All Chapters of เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์: Chapter 31 - Chapter 36

“..เสวี่ยเฟิง! เจ้าอื้อ..!”หงฮุ่ยหลิงพยายามดิ้นรนขืนใบหน้าออก มือเรียวดันแผ่นอกอีกฝ่ายขืนสุดแรงเกิด ทว่าก็โดนมือหนาจับมือข้างหนึ่งรวบขึ้นไปตรึงเหนือศีรษะทันที ก่อนร่างจะถูกกดลงไปนอนบนตั่งไม้อย่างไม่ให้ตั้งตัว“เสวี่ย..!”เสียงหงฮุ่ยหลิงขาดห้วงไปชั่วขณะ เขาพยายามขืนทว่าก็โดนกดจุมพิตกลับไปทันทีอย่างขัดขืนไม่ออกเสวี่ยเฟิงแววตามืดมนไร้ประกาย มือหนาอีกข้างเข้าบีบกรามบังคับไม่ให้อีกฝ่ายเบือนหน้าหนี“...อย่าหนีข้า”เสียงทุ้มต่ำเย็นชาขั้นบาดจิต เอ่ยระหว่างติดพันกับจุมพิตหงฮุ่ยหลิงชาวาบที่ไขสันหลัง ตวัดสายตาขึ้นมองเสวี่ยเฟิงที่แววตามืดมนราวจันทราเดือนดับเขารู้จักอาการเช่นนี้ดีมันคืออาการคลุ้มคลั่งของปีศาจที่ธาตุไฟเข้าแทรกจากการบำเพ็ญเหมือนเซียน ลักษณะกำลังพยายามควบคุมมวลอารมณ์ของตนเองมิให้ระเบิดทั้งดินแดนออกเป็นเสี่ยง ๆ ทว่าที่เลวร้ายคือในนิยายบอกว่าพระเอกเป็นปีศาจฐานบำเพ็ญขั้นจินเย่า ไม่มีอาการธาตุไฟเข้าแทรกเหมือนเซียนสวรรค์ทั่วไป เนื่องจากฐานบำเพ็ญแข็งแกร่งทนพิษแต่กำเนิดแล้วตกลงไอ้หน้าหล่อนี่มันเป็นอะไร? หงฮุ่ยหลิงโดนกดจุมพิตจนริมฝีปากปริแตก ข้อมือที่โดนล็อคเกิดรอยแดงจาง ๆ นัยน์ตาสีฟ

ยามอรุณมาเยือน รอบนอกมีสายพิรุณตกโปรยปราย ลมสารทพัดระอองฝนเข้ามาที่หน้าต่างหงฮุ่ยหลิงที่หลับเป็นตายค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้นมา เพียงขยับตัว ช่องทางสวาทก็เจ็บแปลบขึ้นมาราวโดนเหล็กแทงทั้งเล่ม คิ้วทะนงขมวดเข้าหากันอย่างอดมิได้ พอขยับตัวก็แทบลุกไม่ขึ้น“ท่านตื่นแล้ว” เสียงทุ้มดังมาจากข้าง ๆ แผ่นอกเปลือยเปล่าของเสวี่ยเฟิงปะทะอยู่ตรงหน้า ลำคอยังแต้มรอยกัดที่เขาเป็นคนทิ้งไว้“หากมีตาก็คงไม่ต้องถามข้าหรอก”เสียงหงฮุ่ยหลิงเย็นชาบาดจิต แสร้งทำเป็นสุขุม ทั้งที่ความจริงอับอายจนแทบอยากขุดดินหนีเสียให้รู้แล้วรู้รอด“หึ” เสวี่ยเฟิงหัวเราะแผ่วในลำคอที่โดนดุตั้งแต่เช้าเช่นนี้ พลันตะแคงเล็กน้อยโอบรอบเอวสอบเข้ามาชิดมากขึ้นกว่าเดิม เอ่ยชิดขมับ “ท่านจะโกรธข้าก็ได้ แต่ข้ายังไม่อยากให้ท่านลุกเลย เลี่ยงเซียน”ไม่ลุกทวดคุณสิ! ผมไม่นอนต่อแล้ว ขืนนายเอกมารู้ว่าคุณเปิดซิงไปแล้ว เขาได้ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดแน่ ลู่ซิงเยียนยิ่งเปราะบางอยู่ ผมเป็นตี้จวินก็ซวยพออยู่แล้ว ไม่อยากเป็นตัวร้ายพรากของรักของใครอีกถึงจะคิดเช่นนั้น หงฮุ่ยหลิงเพียงขบกรามแน่นพยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างไว้เลื่อนลงเผ

“...”ห้องประชุมเงียบกริบราวสุสานวีรชนหัวใจหงฮุ่ยหลิงกระตุกวูบเชี่ย! พระเอกมา มาทำอะไร? คงไม่ใช่มาเอาเลือดหัวผมออกหรอกใช่ไหมลู่ซิงเยียนหันไปที่ประตู ใบหน้าที่เดิมทีอ่อนโยนอยู่กลับมืดลงเล็กน้อย คล้ายไม่เต็มใจต้อนรับผู้มาเยือนเท่าใดนัก “พี่ชายเซียน ท่านมาทำอันใดที่นี่หรือขอรับ”หลี่เสวี่ยเทียนเงยหน้าขึ้นมองหงฮุ่ยหลิงที่ยังวางมาดนิ่งสงบ ก่อนหันไปพยักหน้าให้ลู่ซิงเยียน “มิได้มีอะไรมาก เพียงเบื่อ ๆ เลยมาเที่ยวชมวิมานสวรรค์ไปเรื่อยเท่านั้น”หงฮุ่ยหลิงหน้าตึงห๊ะ! อะไรนะ? พี่ชายเซียน?พวกคุณไม่ได้รู้จักกันอยู่แล้วหรอกเหรอหงฮุ่ยหลิงสับสนจนสมองแทบระเบิด พอมาคิด ๆ ดูดีแล้ว เสวี่ยเฟิงก็ไม่เคยเปลี่ยนใบหน้าเลยสักครั้ง ใช้หน้าเดิมตั้งแต่ต้น ตั้งแต่พบกันครั้งแรกที่แดนปีศาจ ทั้งตอนหมู่บ้านเจีย มีแต่เขาที่มโนคิดโน้นคิดนี่ไปเองเช่นนั้นหมายความว่าพระนายไม่เคยรู้จักกันเลย เขามองใบหน้าหม่นแสงของลู่ซิงเยียนที่ดูไม่ค่อยอภิรมย์เท่าใดนักถ้าไม่เคยรู้จักกัน แล้วทำไมนายเอกถึงทำหน้าเหมือนคนตายแบบนั้นล่ะ ตอนเทศกาลฉงหยางก็ด้วย ที่แดนปีศาจเสวี่ยเฟิงก็ไม่ได้ปฏิเสธชัดเจนเขาหันไปทางเฉินเนียน เห็นอีกฝ่ายทำท่าไ