All Chapters of เมียทระนง: Chapter 1 - Chapter 5

ดารินลดาดันไหล่กว้างของกุมภาเต็มแรง แต่เธอโดนเขากดมือเอาไว้ข้างตัว เรือนร่างสูงเพรียวกักเธอเอาไว้เหมือนทุกค่ำคืนที่เขาเข้ามาย่ำยีเธอ“ปล่อยฉันนะ อื้อ...” เธอโดนเขาจูบปิดปากเอาไว้ ร่างกายไร้อาภรณ์เพราะถูกเขาถอดดึงออกไปจากเรือนกายก่อนหน้านี้แล้ว“ฉันจะปล่อยเธอไปแน่ ถ้าเธอไปบอกให้แม่ของเธอเลิกยุ่งกับพ่อของฉัน” กุมภาเอ่ยเสียงเข้ม“พวกท่านรักกัน ฉันคงไม่กล้าไปบอกให้พวกท่านเลิกกันหรอกค่ะ” มารดาของเธอกับบิดาของเขารักกัน เธอไม่กล้าไปบอกให้พวกท่านเลิกกัน ไม่กล้าอาจเอื้อมไปทำลายความรักของใครมารดาอาจจะเป็นแค่ช่างตัดเสื้อเล็ก ๆ ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ท่านก็เป็นคนดี หลังจากบิดาของเธอเสียชีวิต ท่านก็ครองตัวเป็นโสดมาตลอดเธอเองก็เป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้าเหมือนกัน มารดาได้ฝากฝังเจ้านายเก่าแก่ของท่านให้เธอไปทำงานที่ห้องเสื้อชื่อดัง ตัดเย็บชุดแต่งงานให้คู่บ่าวสาว“รักกันอย่างนั้นเหรอ แม่หน้าเงินของเธอรักพ่อฉันอย่างนั้นเหรอ ตลกที่สุด ฉันไม่เคยเจอใครหน้าด้านหน้าทนเท่าเธอสองแม่ลูกอีกเลย”“โอ๊ย!” ดารินลดาร้องด้วยความเจ็บเมื่อโดนบีบจนไหล่แทบหัก“ฉันเจ็บนะ”“เจ็บสิดี เธอจะได้เข้าใจว่าฉันเจ็บยิ่งกว่า ถึงแม่ฉันจะต

“ปล่อยนะคนเลว” เธอรัวกำปั้นใส่แผ่นหลังของเขาระรัว เขาก็หวดมือบนสะโพกของเธอเช่นกัน“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ” ทั้งมึนหัวทั้งเจ็บสะโพกไปหมด แต่คนป่าเถื่อนหาได้เห็นใจเธอไม่“เจ็บสิ จะได้รู้ว่าเธอก็ทำฉันเจ็บเหมือนกัน”“โอ๊ย!” เขาโยนเธอลงบนเตียงโครมใหญ่ ก่อนจะโถมกายขึ้นทาบทับเมื่อเธอเริ่มดิ้น“ฉันทำอะไรแม่เธอไม่ได้ไม่เป็นไร ทำเธอนี่แหละ” เขากระแทกปิดปากของเธอเอาไว้ ก่อนจะบดจูบอย่างดุดัน ก่อนที่จะจัดการกับเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอออกจากกายเขาพลิกร่างลงจากร่างที่กำลังกอดตัวเองเอาไว้พลางสะอื้นจนไหล่สะท้าน“เอากันมาตั้งหลายครั้งแล้ว ลีลายังห่วยแตกเหมือนเดิม คนแบบเธอนี่มันไม่คิดที่จะพัฒนาตัวเองบ้างเลยเหรอ”“ใครมันจะไปลีลาขั้นเทพแบบคุณกันล่ะ” เธอแดกดันเขา แต่นั่นทำให้กุมภาหัวเราะร่วน“ขอบใจนะที่ชมว่าฉันลีลาขั้นเทพ แสดงว่าเธอชอบลีลารักของฉันล่ะสิ”“หลงตัวเอง”“อ้าว... ก็เธอบอกเองว่าฉันลีลาขั้นเทพ”“ฉันประชดคุณไม่รู้หรือไง” เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เขาจึงรีบคว้ามือถือของเธอไปดู“แม่ของเธอโทร. มา รับสิบอกว่าเธอกำลังนอนแบฉันให้เอาอยู่”“สารเลว” เธอด่าว่าเขา“ถ้าเธอไม่รับ ฉันรับเองนะ”“นี่เอาโทรศัพท์มานี่นะ” เธ

“แหม... จะมาหาต้องบอกด้วยเหรอคะ เราเป็นคู่หมั้นกันไม่ใช่เหรอคะ” ขจีมาศตรงเข้าไปกอดแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยท่าทีออดอ้อน เขาไม่ได้สลัดหนี เธอเลยทำท่าจะขึ้นไปนั่งบนตักของเขาแทน“ขอโทษนะคะ ไม่คิดว่าพวกคุณจะกำลังทำอะไรกันอยู่ ฉันเอาน้ำกับของว่างมาเสิร์ฟค่ะ” ดารินลดาชะงัก ก่อนจะพูดอย่างกระอักกระอ่วนใจ เพราะไม่อยากมองภาพสยิวของคนทั้งสองให้ต้องเป็นตากุ้งยิงกุมภาที่มีท่าทีเย็นชากับคู่หมั้นคนสวยในคราแรกก็รีบโอบเอวบางรั้งให้ขึ้นมานั่งบนตักขจีมาศซบหน้าที่อกกว้างพลางยิ้มเหยาะส่งไปให้ดารินลดา แต่เธอมีใบหน้าสงบนิ่ง“ฉันขอตัวก่อนนะคะ”“เดี๋ยวก่อนสิ” กุมภารีบเรียกหญิงสาวเอาไว้“มีอะไรอีกคะ”“อยู่คอยบริการคู่หมั้นฉันด้วย”“ฉันไม่ใช่คนใช้ใคร”“แต่เธออาศัยบ้านของพ่อฉันอยู่ก็ต้องทำตามคำสั่งของฉัน”“บ้านของพ่อคุณไม่ใช่บ้านของคุณ ฉันไม่ทำ”“นี่เธอ กล้าปากดีกับฉันอย่างนั้นเหรอ” กุมภาผลักร่างของขจีมาศจนกระเด็น ก่อนจะเดินไปดักหน้าของดารินลดาเอาไว้ ทำท่าจะคว้าเธอมาเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอนเพราะโมโหที่เธอขัดใจ แต่ดารินลดาหลบทันขจีมาศกรีดร้อง โมโหที่โดนผลักจนกระเด็น กุมภาเป็นชายหนุ่มที่สาว ๆ หมายปอง เธอโชคดีมากที่