึ่งไม่ให้ ถ้าคุณทิวยังจะไปหนึ่งถือว่าบังคับค่ะ ถ้าคุณอยากให้หนึ่งอยู่ในชีวิตของคุณจริง ๆ และมีความรู้สึกพิ