Todos os capítulos de เมียทระนง: Capítulo 11 - Capítulo 20

สิ่งที่ดี ๆ แต่ทำไม่ได้แล้ว ที่ผมดีกับคุณเพราะผมไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เหมือนที่ผมทำกับพ่อ”“คุณกุมภ์”“ผมทำไม่ดีกับคุณ ผมยังมีโอกาสขอโทษ ทำอะไรชดเชย แต่กับพ่อ ผมทำไม่ได้แล้วนะ ผมไม่มีโอกาสอีก ผมทำให้พ่อหัวใจวาย” กุมภาเบือนหน้าหนี ก่อนจะเช็ดน้ำตา เขารู้สึกผิดมาตลอด“คนเราถ้าทำอะไรผิดพลาดไปแล้วจะกลับไปแก้ไขมันทำไม่ได้แล้วจริง ๆ โอกาสของคนเรามีเพียงครั้งเดียว หรือถ้ามีโอกาสอีกครั้งเราก็ต้องรีบไขว้คว้ามันเอาไว้ กับคุณผมมีโอกาสอีกครั้ง ผมก็ต้องเลิกปากหมา และข่มเหงทำร้ายคุณ คุณจะให้อภัยผมไหม สักวันผมคิดว่าคุณต้องให้อภัยผม”“คุณมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะให้อภัยคุณ สิ่งที่คุณทำมันเลวร้ายมากนะ”“ไม่ให้อภัยก็ไม่เป็นไร แต่ผมก็ได้ทำในสิ่งที่ดี ๆ ชดเชยกับความผิดในอดีต แต่กับพ่อผมไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว ผมไม่กดดันคุณหรอก ผมจะพยายามทำดีต่อไป มันไม่ได้ยากอะไรเลยนะที่เราจะทำดีกับคนที่เรารัก มันง่ายมากๆ และมันก็มีความสุขมาก ตอนผมเห็นคุณยิ้ม คุณหัวเราะ แม้จะไม่ได้ยิ้มหรือหัวเราะกับผม กับใครก็ช่างผมก็รู้สึกดีจริงๆ นะ”“ฉันขอเวลาสักหน่อยนะคะ” เธอบอกเขา รู้สึกถึงความมุ่งมั่นของเขาที่มาอย่างเต็มเปี่ยมและม

‘แต่แกลองชวนว่าที่เจ้าบ่าวของแกอีกรอบสิ เผื่อเขาจะว่างไปกับแก ไปลองชุดแล้วเอาที่ชอบเลย จะได้แก้กันไปเลย’‘อืม... เดี๋ยวจะลองชวนดู’มณีมุกดารับคำ ก่อนวันไปดูชุดแต่งงาน เธอก็ลองชวนกวีวัธน์อีกครั้ง“พี่วีคะ วันนี้ไปดูชุดแต่งงานกันนะคะ”“ไปสิ” คนที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่เอ่ยตอบแต่ไม่ได้เงยขึ้นมามองหน้า นั่นทำให้คนเอ่ยชวนยิ้มกว้างขึ้นมาในทันที“งั้นมุกดานั่งรอพี่วีนะคะ”“ไปรอที่ร้านก็ได้ จะได้เลือกที่ถูกใจก่อน”“ขอบคุณนะคะ” เธอเข้าไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ แต่เขาเบี่ยงหลบเมื่อเธอจะหอมแก้มอีก“ทำไมล่ะคะ ไม่มีใครเห็นหรอก”“เกิดมีใครโผล่พรวดพราดเข้ามามันจะไม่ดี” เขาทำเสียงดุ“งั้นมุกดาไปรอที่ร้านนะคะ” มณีมุกดาไม่อยากเซ้าซี้อีก เมื่อเห็นว่าเขาตอบตกลง จากที่วันก่อนปฏิเสธ คิดว่าวันนี้เลือกชุดแต่งงานกันเสร็จจะชวนเขาไปกินข้าวด้วยกัน-แกไม่ต้องมาแล้วนะ วันนี้พี่วีจะมาดูชุดแต่งงานกับฉัน-มณีมุกดาส่งข้อความไปหาเพื่อนรัก วีนัสอ่านข้อความแล้วถึงกับอมยิ้ม-ขอให้โชคดีนะแก ดูชุดเสร็จชวนไปกินขนมถ้วยฟูต่อเลย--ขนมถ้วยฟูอะไรของแก-มณีมุกดาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความงุนงง-โอ๊ย! แม่เพื่อนฉัน ขนมถ้วยฟูไง ฟู ๆ น่ะ--ไอ้เพื่อ

เรียนอนุบาลมาด้วยกัน โตมาด้วยกัน เรียนประถมด้วยกัน มัธยมด้วยกัน และจบมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกันอีกในสาขาบริหาร จึงสนิทกันอย่างแน่นแฟ้น“ความรักของแกเป็นไงบ้าง ยังหวานอยู่ไหม” เจตน์เอ่ยถามเพื่อนรักที่มีสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่เหมือนอย่างที่วีนัสโทร. ไปเล่าไปปรึกษา“ดีจ้ะ ไปลองชุดแต่งงานมาแล้ว”“แกดูพร้อมเป็นเจ้าสาวมาก” วีนัสมองหน้าเพื่อนไม่วางเช่นกัน“ทำไมแกสองคนถึงมองหน้าฉันแบบนั้นล่ะ”“ไม่มีอะไร” สิ้นประโยคของวีนัส เจตน์ก็ยื่นมือไปกุมกับมือนุ่มของเพื่อนรักอย่างมณีมุกดาเอาไว้ในจังหวะนั้นเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า กวีวัธน์เดินเข้ามาพร้อมกับมณีเนตรน้องสาวของมณีมุกดา เขาเหลือบสายตามองมือของเธอที่โดนเจตน์กุมอยู่เขม็ง“พี่มุกดามากินข้าวที่ร้านนี้เหมือนกันเหรอคะ” มณีเนตรเอ่ยทักทาย ทันได้เห็นว่าเจตน์กุมมือพี่สาวอยู่เธอรู้จักเจตน์ดี เขาเป็นที่หมายปองของสาว ๆ เพราะเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี การศึกษา ชาติตระกูลไม่ได้ด้อยไปกว่ากวีวัธน์เลย แถมยังหนุ่มกว่าด้วย เจตน์เป็นผู้ชายขี้เล่น อารมณ์ดีและใจดีค่อนข้างมากในความรู้สึกของมณีเนตร แม้กวีวัธน์นั้นจะดีและอ่อนโยนกับเธอมาก แต่เขาก็มีมุมดาร์ก ๆ ไม่เหมือนกับเจตน์ที่

“ถ้าเหนื่อยมาก ก็ถอยออกมาดีกว่าไหมแก เอาจริง ๆ นะแก ความรักน่ะมันไม่ต้องพยายามอะไรขนาดนี้”“ฉันจะลองคุยกับพี่วีดูก่อน ก็ฉันรักเขานี่นา แล้วเขาก็เป็นคู่หมั้นของฉัน ฉันมีสิทธิ์ในตัวเขาทุกประการ ฉันจะถอยก็ต่อเมื่อมันไปต่อไม่ได้แล้วจริงๆ”“เอาที่แกสบายใจเลย แต่ถ้าไม่ไหวมาหาฉันได้เสมอเพื่อน”“ขอบใจนะแก แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน”“ฉันอีกคน” เจตน์ที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมของกินเต็มไม้เต็มมือทำให้สองสาวยิ้มกว้าง“ลมอะไรหอบแกมาวะเพื่อน”“ลมคิดถึงไง ซื้อกับข้าวมาให้พวกแกเยอะแยะเลย มากินกัน”“รู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่” มณีมุกดาเอ่ยถาม“ไม่รู้หรอก”“อ้าวเหรอ แกจะมากินของอร่อยกับวีนัสแค่สองคน แล้วปล่อยให้อดเหรอ”“ที่บอกว่าไม่รู้หรอก คือไม่รู้หรอกถ้าวีนัสไม่บอก”“แกนี่มันมุขเยอะเหมือนกันนะ” มณีมุกดาตีแขนเพื่อนเบา ๆ ก่อนที่เพื่อนซี้ทั้งสามจะรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยวีนัสเซลฟี่กับเพื่อนทั้งสองก่อนจะโพสต์ลงเฟซบุ๊กส่วนตัว ระบุข้อความว่า ‘มิตรภาพของพวกเราตั้งแต่อนุบาลนี่ก็ยี่สิบกว่าปีแล้วนะ’“ดูอะไรอยู่เหรอลูก ทำไมทำหน้าแบบนั้น” อรพรรณเอ่ยถามมณีเนตรเมื่อเดินเข้ามาในห้องบุตรสาวก็เห็นว่าลูกจ้องโทรศ

ทุกอย่าง คือความทรงจำที่ดี เธอจะไม่ยอมให้ใครเข้าไปยุ่งวุ่นวายในห้องนอนของเธอเด็ดขาด“แล้วแต่มุกดาเลย พี่ได้หมดนั่นแหละ” กวีวัธน์ไม่ใช่ผู้ชายเรื่องมาก สำหรับคนอื่นอาจจะคิดว่าหลังแต่งงานยังอยู่กับบิดามารดาจะไม่อึดอัดหรือไม่เป็นส่วนตัวสำหรับมณีมุกดาคิดว่าไม่เลยสักนิด เพราะบิดามารดาของกวีวัธน์ก็มีชีวิตส่วนตัวของท่าน ท่านไม่เคยมายุ่งวุ่นวายกับลูก ๆ นอกจากเวลารับประทานอาหารด้วยกัน ซึ่งกวีวัธน์มักจะรับประทานอาหารกับบิดามารดาทุกวันแม้จะแต่งงานไปแล้ว แต่วันไหนต้องการออกไปรับประทานอาหารข้างนอกพวกท่านก็ไม่ได้ว่าอะไร“แต่งงานก็ควรที่จะไปฮันนีมูนบ้างนะลูก จะเอาแต่ทำงานได้ยังไงกัน” กฤติกาพูดกับลูกชายแล้วก็ลูกสะใภ้ เพราะหลังแต่งงานก็เห็นว่าทั้งสองยังทำงานกันอยู่ไม่ยอมหยุด“เราไม่ได้คุยกันว่าจะไปเที่ยวที่ไหนน่ะครับ”“ไม่ต้องมาอ้างเลย ตอนพ่อกับแม่แต่งงานกันใหม่ ๆ ก็พากันไปเที่ยว ถึงได้มีเราไง ไปเที่ยวผ่อนคลายเปิดหูเปิดตาบ้างนะ อย่าเอาแต่ทำงาน เครียดมากเดี๋ยวเมียก็ไม่ท้องหรอก”“ครับ” กวีวัธน์รับคำ มณีมุกดามองหน้าสามี เขามีสีหน้าอ่อนโยนเวลาอยู่กับบิดามารดา แสดงว่าเขารักพวกท่านมาก ก็คงเหมือนเธอที่รักบิด