All Chapters of หวงรัก (เมียวัยเยาว์): Chapter 21 - Chapter 30

“เป็นเมีย” เธอก็ตอบแบบงง ๆ แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย“เมียใส่ชุดชั้นในไซส์อะไรทำไมพี่จะไม่รู้” เขาเฉลย พร้อมจ่ายเงิน ทำเอาบัณฑิตาอ้าปากค้าง“พี่ชายของน้องนี่น่ารักจังเลยนะคะ พามาซื้อชุดชั้นในแบบนี้ หายากนะคะ” พนักงานเอ่ยกับบัณฑิตา ทำเอาเด็กสาวกัดปากตัวเองเบา ๆถ้าเธอบอกว่าเขาเป็นผัว จะโดนหาว่าแก่แดดมีผัวตั้งแต่ม. ปลายไหมนี่ เพราะพนักงานสาวสวยมองกายสิทธิ์ตาหวานเยิ้มเชียวชิ! หมั่นไส้พวกเนื้อหอมหึ้ย! อีตาผีดิบพันปี“เบอร์รี เบอร์รี ดีใจจังที่ได้เจอแก” เสียงของปณิตาทำให้บัณฑิตาหันขวับไปมอง เธอตกใจรีบหันไปมองกายสิทธิ์ แต่ปรากฎว่าเขาหายไปเสียแล้วดีนะที่เขาจ่ายเงินให้เธอแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงโดนประจานว่าซื้อของไม่มีเงินจ่าย“แกมาเที่ยวกับใครเหรอ” ปณิตาเอ่ยถาม สอดส่ายสายตามองหาคนที่มาด้วย“ฉันมาคนเดียว” บัณฑิตารีบหิ้วถุงชุดชั้นในเดินออกมาจากร้าน พนักงานสาวมองตามมาอย่างสงสัย ทำให้บัณฑิตาต้องรีบก้าวหนีเร็ว ๆ กลัวพนักงานจะทักขึ้นมาว่าเธอมากับกายสิทธิ์“คนเดียวอย่างนั้นเหรอ ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งคุ้น ๆ แต่นึกไม่ออก เพราะสวมหมวกปิดหน้าเอาไว้ แถมยังใส่หน้ากากอนามัยอีก เหมือนเขามากับแกเลยเบอร์รี” ประโย

“ไปส่งแกก่อนเลย ฉันจะลงบ้านแก” บัณฑิตาคิดหาทางออกให้กับตัวเอง ถ้าพงศ์กับพัฒน์ไปส่งเธอที่บ้านก็ต้องเห็นว่าเธออยู่ที่ไหน แม้ว่าบ้านเก่าของเธอจะอยู่ใกล้กับกายสิทธิ์ แต่บ้านหลังนั้นไม่ได้เป็นของเธออีกแล้ว ถ้าสองหนุ่มรู้เข้าก็จะแวะเวียนไปหา คราวนี้ความได้แตกแน่ ๆ ว่าเธอไม่ได้อยู่บ้านหลังเดิม แต่ย้ายไปอยู่กับกายสิทธิ์แล้ว“เอางั้นเหรอ” ปณิตาถามย้ำ“เอางั้นสิ แกจะนั่งรถไปกับไอ้พงศ์กับไอ้พัฒน์เหรอไม่เหมาะมั้ง”“แกคิดมาก มันไม่ทำอะไรฉันหรอก ฉันมีหน้าตาเป็นอาวุธ”“แกนี่มัน” บัณฑิตาอยากจะหยิกเพื่อนเสียให้เนื้อเขียวนัก“แกไม่อยากให้สองหนุ่มนั่นไปส่งที่บ้านใช่ไหม บ้านของแกมันมีลับลมคมในมากนักหรือไงถึงไม่อยากให้ใครไปบ้าน” บัณฑิตาไม่ชอบให้ใครไปที่บ้าน ถึงจะเป็นเพื่อนกัน ก็ใช่ว่าจะรู้จักบ้านกันเสียหน่อย ถ้าไม่เคยไปหรือเพื่อนชวนไปก็ไม่รู้จักกัน และบัณฑิตาก็ไม่เคยอนุญาตให้เพื่อนคนไหนไปที่บ้านนอกจากปณิตา“ก็เออน่ะสิ แกพูดมากฉิบ เดี๋ยวเตะตกรถ”“โหดแท้เพื่อนเรา” ปณิตาไม่กล้าพูดอะไรมาก บัณฑิตาเลยโล่งอก แม้เพื่อนของเธอจะมีนิสัยแปลกประหลาดแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอก เพราะปณิตาไม่ใช่คนขี้เหนียว ชอบซื้อของมาฝากเ

“พี่กาย” เด็กสาวอุทานด้วยความขัดเขิน รู้แหละว่าเขาเป็นสามี แต่ก็นะ เธอยังไม่ชินกับความสัมพันธ์ใกล้ชิดแบบนี้นัก แถมเกิดมาเธอก็ยังไม่เคยมีแฟนมาก่อน“คืนนี้ฝนตกอีกแล้ว ขอกอดหน่อยนะ” น้ำเสียงของเขาทำให้บัณฑิตารู้สึกหัวใจปั่นป่วน ท้องไส้ก็รวนไปหมด อีกทั้งร่องสาวที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้หยาดเยิ้มขนาดนี้กายสิทธิ์วางคางบนไหล่ละมุนของเธอก่อนจะหลับตาพริ้ม“อย่าเพิ่งขยับหนีสิ พี่อยากกอดเธอเอาไว้แบบนี้”“พี่กายซื้อบ้านหลังนั้นราคาเท่าไหร่คะ” ถามออกไปแล้วพอได้ฟังคำตอบ เธอก็แทบลมจับ“เขาขายกลับมาห้าล้านเชียวหรือคะ” บ้านที่บิดามารดาซื้อเอาไว้เมื่อหลายปีก่อนไม่น่าเชื่อว่าจะมีราคาขนาดนี้ ที่ดินและทรัพย์สินซึ่งเป็นบ้านหากทำเลดี ๆ ราคาจะขึ้นสูงตามจำนวนปี ถ้าพี่ชายของเธอไม่ขาย กายสิทธิ์ก็คงไม่ต้องควักเงินจากกระเป๋าของเขามาซื้อกลับให้เธอแบบนี้“พี่กายซื้อให้เบอร์รีจริง ๆ เหรอคะ”“ทำไมล่ะ ไม่เชื่อเหรอ” เขาถามเสียงทุ้มอยู่ตรงริมหู ลมหายใจของเขาทำให้เธอใจสั่นระริก รู้สึกได้ถึงฮอร์โมนเพศที่กำลังร้อนรุ่มอยู่ในอก“เงินตั้งห้าล้าน พี่กายซื้อไว้เองดีกว่าค่ะ เอามาให้เบอร์รีแบบนี้ เบอร์รีเกรงใจค่ะ”“ก็บอกแล้วไงว่าซื้

“โอ๊ย!” ศีรษะกระแทกเบา ๆ สองหนุ่มสาวจึงได้เผลอมองสบตากัน“เหนื่อยจังเลยค่ะพี่กาย อยู่โรงเรียนต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักพี่กาย” เธอบ่นอุบ บางทีก็อยากจะพูดคุยเล่นหัวกับเขาเหมือนเคย แต่ก็ทำไม่ได้ใช่ว่าเท่าแต่บัณฑิตา กายสิทธิ์เองก็ยังรู้สึกไม่ต่างกัน อยู่โรงเรียนเขาต้องเคร่งขรึมและวางมาดความเป็นครูเอาไว้ให้เป็นที่ยำเกรง จะทำอะไรไม่เหมาะสมไม่ได้ เวลาบัณฑิตาทำผิดเขาก็ต้องเคร่งกับเธอให้มากกว่านักเรียนคนอื่น เพราะกลัวใครจะรู้ความลับเรื่องของเขากับเธอเข้า“ในที่สุดวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ก็มาถึงเสียทีนะคะ” บัณฑิตาทำท่าทีมีความสุข เป็นอีกครั้งในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ แม้จะเหนื่อยแค่ไหน ทุกวันศุกร์หนุ่มสาวทั้งสองจะทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่ ซักผ้าให้เสร็จเรียบร้อย ในแต่ละวันจะมีการกวาดบ้าน ถูบ้าน ขัดห้องน้ำและทำอาหารอยู่แล้ว แต่วันศุกร์จะเป็นการทำความสะอาดครั้งใหญ่ที่บัณฑิตาคิดว่ามันก็สะอาดเกลี้ยงเกลาอยู่แล้ว แต่กายสิทธิ์เป็นคนสะอาดมาก เขาก็จะเช็ดล้างไปทั่วบ้าน กว่างานจะเสร็จเธอก็ปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัวบัณฑิตาเริ่มจะเคยชินกับการทำงานบ้านตามสามี จากที่ไม่ค่อยได้ทำเพราะพี่ชายเป็นคนไม่เรียบร้อย เธอก็กลายเป็

“ทำยังไงให้หายโกรธ” เขาทำเหมือนง้องอน หัวใจของบัณฑิตาเต้นกระหน่ำแทบจะโลดออกมานอกอก มันเต็มไปด้วยความสุขอย่างไม่น่าเชื่อ จะพูดให้ถูกก็คือเธอหายโกรธเขาแล้วนั่นเอง“ทำกับข้าวอร่อย ๆ ให้เบอร์รีกินก็พอค่ะ”“มักน้อยจัง” เขาไล้ปากนุ่มของเธอเบา ๆ ก่อนจะก้มลงไปประทับจุมพิตอย่างดูดดื่มบัณฑิตาจิกมือกับคอเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา ใจสั่นรัวแทบยืนไม่อยู่ แข้งขาอ่อนแรงไปหมด“หัดจูบเอาไว้ ต่อไปจะได้จูบเก่ง ๆ”“ทำไมต้องจูบให้เก่งด้วยค่ะ” เธอถามเสียงแหบพร่า“จะได้จูบพี่ไงครับ”“ใครจะอยากไปจูบพี่กายกันล่ะคะ” คนพูดหน้าแดง“พี่ไถ่โทษที่ให้ไปยืนหลังห้องโดยการติวข้อสอบให้เอาไหม จะสรุปเนื้อหาที่จะออกข้อสอบให้ เหมือนสรุปในห้องนั่นแหละ”“เบอร์รีขอดูข้อสอบเลยได้ไหมคะ โอ๊ย! พี่กายดีดหน้าผากเบอร์รีทำไม”“ไม่ได้ ถ้าพี่ให้เธอดูข้อสอบแล้วจะสอบไปทำไม แล้วนั่นก็เท่ากับว่าพี่ทำผิดจรรยาบรรณวิชาชีพครูด้วย”“พี่กายเคร่งชะมัดเลย แหกกฎสักนิดไม่ได้เหรอคะ” เธอทำเสียงเล็กเสียงน้อย ออดอ้อนขอดูข้อสอบจากเขา“ไม่ได้!” เสียงเข้มดุดันเอ่ยขึ้น ทำเอาคนฟังหัวหด“ทำไมต้องทำเสียงดุขนาดนั้นด้วย” เธอแอบทำหน้างอ“เพื่อไถ่โทษอีกอย่าง พี่จะอาบน้