All Chapters of เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์: Chapter 11 - Chapter 20

หงฮุ่ยหลิงพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบ “อืม”ถ้าข้อมูลเขาไม่ผิด เหตุการณ์วุ่นวายในการขออนุญาตของเฉินเนียนในครั้งนี้ เกิดจากคดีคนตายปริศนาในหมู่บ้านเจีย ผู้ใดที่ออกนอกบ้านในยามซวี(19.00-20.59น.) ล้วนตายในสภาพไร้หัวใจ บนร่างไม่มีคราบเลือดสักหยด ร่างทั้งร่างนอนหงายราวคนหลับตามปกติไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีรอยสัตว์แทะ หากไม่ติดที่หัวใจโดนควักออกไป ก็ไม่ต่างจากหลับตามพื้นตามปกติ ไม่ว่าผู้คนจากเขตแดนใดไปล้วนไม่มีใครได้กลับ ทั้งเทพ เซียนเขาคุนหลุนเอกด้านดนตรี สำนักเซียนระดับสูงในยุทธภพ ล้วนหายเป็นปริศนาในต้นฉบับ หงฮุ่ยหลิงสั่งให้ลู่ซิงเยียนไปช่วยจัดการกำราบคู่กับเฉินเนียน ในระหว่างแยกกันสืบหาข้อมูลนายเอกจึงพบกับพระเอกที่พึ่งสังหารเหล่าปีศาจที่ก่อกบฏอยู่แถวนั้นพอดี ทั้งที่โลหิตปีศาจโชกร่าง แต่แสร้งทำเป็นว่าบาดเจ็บให้นายเอกดูแล แสดงเก่งเสียยิ่งกว่านักแสดงระดับดาวรุ่งและในระหว่างที่ทุกอย่างกำลังไปได้ดี ถึงจุดที่สนุกที่สุด ไอ้นักเขียนเวรมันก็ตัดจบเสียดื้อ ๆ ไม่เฉลยว่าภูตผีแสนเหี้ยมโหดตนนั้นเป็นใคร บอกแค่โดนพระเอกกำราบเพราะบังอาจขวัญกล้าหมายจะเอาชีวิตลู่ซิงเยียน แล้วก็จบลงเพียงเท่านั้นเควสเคลียร์

หงฮุ่ยหลิงมองทั้งสองแวบแรกก็รู้ทันทีว่าคือใคร ยิ่งฟังน้ำเสียงกับบุคลิกเช่นนั้นแล้วยิ่งไม่ต้องคิดให้เปลืองสมองสองคนนั้นจะเป็นใครไปได้อีกนอกจาก ลู่ซิงเยียน กับ เฉินเนียนลู่ซิงเยียนเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เฉินเนียนท่านใจเย็นก่อน ตี้จวินอุตส่าห์ฝากความหวังให้พวกเรา จะละทิ้งกลางคันเพียงเพราะคำครหา เกรงว่าคงไม่เหมาะสมเท่าใดกระมัง”เฉินเนียนเอ่ยเสียงฉุนเฉียว “เช่นนั้นท่านก็สอบถามเอาเองแล้วกัน” เขาชี้มาทางโรงเตี๊ยมที่หงฮุ่ยหลิงนั่งอยู่ “ข้าไปรอท่านตรงนั้น ได้เรื่องอย่างไรก็มาบอกข้า แล้วค่อยคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อ”ลู่ซิงเยียนพยักหน้า “อืม เอาเช่นนั้นก็ได้”เฉินเนียนจ้องคนกลุ่มนั้นด้วยสายตาพร้อมปาดคอ กลิ่นอายอำมหิตประหนึ่งสังหารคนได้ ทำให้เหล่าชาวบ้านต่างรีบเปิดทางออกอย่างว่าง่าย ก่อนจะเข้าล้อมตัวลู่ซิงเยียนอีกครั้งเฉินเนียนเดินมานั่งใกล้กับโต๊ะของหงฮุ่ยหลิง สั่งอาหารมาสองสามอย่างแล้วหันไปมองลู่ซิงเยียนเป็นระยะหงฮุ่ยหลิงแอบคิดในใจเพิ่งเริ่มถามก็ทะเลาะกันเสียแล้ว จะรอดไหมงานนี้ระหว่างเอาแต่ดูลู่ซิงเยียนเจรจากับเหล่าชาวบ้าน อาหารก็มาส่งพอดี และแน่นอนว่าสิ่งแรกที่เขาจะทำคือ ‘กิน’ไหน ๆ งานนี้ก็ไม่เ

เฉินเนียนกลอกตาขึ้นบน ทำทีไม่ใส่ใจมากนัก “หึ เจ้าคิดว่าข้ากลัวหรือ คนพูดโป้ปดหลอกลวงย่อมไม่ต่างจากผีสาง หากเป็นจงจื่อ (คุณชาย) ก็บอกตรง ๆ ว่าเป็นจงจื่อ ไยต้องเสแสร้งทำตัวเป็นเซียนจื่อให้ยุ่งยาก หรือความจริงพวกเจ้าสองคนมิใช่มนุษย์”แพขนตายาวอ่อนนุ่มของเสวี่ยเฟิงเยียบเย็นราวมีน้ำแข็งเกาะ นัยน์ตาสีชาดไม่เผยความรู้สึกใด ทว่ามุมกลับกระตุกขึ้นอย่างน่าสะพรึง แรงกดดันที่ไม่รู้มาจากไหน กดอากาศจนรู้สึกหายใจไม่ออก“จะใช่หรือไม่ ข้าไม่เห็นว่าจะมีใครตาย แต่ดูจากวาจาและสายตาของท่านที่มองเห็นได้เพียงเปลือก ก็คงเช่นเดียวกับพวกที่ไม่เคยมองเห็นหรือเข้าใจสิ่งใดนอกจากตัวเอง”เนินเฉินโดนดูแคลนอย่างโจ่งแจ้งพลันระเบิดโทสะ ลุกขึ้นเต็มความสูง “เจ้า!”ลู่ซิงเยียนรับรู้ถึงความตึงเครียดของบทสนทนา จึงรีบฉุดแขนเฉินเนียนให้ลงมานั่ง มิให้เขาได้โต้ตอบอีก “พี่ชายเซียนทั้งสอง ข้าต้องขออภัยแทนสหายของข้าด้วย พวกเรามิได้มีเจตนาจะสืบสาวความเป็นมาของพวกท่าน เพียงอยากถามเรื่องคนตายไร้หัวใจนิดหน่อยก็เท่านั้น หากพวกท่านพอรู้อะไรแม้เพียงเล็กน้อย รบกวนช่วยบอกกับพวกเราได้หรือไม่”ลู่ซิงเยียนถือเป็นหยกขาวบริสุทธิ์โดยแท้จริง ทั้งบร

จริงด้วย ในนิยายเคยเขียนไว้ว่า...เมื่อไม่กี่ปีก่อนหลังจากชูเชียงหนีเข้าป่าไป ในฤดูเหมันต์ ในช่วงที่หนาวที่สุด แม้น้ำลำธารต่างกลายเป็นน้ำแข็ง ข้าวปลาอาหารเหือดหาย ผู้คนพากันล้มตาย กลับมีเศรษฐีผู้หนึ่งมาท่าทางร่ำรวยย้ายเข้ามาในหมู่บ้านเศรษฐีผู้นี้มากด้วยทรัพย์มหาศาล เขากวาดเงินในกระเป๋าแจกจ่ายให้ชาวบ้านทุกครัวเรือน ครัวเรือนละยี่สิบตำลึงทอง ไม่เพียงแค่นั้น เขายังออกเงินซื้อน้ำและข้าวมากมายมาแจกจ่ายให้แก่ทุกคนที่นี่ เมตตาของเขาทำให้ผู้คนต่างเทิดทูนเขาราวทวยเทพองค์หนึ่งและเมื่อทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าเขาเคยเป็นเซียนจื่อมาก่อน ก็ยิ่งทวีความศรัทธาเพิ่มขึ้นไปอีกหลายระดับทว่าในเวลาต่อมา หมู่บ้านก็เริ่มมีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นไม่เว้นวัน เช่น คนเดินละเมอกลางดึก พอรุ่งสางก็พบว่าตกน้ำเสียชีวิตโดยไร้สาเหตุ ไหนจะผีไร้ศีรษะออกมาเคาะประตูทุกคืน เสียงร้องเพลงของผีเด็ก และเรื่องแปลกประหลาดอีกหลาย ๆ เรื่องถาโถมเข้ามาราวคลื่นน้ำหลาก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น กลับไม่มีผู้ใดสงสัยเศรษฐีคนนั้นแม้เพียงคนเดียวแบบนี้มันผิดปกติหงฮุ่ยหลิงพอจำได้บ้างว่าบ้านเศรษฐีอยู่ที่ใด แม้ในนิยายจะมิได้ระบุตำแหน่งชัดเจน แต่ดูจากแ

หงฮุ่ยหลิงตอบโดยไม่แม้แต่จะชายตาหันไปมอง “ก็ตามที่เจ้าได้ยิน”เฉินเนียนแทบระเบิดโทสะอยู่รอมร่อ “เจ้า!”ลู่ซิงเยียนสังเกตการณ์มาตั้งแต่ต้น เห็นพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งผิดกับเซียนจื่อทั่ว ๆ ไป ทั้งการพูดการจาและการเอ่ยถึงเรื่องทวยเทพโดยไม่มีใครสักคนแสดงตัวว่าเป็นเทพ ก็รีบฉุดแขนเสื้อเฉินเนียนกระซิบเสียงเบา“เฉินเนียน ไม่แน่ว่าพี่ชายเซียนจื่อท่านนี้อาจเป็นตี้จวิน ก่อนพวกเราจะมาที่นี่ พระองค์ส่งฉวนอินมาหาข้า ไม่เช่นนั้นกว่าพวกเรากว่าจะหาที่นี่พบอาจต้องใช้เวลาหลายวัน ข้าว่าท่านระวังคำพูดหน่อยดีกว่า”พอคำว่า ‘ตี้จวิน’ ออกจากปากลู่ซิงเยียน กอปรท่าทีสูงส่งไม่สะทกสะท้านนั้น แผ่นหลังของเฉินเนียนพลันตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที รีบหุบปากฉับโดยไม่ต้องให้ใครเตือนรอบสองหงฮุ่ยหลิงมิได้สนใจ ไม่คัดค้าน ไม่แม้แต่จะแก้ตัว เพียงหันไปเอ่ยกับเสวี่ยเฟิงเสียงเรียบ “หากเจ้าอยากอยู่ช่วยพวกเขาก็ตามใจเจ้า แต่ข้าขอตัวกลับก่อน”เสวี่ยเฟิงก้าวตามทันที “หากเลี่ยงเซียนกลับ ข้าก็จะกลับเช่นกัน”ทั้งที่อยากให้เป็นเช่นนั้นแท้ ๆ แต่หนิงอิงกลับไม่ยินยอม หายตัวจากตำแหน่ง มายืนขวางเบื้องหน้าทั้งสองไว้ ใบหน้างามบิดเบี้ยว นัยน์ตาฉายแวว