เมียทระนง

เสียงปรบมือที่ดังขึ้นในงานแต่งงานมาจากกุมภา ลูกชายเพียงคนเดียวของกรจักร เขาเดินมาพร้อมกับพวงหรีดอันใหญ่ที่ถูกโยนเข้าไปในงาน“ผมขอแสดงความยินดีด้วยนะครับคุณพ่อ”“ไอ้กุมภ์ แกทำอะไรของแก” กรจักรเอ่ยถามอย่างโมโห“ก็มาแสดงความยินดีกับคุณพ่อไงครับ ที่คุณพ่อได้เมียน้อยของคนอื่นมาเป็นเจ้าสาว ดีเสียเหลือเกินเลยนะครับ ได้ของเหลือเดนเน่า ๆ มาเคี้ยวกิน”เพียะ!!! ใบหน้าของกุมภาหันไปตามแรงตบ“นี่พ่อตบผมเหรอครับ”“ตบให้แกได้สติไง เจ้าลูกเวร นี่มันงานแต่งของฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมาก่อกวน”“สิทธิ์ของความเป็นลูกที่ไม่อยากให้พ่อหลงมัวเมาไปกับผู้หญิงชั้นต่ำยังไงล่ะ” กุมภาใบหน้าแดงจัด ทั้งโกรธ ทั้งอายที่โดนบิดาตบหน้า ท่านไม่เคยทำแบบนี้กับเขามาก่อน แต่พอผู้หญิงคนนี้เข้ามา ท่านก็ทำแบบนี้กับเขา“แค่อ้าปาก แกก็ไม่มีสิทธิ์แล้ว แกเป็นแค่ลูกไม่ใช่พ่อของฉัน ถ้าแกแสดงความยินดีกับคนอื่นไม่เป็น แกก็ควรไสหัวออกไปจากงานซะ”“นี่พ่อไล่ผม”“แล้วแกเคยเห็นว่าฉันเป็นพ่อแกหรือเปล่าล่ะ”“ผู้หญิงคนนี้มันสำส่อน มันเป็นเมียน้อยเขา ผมมีพยานมายืนยัน วันนี้ทุกคนจะได้ตาสว่าง” กุมภาชี้หน้าของไปรยาอย่างเกลียดชัง“ฉันเองค่ะที่จะเป็นพยานยืน

“แกพูดจริงๆ น่ะเหรอที่จะแต่งงานกับหนูจี” กรจักรเอ่ยถามลูกชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ร้อยวันพันปีไม่ยอมแต่ง ผัดวันประกันพรุ่ง ทั้ง ๆ ที่หมั้นกันมาหลายปีแล้ว“จริงครับ ได้ข่าวว่าลูกเลี้ยงคุณพ่อทำงานร้านตัดชุดเจ้าสาวเหรอครับ” กุมภาพูดอย่างมีแผนการ“ใช่ แล้วแกจะทำไม”“ผมก็อยากไปอุดหนุนลูกสาวคนใหม่ของคุณพ่อยังไงล่ะครับ”“แกคงไม่คิดจะก่อเรื่องอะไรใช่ไหม”“คุณพ่อก็มองผมในแง่ร้ายไปได้”“เขามาแล้ว แกก็ถามไถ่กันเอาเองแล้วกัน” ดารินลดาเดินตามมารดาเข้ามาในห้องนั่งเล่น เพื่อนำของว่างมาเสิร์ฟ วันนี้เธอช่วยมารดาทำขนมหลายอย่าง“วันนี้ทำอะไรกินอีกล่ะยา” กรจักรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นภรรยา เธอเป็นหญิงสาวที่เขารัก เป็นรักแรกและรักเดียวของเขากุมภาเห็นบิดายิ้มหน้าบานเป็นจานเชิงเมื่อเห็นเมียใหม่เขาก็แอบเบ้หน้าอย่างขัดเคืองใจ“วันนี้ยาทำข้าวตังนะคะ”“น่ากินเสียจริง”“ประจบเก่งทั้งแม่ทั้งลูกแบบนี้นี่เอง ถึงได้มีคนแถวนี้ทั้งรักทั้งหลง”“ถ้าแกจะหาเรื่อง แกก็ไสหัวไปเลย” กรจักรพูดอย่างไม่ไว้หน้า“ไหนคุณพ่อบอกว่าจะให้ลูกสาวคนใหม่ของคุณพ่อ จัดการเรื่องชุดแต่งงานของผมไงครับ” กุมภาหันไปทางดารินลดาดารินล

“พี่กุมภ์ มานานแล้วเหรอคะ” ขจีมาศเข้าไปกอดแขนของคู่หมั้นหนุ่มเอาไว้ ในขณะที่กุมภาพยายามตั้งสติและไม่แสดงท่าทีว่าเจ็บปวดจากเข่าที่กระแทกเข้ามาที่กล่องดวงใจของเขา“มาสักพักแล้ว” เขากัดฟันตอบ ยังเจ็บจุกอยู่ไม่หาย“ขอโทษที่ให้รอนะคะ” ขจีมาศหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ซึ่งกุมภาไม่ได้ห้ามปรามอะไร เพราะเขาคิดว่าคนในร้านต้องมองออกมาเห็น และดารินลดาก็เห็นภาพนั้นพอดิบพอดี“ไม่เป็นไร เราเข้าไปในร้านกันเถอะ” เขาอยากให้เธอเจ็บ ที่เห็นว่าเขาควงผู้หญิงคนอื่นเข้าร้าน ในขณะที่เธอเป็นได้แค่นางบำเรอ แต่กุมภาก็ต้องผิดหวังเมื่อได้เพียงความเรียบเฉยจากเธอความเฉยชานั้นทำให้เขาร้อนรุ่มอย่างที่สุด แถมตอนพักกลางวันเขาก็เห็นว่ามีหนุ่มหล่อคนเดิมที่มาส่งเธอเมื่อเช้ามารับออกไปรับประทานอาหารอีก ตอนกลางวันหมอนั่นไม่ได้ขับบิ๊กไบค์เหมือนตอนเช้า แต่ขับรถยนต์คันหรู ซึ่งเขาเป็นปราดเดียวก็รู้ว่าแพงขนาดไหน แสดงว่ารวยใช่เล่นนี่เธอคิดจะจับผู้ชายรวย ๆ เหมือนแม่ตัวเองอย่างนั้นเหรอ สารเลวที่สุด“พี่กุมภ์ขา จีหิวแล้วค่ะ เราไปหาอะไรกินกันดีกว่าค่ะ” ขจีมาศกอดแขนคู่หมั้นหนุ่มก่อนจะเอ่ยขึ้นแม้เขาจะไม่ได้ใส่ใจเธอมาก สนใจแต่พนักงานกระจอกของร้

“ผมไม่ได้ถามน่ะครับ แต่คิดว่าน่าจะเป็นบ้านเดิม”หลังจากกุมภาออกจากโรงพยาบาล เขาก็ตรวจสอบทรัพย์สินทั้งหมด ปรากฏว่ายังอยู่ครบตามรายการ“คุณลุงครับ แล้วเรื่องที่ไปรยาเคยเป็นเมียน้อยมาก่อนล่ะครับ”“ลุงไปสืบมาแล้วครับ เพราะคุณกรจักรก็ให้ลุงไปสืบมาเหมือนกัน”“ไปสืบมาได้ความว่ายังไงครับ”“สามีของคุณจารวีชอบคุณไปรยาครับ แต่คุณไปรยาไม่เล่นด้วย เพราะคุณไปรยาเธอสวย ไปที่ไหนก็มีแต่คนชอบ เหมือนลูกสาวของเธอนั่นแหละครับ หนูดารินลดาก็สวยเหมือนแม่ สามีของคุณจารวีเลยหลงรักน่ะครับ คุณจารวีเลยหึงหวงสามี เป็นคนสวยก็ซวยเหมือนกันนะครับ” สาธรถอนใจเฮือกใหญ่“จารวีเลยแค้นที่สามีไปชอบไปรยาก็เลยใส่ร้ายเธอเหรอครับ”“ใช่ครับ ผู้หญิงนี่น่ากลัวนะครับ หึงแรงเกลียดแรง” ประโยคของสาธรทำให้กุมภาอึ้งไปกุมภาเป็นคนตรง ๆ ออกแนวขวานผ่าซากเสียด้วยซ้ำ เขาบุกไปหาไปรยากับดารินลดาที่บ้านเช่า แต่เขาพบแต่ไปรยาไม่พบดารินลดา คิดว่าอีกฝ่ายคงไปทำงาน“คุณกุมภ์มาพบดิฉันมาอะไรหรือคะ” ไปรยาเอ่ยถามเสียงนุ่มตามนิสัย หลังจากยกน้ำเย็น ๆ มาให้ดื่ม“ผมจะมาคุยเรื่องลดาครับ” กุมภ์มีท่าทีอ่อนลงมาก“คุณยังต้องการอะไรอีก” ไปรยาเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่มี

“นี่อะไรของคุณ” เธอมองไข่เจียวไหม้ ๆ กับผัดผักดำ ๆ ในจานที่เขาวางมาตรงหน้าแล้วทำท่าพะอืดพะอมจะอาเจียน“ผมทำกับข้าวไม่ค่อยเป็น ได้แค่นี้แหละ คุณกินได้ไหม” เขาเปลี่ยนสรรพนามเสียใหม่ เรียกแทนตัวเองอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวมากขึ้น ตั้งแต่ตามง้อเธอในช่วงแรก ๆ“ใครจะไปกินลง ของไหม้แบบนี้ คุณลองกินดูสิ กินให้หมดนะ” เธอเสียงแข็งใส่เขา“แค่ก แค่ก แค่ก” เขาสำลัก เธอตาโตไม่คิดว่าเขาจะกินจริง ๆ“คุณจะบ้าหรือไง กินของไหม้เข้าไปมันไม่ดีนะ”“คุณเป็นห่วงผมเหรอ” หลังจากยกทรัพย์สมบัติให้เธอจนหมด เขาก็ทำตามที่เธอต้องการทุกอย่าง ถ้ามันไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงจนเกินไป“ฉันนี่นะจะเป็นห่วงคุณ บ้าน่ะสิ!”“หน้าแดงด้วย เป็นห่วงผมก็ยอมรับมาเถอะ”“หลงตัวเอง ฉันไม่คุยด้วยแล้ว” เธอหนีหน้า เขาก็มองตามไปด้วยรอยยิ้มดารินลดาเดินวนไปวนมาเพื่อคิดแผนการกลั่นแกล้งเขาให้เขาทนไม่ไหวจะได้ปล่อยเธอไปสักที แต่ยิ่งหาทางกลั่นแกล้ง เธอก็กลับเห็นใจเขาอย่างไม่น่าเชื่อ“วันนี้ผมลองทำอาหารให้คุณกินอีกรอบ ดูจากคลิปวิดีโอเอา ไม่รู้ว่ารสชาติจะพอกินได้ไหม”“คุณลงทุนทำขนาดนี้เลยเหรอ” เธอมองหน้าตาอาหารที่แปลกไปจากเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ เห็นว่าง่