หงฮุ่ยหลิงสะดุ้งโหยง ทว่าใบหน้าไม่เปลี่ยนจากเดิมแม้แต่น้อย “ข้าแค่บังเอิญได้ยินระหว่างเดินทางขึ้นเขา ไม่มีอะไรพิเศษหรอก”เสียงเสวี่ยเฟิงเย็นชาลงเล็กน้อย “จากผู้ใด?”ถ้าผมบอกว่าจากนิยาย คุณจะเชื่อไหมล่ะหงฮุ่ยหลิงมิได้ตอบ เพราะไม่มีความจำเป็นต้องตอบ เพียงเปลี่ยนเรื่อง “ข้าเริ่มหิวแล้ว เจ้าเป็นถึงราชันย์คงมีอะไรให้ข้ากินบ้างกระมัง”เห็นเขาไม่ตอบคำถาม เสวี่ยเฟิงก็เพียงเหยียดยิ้ม “แน่นอนว่ามี”“เช่นนั้นก็ดี”หงฮุ่ยหลิงเอ่ยเพียงสั้น ๆ แค่นั้นแล้วไม่พูดอะไรอีก เพียงคลี่พัดโบกเดินเทียบเคียงกันไปอย่างเงียบเชียบ ทั้งที่ในใจอยากหนีกลับสวรรค์เสียเดี๋ยวนั้นก็ตามเวลาเพียงไม่นานทั้งสองก็มาถึงตำหนัก ด้านในคือห้องเดิมที่หงฮุ่ยหลิงเคยมาคราวก่อน พอมาถึงก็พบว่ามีผลไม้ต่าง ๆ วางอยู่ก่อนแล้วเสวี่ยเฟิงเดินนำเข้าไปด้านใน มือข้างหนึ่งแหวกม่านขาวโปร่งแสง อีกข้างยื่นมาให้หงฮุ่ยหลิงด้วยใบหน้าระรื่น “เลี่ยงเซียน เชิญ”“...”หงฮุ่ยหลิงหรี่ตาลงมองฝ่ามือนั้นเงียบ ๆ อย่างหวาดระแวง คิดแล้วคิดอีกก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธ สุดท้ายจึงจำใจยื่นมือไปวางบนมืออีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักเสวี่ยเฟิงหัวเราะเบา ๆ กระชับมือกุม
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
