Todos los capítulos de หวงรัก (เมียวัยเยาว์): Capítulo 31 - Capítulo 40

“ช่วยได้เหรอคะ” คนถามทำตาปริบ ๆ“ก็น่าจะได้นะ แต่พี่ว่าช่วยลุกไปจากตักของพี่ดีกว่า พี่ไม่อยากผิดสัญญากับตัวเอง” เขาไม่พูดเปล่ายกเธอออกจากตักแล้วเดินหนีออกไปจากห้องหน้าตาเฉยบัณฑิตาทำหน้างง ก็เขาเองไม่ใช่เหรอที่เข้ามาป้วนเปี้ยนจับเธอนั่งตัก แต่พอมีอารมณ์ดันมาพูดคล้ายกับโทษเธอเสียได้เขามีความซื่อสัตย์กับตนเอง กายสิทธิ์คิดว่าถ้าไม่อยากตบะแตกเขาควรห่างเธอให้มาก ที่สำคัญก็คือต้องวางตัวให้เธอเกรงใจเหมือนเดิมชายหนุ่มมองมือของตัวเองแล้วกลุ้ม วันนี้คงต้องช่วยตัวเองอีกรอบ เธอเรียนจบเมื่อไหร่ เขาจะจัดให้เธอคลานลงจากเตียงเลยคอยดูบัณฑิตาต้องพบกับความเฉยชาของสามีอีกครั้ง แต่เธอไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เพราะใกล้สอบเต็มที การอ่านหนังสือทบทวนความรู้จึงสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดกายสิทธิ์เห็นบัณฑิตาขยันอ่านหนังสือเขาก็เบาใจ เขาเองก็ไม่ควรไปกวนให้เธอต้องฟุ้งซ่านด้วยเรื่องอย่างว่า เพราะยังไม่ถึงเวลาปิดเทอมมาถึง กายสิทธิ์พาเธอหนีไปอยู่ทางใต้เพื่อไม่ให้ปณิตาหรือใครมาตาม โดยเฉพาะพงศ์ที่รุกจีบหนักขึ้นจนเธอต้องคอยหลบหน้าการปิดเทอมจึงเป็นข้อดีเพราะต่างคนต่างแยกย้ายกันไปไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก กายสิทธิ์เองก็สัญญากับ

“ยายเด็กหื่น” เขาว่าให้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงาย“จับสิ หรือจะดูดด้วยก็ได้”“ได้เหรอคะ” สลัดผ้าห่มออกเขาก็นอนเปลือยเปล่าให้เธอย่ำยี ทำไมชีวิตมันถึงได้มีสีสันชวนเสียดสีขนาดนี้“ดูทำท่าเข้า อ๊า...” เขาครางเมื่อเธอคว้าหมับเข้าหา ความเป็นชายที่นอนสงบนิ่งอยู่ตรงหว่างขามันตื่นตัวแข็งขึงจนเธอต้องตาโต“ทำไมมันใหญ่โตขนาดนี้คะ” ตอนแรกมันยังเล็กนิดเดียวอยู่เลย“มันแข็งตัวไง พี่ต้องมานอนอธิบายทฤษฎีให้เธอฟังด้วยเหรอนี่” เขาพูดเสียงแหบพร่า“ต้องอธิบายค่ะ พี่กายเป็นครู เบอร์รีเป็นนักเรียน พี่ก็ต้องอธิบายให้เบอร์รีเข้าใจ” เธอลองรูดดูและก็ต้องตาโตกว่าเดิม“ใหญ่ขนาดนี้มันเข้าร่องเบอร์รีไม่ได้แน่ ถ้าเข้าไปจริง ๆ ต้องฉีกขาดแน่เลย” เธอทำท่าเสียวไส้ สีหน้าของเธอทำให้เขายิ้มกริ่ม“คนแบบเรากลัวอะไรด้วยเหรอ”“มันน่ากลัวนี่คะ พี่กายพูดได้สิตัวเองไม่ได้เจ็บตัวนี่นา” เคยอ่านนิยายมานักต่อนักแล้ว ครั้งแรกนางเอกเจ็บเกือบตาย“รู้ได้ยังไงว่าเจ็บ”“เคยอ่านนิยามาค่ะ ครั้งแรกนางเอกเจ็บ เลือดพรหมจรรย์ไหลพราก”“นิยายติดเรทที่เธอชอบอ่านน่ะเหรอ”“พี่กายรู้ได้ยังไง” บัณฑิตาตาโต“เด็กเดี๋ยวนี้เข้าถึงสื่อได้เร็วไม่เหมือนสมัยก่อน

“ก็ปิดเทอมแล้วไง” กายสิทธิ์เอ่ยพูดซ้ำอีกรอบ พลางมองสบตาเธอ“อ้อ... พี่กายอยากรู้ว่าเบอร์รีสอบติดมหาวิทยาลัยไหนใช่ไหมคะ เบอร์รียังไม่ได้บอกพี่กายนี่นา”“เรื่องนั้นพี่รู้แล้ว”“พี่รู้ได้ยังไงคะ”“พี่เป็นครูนะจำไม่ได้หรือไง แค่เดินไปถามฝ่ายแนะแนวก็รู้ว่าเราน่ะสอบติดที่ไหน คณะอะไร”“ว้า! พี่กายรู้แล้วหรือคะนี่ แบบนี้ก็ไม่ลุ้นสิคะ”“ว่าที่คุณหมอคนเก่ง” เขาลูบผมนุ่มสลวยของเธอไปมา ด้วยท่าทีภาคภูมิใจไม่น้อย“ต่อไปถ้าพี่กายป่วยเบอร์รีจะจับพี่กายฉีดยาค่ะ”“ตอนนี้พี่ฉีดยาเบอร์รีก่อนได้ไหมครับ” เขาเขยิบเข้าไปหาอีก พลางลูบไล้ใบหน้านวลเนียนของเธอ“พี่กายหื่นเหรอคะ คิกๆ” ไม่มีความเอียงอายหลงเหลือเลยแม้แต่น้อย แถมประโยคตรง ๆ ของเจ้าหล่อนทำเขาแทบตกโซฟา“ก็นิดหน่อย” เขาพูดอย่างไว้ตัว ใช่ว่าใครจะได้เห็นขาอ่อนเขาง่าย ๆ มือหนาจับมือน้อยของเธอมาวางที่แก่นกายชายเพื่อให้เธอได้รับรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไรในเวลานี้“โห... แข็งมากเลยค่ะ” เธอทำตาโต สีหน้าซุกซนกายสิทธิ์สัมผัสมือหนากับพวงแก้มสาว เขาขยับเข้าไปก่อนจะบดจูบริมฝีปากช่างเจรจานั้น เธอก็จูบตอบเขาอย่างเงอะงะ ไม่ได้ขัดขืนหรือปฏิเสธแต่อย่างใดชายหนุ่มครางออกมาเ

ไปใบหน้า ทำให้กายสิทธิ์ยิ้มเอ็นดู รีบไปทำอาหารให้เมียเด็กอย่างขะมักเขม้นทาสเมียโดยแท้ทรู!กายสิทธิ์ทำอาหารให้เมียเด็กเป็นเกี้ยวน้ำไส้กุ้ง สลัดผักผลไม้รวมและน้ำผลไม้ปั่นเธอชอบกินน้ำเสาวรสเขาก็จัดการให้“น่ากินจังเลยค่ะ” คนพูดมีสีหน้าเหยเกเล็กน้อยเพราะยังปวดท้องอยู่“ยังปวดท้องอยู่เหรอ”“นิดหน่อยค่ะแต่ดีขึ้นมากแล้ว”“ทำไมเดือนนี้ปวดมากกว่าปกติ” เขาไม่ค่อยเห็นเธอปวดท้องเมนส์มากเช่นนี้มาก่อน จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ปกติเบอร์รีจะมีประจำเดือนทุกยี่สิบแปดวัน แต่เดือนนี้เลทเป็นสามสิบสองแน่ะค่ะ” เธอเล่าให้เขาฟังอย่างไม่อาย เพราะว่ากายสิทธิ์ก็มีความรู้เรื่องรอบเดือนของผู้หญิงอยู่แล้วเพราะเขาเป็นครู“กินได้แล้ว จะได้กินยาและนอนพัก”“ค่ะ” เธอตอบรับและทำตามที่เขาบอกอย่างไม่เกี่ยงงอน บัณฑิตากินข้าวกินยานอนหลับไปอีกครั้ง โดยที่กายสิทธิ์นำถุงน้ำร้อนมาประคบให้ เธอตื่นขึ้นมาอีกรอบก็หายปวดท้องเป็นปลิดทิ้ง“หายแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถาม มองสีหน้าดีขึ้นของเธออย่างโล่งใจ“ค่ะ” คนพูดยังหาว เวลามีรอบเดือนอารมณ์จะเหวี่ยง ๆ แถมยังหิวบ่อย ทั้งของหวานของเปรี้ยวเธอจัดเต็ม กินจุกว่าปกติ ปวดคัดเต้า

“ครับ” กายสิทธิ์รับคำ ไม่ได้สนใจจะพูดต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของบัณฑิตาดังขึ้น ทำให้เธอต้องหยิบขึ้นมาดู“ปันปันโทร. มาน่ะค่ะ” ปันปันคือเพื่อนสนิทที่ยังติดต่อกับเธอ อีกฝ่ายสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอได้ แต่สาขาวิชาการจัดการ“ว่าไงจ๊ะ” บัณฑิตากดรับก่อนจะเอ่ยถาม“เอาสิ อืม ๆ” บัณฑิตารับคำ“ปันปันโทร. มาชวนไปกินบิงซูร้านเปิดใหม่น่ะค่ะ เบอร์รีขอไปหาปันปันนะคะ เพราะถ้าไม่ไปปันปันต้องมาหาที่บ้าน เบอร์รีต้องเปิดบ้านอีกหลังต้อนรับปันปันอีกแน่นอนค่ะ”“ไปเถอะ” กายสิทธิ์เอ่ยอนุญาต ในขณะที่บัณฑิตารีบไปแต่งตัว พอเธอเดินลงมาจากด้านบนของตัวบ้าน ก็เจอเข้ากับปณิตาที่มารอรับอยู่“ปันปัน เธอเข้ามาในบ้านได้ยังไง” บัณฑิตาหน้าเหวอเมื่อเห็นปณิตานั่งรอเธออยู่ในห้องรับแขก โดยมีกายสิทธิ์นั่งอยู่อีกด้าน“ก็มารอเธอไง” ปณิตาเอ่ยขึ้นแล้วยิ้ม บัณฑิตาเดินไปนั่งลงตรงข้ามกับเพื่อนแล้วมองหน้ากายสิทธิ์สลับกันไปมาอย่างงุนงงความลับแตก“ฉันรู้นานแล้วว่าแกแต่งงานกับครูกาย” “ห้ะ!” บัณฑิตาอุทานตาเหลือก สีหน้าแตกตื่น“ไม่ต้องตกใจหรอก เราเข้าใจ”“เข้าใจอย่างนั้นเหรอ” บัณฑิตาทวนคำเพื่อนตาปริบ ๆ“อืม... ก็พี่แกโดนยิงตาย