All Chapters of เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์: Chapter 21 - Chapter 30

เสวี่ยเฟิงเอื้อมมือกอดเอวหงฮุ่ยหลิงแน่น ซบใบหน้าลงบนลาดไหล่ “อืม”หงฮุ่ยหลิงหรี่ตาลงมองครู่หนึ่ง ก่อนจับไหล่ทั้งสองข้างของเสวี่ยเฟิง ดันอีกฝ่ายออกเบา ๆ “เสวี่ยเฟิง ซากศพกระเด็นไปไกลแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าปล่อยข้าก่อนเถอะ”ยิ่งโดนดันออก เสวี่ยเฟิงยิ่งดื้อดึงขัดขืน มือหนากระชับเอวบางแน่นขึ้นกว่าเดิม ไม่มีท่าทีจะผละออกแม้เพียงเส้นผมเดียว “ไม่ปล่อย ท่านพึ่งทำร้ายจิตใจข้าไป หากอยากรับผิดชอบก็อย่าพึ่งผลักไสข้า ขอข้าอยู่เช่นนี้ต่ออีกสักหน่อย หากข้าพอใจเดี๋ยวข้าผละออกเอง”ห๊ะ!...แบบนี้ก็ได้ด้วยเรอะ?พออีกฝ่ายไม่ยอมผละออก เขาก็ทำอะไรมิได้ จะใช้เท้าถีบกระเด็นก็ใช่เรื่อง สุดท้ายจึงยกมือกุมขมับตนเองยอมให้กอดแต่โดยดีปกติราชาปีศาจอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ แค่เกือบโดนซากศพชนก็กลัวจนไม่กล้ายืนด้วยตัวเองแล้ว ปวกเปียกจนไม่น่ามีแรงเชือดคอไก่แบบนี้จะใช่หลี่เสวี่ยเทียนผู้เหี้ยมโหดจริงเหรอ หรือเมื่อกี้ผมตาฝาดจริง ๆหงฮุ่ยหลิงตวัดสายตาขึ้นมองทวยเทพทั้งสองสถานการณ์ทางลู่ซิงเยียนดูท่าจะเลวร้ายกว่าที่คิด ทวยเทพระดับเจินเซียนสององค์ต่อสู้กับผีร้ายหนิงอิงถือว่าสบายมาก เพียงแต่ปัญหาคือเหล่าซากศพนับพันนั้น ดูแต่ละต

ท้องนภากว้างใหญ่ไพศาล ในห้องโถงทองคำเหล่าทวยเทพต่างพากันมายืนประชุมกันที่นี่ ตรงกลางมีผีสตรีรูปงามหนิงอิงคุกเข่าอยู่ ข้างกายนางมีเฉินเนียนประกบซ้าย ลู่ซิงเยียนยืนประกบขวาหงฮุ่ยหลิงปรากฏกายบนบัลลังก์ทองคำ ร่างงามสง่าในอาภรณ์สีฟ้าปักด้ายทองนั่งลงอย่างองอาจ กลิ่นอายน่าเกรงขามแผ่อำนาจไปทั่วทั้งบริเวณ เหล่าทวยเทพพากันศิโรราบกันทั่วหน้าหย่งจงถือม้วนกระดาษอยู่ด้านข้าง พลันเอ่ยเสียงเคารพ “ตี้จวิน พระองค์กลับมาแล้ว”หงฮุ่ยหลิงพยักหน้าทีเดียว ยกมือขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องมากพิธี เริ่มไต่สวนเถอะ”หย่งจงพยักหน้าอย่างนอบน้อม ก้าวขึ้นไปด้านหน้าสองก้าว เสียงขรึมก้องกังวาน “เริ่มไต่สวนได้”สิ้นเสียงโซ่ตรวนอาบยาพิษก็เข้ารัดร่างบางแทนโซ่ทองคำ แรงผูกรัดมหาศาล บดกระดูกของหนิงอิงจนแทบแตกหักเป็นผุยผง ริมฝีปากบางซีดเผยออ้าอย่างมิอาจควบคุม ใบหน้างามมืดดำราวเมฆเค้าฝน[โซ่ตรวนอาบยาพิษ เป็นโซ่พันธนาการที่ใช้ไต่สวนทวยเทพและปีศาจทุกระดับ ยาพิษในตัวโซ่สร้างมาจากโสมพันปีในแดนลับแล มีฤทธิ์บังคับให้ผู้กระทำผิดสารภาพความจริงในใจออกมา หากสิ่งนั้นเป็นเท็จ โซ่จะยิ่งบดกระดูกจนแตกละเอียด พิษเข้าแทรกซึมผิวหนังค่อย ๆ กัดกร่อน

หงฮุ่ยหลิงมองดูภาพความรักตรงหน้า ทั้งสองต่างยื้อแย่งปกป้องกันและกัน พากันยอมรับผิดโดยไม่มีใครยอมใคร ภาพเช่นนี้ทำเส้นประสาทที่ขมับเขาเต้นตุบ ๆพวกคุณนี่แปลกจริง ๆ ปกติมีแต่คนปัดความรับผิดชอบ หรือโกหกเอาตัวรอด แต่พวกคุณกลับแย่งกันรับผิดชอบเสียอย่างนั้น หรือนี่จะเรียกว่าความรักของทวยเทพลู่ซิงเยียนที่เงียบมานานสุดท้ายก็เอ่ยปากช่วยอีกคน “ตี้จวิน จากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมด ไป๋อิงอิงล้วนมิได้มีเจตนาไม่ดี ที่นางทำลงไปล้วนมาจากเมตตาและความปรารถนาดี ขอพระองค์โปรดเมตตาลงโทษสถานเบา”ผมก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรรุนแรงอยู่แล้ว ถึงผมจะดูไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ แต่ความจริงผมเป็นคนใจดีมากนะจะบอกให้ คงไม่ใจโฉดพอที่จะทารุณกรรมคู่รักที่ยอมตายเพื่อปกป้องกันได้ลงคอหรอกหงฮุ่ยหลิงแทบจะป่วยการ สีหน้าดูเหนื่อยใจอยู่แปดส่วน โบกมือเอ่ยเสียงเยือกเย็น “เอาเถอะ ไหน ๆ เรื่องก็เกิดขึ้นและคลี่คลายไปบางส่วนแล้ว จะถามความผิดย้อนหลังก็คงมิได้ประโยชน์อันใด”เขาตวัดสายตาลงมองไป๋อิงอิงที่ร้องห่มร้องไห้ราวบ้านถูกไฟไหม้ “ไป๋อิงอิง ต่อไปอย่าช่วยเหลือใครเพียงเพราะความสงสารอีก”ไป๋อิงอิงหันกลับไปมองหงฮุ่ยหลิง เช็ดน้ำตาอย่างคนรู้ส

หงฮุ่ยหลิงไม่ทันได้พูดอะไร เสวี่ยเฟิงที่กวาดสายตามองไปรอบด้านหนึ่งรอบ เหล่าสตรีชาวบ้านที่ซุบซิบพากันเงียบกริบราวโดนปิดปาก มือหนาโอบเอวของหงฮุ่ยหลิงอย่างแนบเนียน เสียงพร่าเบาเอ่ยชิดแก้ม “ท่านยืนอยู่ตรงนี้ คงมิใช่ว่าจะแข่งปีนหน้าผาชิงสาวงามหรอกกระมัง”“ใช่”เสวี่ยเฟิงขยับแผ่นอกเข้าไปชิดแผ่นหลังหงฮุ่ยหลิงขึ้นอีกเพียงเล็กน้อย “เช่นนั้นข้าร่วมแข่งกับท่านด้วย หากได้ปีนไปพร้อมกันคงเป็นภาพที่ดีไม่น้อย”หงฮุ่ยหลิงขยับตัวออกจากแผ่นหน้าอกที่เบียดเข้ามาจากด้านหลัง พัดด้ามจิ้วในมือโบกไล่ลมเบา ๆ “เอาสิ แต่ระวังร่วงระหว่างทางแล้วกัน ผาสูงเสียดฟ้า หากก้าวพลาดเจ้าคงไม่เหลือสภาพไว้ให้อาลัยนัก”เสวี่ยเฟิงหัวเราะอย่างขบขัน เขามิได้ฉุดหงฮุ่ยหลิงกลับมากอด เพียงเอ่ยเสียงแผ่วแฝงแรงกดดันจาง ๆ “ท่านไม่ต้องห่วงข้าขนาดนั้น ตราบใดที่ท่านยังอยู่ข้างข้า อย่าว่าแต่ปีนเขาเลย ต่อให้สิ้นโลกา ข้าก็ไม่มีวันร่วง”หงฮุ่ยหลิงรู้สึกว่าคำพูดของเสวี่ยเฟิงฟังดูพิลึกชอบกล แต่ละประโยคมีดาเมจแรงจนหัวใจเต้นแรงโดยใช่เหตุ รีบเบือนหน้าไปทางอื่น แสร้งทำเป็นไม่สนใจเสวี่ยเฟิงเห็นอีกฝ่ายเบือนหน้าไป ก็แสยะยิ้มบาง ไม่รุกล้ำมากนัก แต่ก็มิให

หงฮุ่ยหลิงทิ้งระยะห่างจากทั้งสองไกลพอสมควร เป็นระยะที่ไม่มีทางรับรู้ได้ว่ามีคนสะกดรอยตาม ถึงเขาจะมีหูทิพย์ แต่กลับไม่ได้ยินสองคนนั้นคุยกันเลย ราวกับทั้งสองใช้ฉวนอินคุยกัน หรือไม่ก็มิได้คุยอะไรกันเลยแอบตามมาสักพัก ระหว่างทั้งสองผ่านประตูเมืองเข้าไป พอเขาเดินมาถึง ทั้งคู่ก็หายไปกับฝูงชนเสียแล้วคลาดสายตาจนได้ เฮ้อ...แต่ก็ช่างเถอะ พวกเขาจะเป็นอะไรกันก็ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย กลับดีกว่าทันใดนั้นเอง ฝูงชนพลันแหวกออกดั่งทะเลแหวกเป็นทางยาว เสวี่ยเฟิงในอาภรณ์สีขาวราวหิมะครอบด้วยเกราะบางสีเงิน ใบหน้าคมชัดหล่อเหลา เส้นผมสีดำรวบสูงเป็นหางม้าด้วยรัดเกล้าสีเงินพลิ้วลมสะท้อนกับแสงยามสนธยาในยามโหย่ว (17.00-18.59น.) ข้างกายมีบุปผาหิมะลอยเคว้ง กำลังเดินทอดน่องมาทางเขา ทุกย่างก้าวมีบุปผาเหมันต์ผลิบานแล้วสลายไปตามทาง“...”หงฮุ่ยหลิงชะงักราวถูกมนต์สะกดไว้ พลันถอยหลังสองก้าวอัตโนมัติ หัวใจเต้นส่ำราวเจอเพชฌฆาต แผ่นหลังตึงเครียดโดยใช่เหตุ“เสวี่ย...ไม่สิ..หลี่เสวี่ยเทียน”มุมปากหลี่เสวี่ยเทียนกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา กลิ่นอายเย็นแผ่เป็นวงกว้างจนเหล่าฝูงชนในแดนปีศาจต่างพากันเก็บปากเงียบไม่กล้าหายใจแรง