All Chapters of หวงรัก (เมียวัยเยาว์): Chapter 51 - Chapter 60

“หนู หนูเปล่านะ พี่กายอย่ามาลามก” คนเสียดายจริงโดนพูดจี้ใจจึงรีบปฏิเสธลิ้นพันกัน“ทาต่อไหม”“ไม่ทาต่อได้ไงคะ ข้างในต่างหากที่เจ็บไม่ใช่ข้างนอก พี่กายยังไม่ได้ทาข้างในเลยนะ” เธอรีบอธิบาย“อย่างนั้นเหรอ” กายสิทธิ์แอบขำ แต่คนนอนคว่ำไม่ได้เห็น ยายตัวแสบอยากให้เขาทาต่อ เพราะถ้าไม่เธอคงปฏิเสธไปแล้วว่าไม่เอา“ถ้าจะทาต่องั้น...” เขาจับเธอนอนหงาย บัณฑิตาหวีดร้องเบา ๆ“ว้าย! พี่กายทำอะไรคะ” คนถามหน้าแดงซ่านราวคนเป็นไข้“ทายาไง ถ้าจะให้ทายาให้ ต้องทาท่านี้”“กะ ก็ทาสิคะ” คนพูดตะกุกตะกักหน้าแดง เบือนหน้าหนี“เราต้องก้มมองด้วยเวลาพี่ทายา จะได้รู้ว่าทายังไง”“ต้องรู้ด้วยเหรอคะว่าทายังไง” หน้าร้อนผ่าวไปหมดขณะถาม ใจหวิวเหลือเกินแล้วในตอนนี้“ต้องรู้สิ” กายสิทธิ์ขยับไปแนบข้าง พลางกระซิบที่ริมหู ขณะดันเธอให้นั่งพิงไปกับหัวเตียง บัณฑิตามองหลอดยา ทำเอาหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีก เห็นเขาบีบยาสีขาวออกมาแล้วป้ายด้วยนิ้วกลางแทนที่จะเป็นนิ้วชี้เด็กสาวกัดปากก้มมองนิ้วแกร่งเรียวยาวขาวเนียนที่ที่สอดเข้าไปในร่องสาว นิ้วเรียวแหวกกลีบผกากรองแสนสวยที่ปิดสนิทออก ก่อนแทรกลึกเข้าไปในเนื้อนางแสนหวานบัณฑิตากัดปากหน้าแดงก่ำ ร

“พวกแกมาทำไม”“พวกมันคิดถึงแก อยากมาเยี่ยม” เอกภาพบอกเพื่อน ปกติแล้วกายสิทธิ์เป็นคนอัธยาศัยดี มีเพื่อนมาก ชอบช่วยเหลือคนอื่น แต่พอผิดหวังจากพิชญาก็กลายเป็นคนละคน ทุกคนอยากได้กายสิทธิ์คนเดิมกลับมาเสียงว้าว และเสียงผิวปากดังขึ้นจากในบ้าน กายสิทธิ์รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน เห็นบรรดาเพื่อน ๆ แซวกันใหญ่เมื่อเห็นบัณฑิตาเดินออกมาจากห้องน้ำ เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงขาสั้น มือน้อยกำลังเช็ดผมไปมาเพราะเพิ่งสระผม สีหน้าของบัณฑิตาดูงุนงงเป็นอันมากที่เห็นใครก็ไม่รู้เต็มบ้านไปหมด“เข้าไปเช็ดผมให้แห้งในห้องนอนไป” กายสิทธิ์เห็นเพื่อนมองเรียวขาขาวเนียนของเมียเด็กแล้วควันออกหู อาการหึงหวงของกายสิทธิ์ทำให้ทุกคนหันไปมองสบตากันแล้วอมยิ้ม“อะไรของแกวะไอ้กาย นี่เมียเด็กของแกที่เป็นข่าว ที่ถูกกลุ่มเพื่อนแชร์กันอย่างนั้นเหรอ เพื่อนมาทั้งทีแกน่าจะแนะนำให้รู้จักหน่อยนะ”“ไปใส่กระโปรงยาว ๆ ออกมาจากห้องไปเดี๋ยวนี้ แต่งตัวไม่เรียบร้อย!” กายสิทธิ์กระซิบเสียงดุข้างหูเมียเด็ก หวงแม้กระทั่งเรียวขาของเธอ ไม่อยากให้ใครมองหรือใครเห็นบัณฑิตาไม่ดื้อ รีบเดินเข้าไปในห้องนอนจัดการสวมกระโปรงยาวกรอมเท้าในทันที“พวกแก

“อุ๊ย! ตายแล้วเบอร์รีเพิ่งรู้นะคะว่าพี่กายเป็นคนนิสัยแบบนั้นด้วย งั้นแสดงว่าในอดีตพี่กายก็คงเบื่อพี่พีชเตรียมเขี่ยทิ้งอยู่เหมือนกัน พี่พีชก็เลยหนีไปหาผัวใหม่ เพราะรู้ตัวเองดีว่าเขากำลังจะไม่เอา”“นี่เธอ”“พี่กายเลิกกับผู้หญิงแบบพี่ก็ดีเหมือนกันนะ ขนาดลับหลังพี่ยังพูดจาไม่ดีใส่พี่กายเลย” บัณฑิตาพูดจบก็เดินลอยหน้าลอยตาถือถาดไก่ต้มน้ำปลากับยำวุ้นเส้นทะเลออกไปก่อน ปล่อยให้พิชญายืนหน้าดำหน้าแดงอยู่ด้านหลังอย่างไม่สนใจบัณฑิตาบอกตัวเองในใจว่าพิชญาประสาทแดกกว่าที่เธอคิด!พิชญาตั้งสติก่อนที่จะเดินออกมาจากในครัว ยิ้มแย้มให้ทุกคนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในขณะที่บัณฑิตานั่งอยู่ใกล้ ๆ กับกายสิทธิ์ เขาจิบเบา ๆ เพราะไม่อยากเมา และเพื่อนๆ ก็ไม่ได้ว่าอะไรถือเป็นการสังสรรค์ที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิด เธอเข้าใจสถานการณ์ดี เพราะโดนบุกมาถึงบ้านบัณฑิตาจึงคิดว่าเพื่อน ๆ ที่มาก็คงจะมีความสำคัญอยู่บ้าง เพราะหากว่าไม่ใช่แล้ว กายสิทธิ์จะไล่แบบไม่ไว้หน้า เขาไม่สนใจอยู่แล้ว หากไม่ชอบใจจริง ๆ เขาพร้อมจัดการดูอย่างพิชญาสิ เขาไม่ชอบ เขาก็ไม่สนใจแม้แต่จะปรายตามอง แต่ที่พิชญาไม่โดนไล่อาจเพราะเพื่อนขอร้องกระมังหล่อนยอมล

และมีความทุกข์ การมีคู่ที่ดีถือว่าเป็นสิ่งที่ประเสริฐที่สุดในชีวิต“เบอร์รีกลัวแทบตาย กลัวพี่จะเป็นอะไรไป” ยิ่งเขาพูด เธอก็ยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนหน้านี้ไม่กล้าร้องไห้ฟูมฟาย พยายามทำให้ตัวเองเข้มแข็งเอาไว้ต่อหน้าเพื่อนๆ ของเขา แต่พอได้อยู่กับเขาเพียงลำพัง ความรู้สึกของเธอก็ถาโถมออกมาจนหมดสิ้น“เป็นห่วงพี่เหรอหืม...” น้ำเสียงของกายสิทธิ์อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด“เป็นห่วงสิคะ ถ้าพี่กายเป็นอะไรไป เบอร์รีจะอยู่กับใครล่ะคะ ฮึก ๆ ฮือ ๆ พี่บุ๊กก็จากเบอร์รีไปแล้ว เหลือแต่พี่กายเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เหลืออยู่ในชีวิตของเบอร์รี”“กลัวต้องอยู่คนเดียวเหรอฮึ”“กลัวสิคะ แต่เบอร์รีไม่อยากให้พี่ต้องมาเจ็บแทนเบอร์รีแบบนี้” คนพูดยังร้องไห้ไม่หยุด“แค่เห็นเบอร์รีปลอดภัยพี่ก็โล่งใจแล้วครับ ถึงพี่ต้องตายแทนเรา พี่ก็จะทำรู้ไหม”“พี่กาย...” เธอครางออกมาเสียงสะอื้น“ร้องไห้ใหญ่แล้ว ไม่เอาครับ ตาบวมหมดแล้ว ร้องมาก ๆ ไม่สวยรู้ไหม” เขาเห็นเธอร้องไห้ก็รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี เขาไม่อยากให้ผู้หญิงที่เขารักต้องมาร้องไห้แบบนี้“ค่ะ เบอร์รีจะไม่ร้องไห้” เธอปาดน้ำตาทั้งสองข้างแรง ๆ แต่ก็ยังสะอึกสะอื้นไม่ยอมหยุด“แค่พี

“ขอบคุณกายมากนะที่ไม่เอาเรื่องพีช ขอให้กายหายเร็ว ๆ นี่เป็นของเยี่ยมของพีช เป็นผลไม้ที่กายชอบกินทั้งนั้น มีอาหารบำรุงหลายอย่างเลย” พิชญายื่นมันให้บัณฑิตาและเธอก็รับมา พลางกล่าวขอบคุณปรับความเข้าใจ“พีชขอโทษกายอีกครั้ง ขอโทษจริง ๆ จากใจ ในทุก ๆ เรื่องที่แล้วมา กายให้อภัยพีชได้ไหม เพราะต่อจากนี้ไปพีชก็คงจะไม่มาให้กายเห็นหน้าอีก ก่อนพีชจะไป อยากขอให้กายอภัยให้พีชจะได้ไหม มันอาจจะขอมากเกินไป แต่ถ้ากายไม่ให้อภัยพีช พีชก็รู้สึกเหมือนมีอะไรติดค้างอยู่ในใจ พีชคงรู้สึกแย่ไปตลอดชีวิต” พิชญาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสะท้าน“เรื่องของเรามันจบกันไปแล้ว ฉันไม่ติดใจอะไรอีก ฉันให้อภัยเธอก็แล้วกัน ขอให้เธอโชคดี” ประโยคนั้นของกายสิทธิ์ทำให้พิชญายกมือขึ้นอุดปากตัวเองแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา เธอรู้สึกเหมือนได้ปลดแอกในหัวใจเมื่อได้ยินเขาพูดประโยคนี้“ลาก่อนนะกาย” พิชญามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ผู้ชายที่เคยรักเธอมากที่สุด แต่เธอได้เสียเขาไปแล้วตลอดกาล หญิงสาวหมุนตัว ก่อนจะปาดน้ำตาทิ้ง สูดลมหายใจเข้าปอดและเดินจากมาด้วยฝีเท้าเบาแสนเบาถ้าเราเคยสูญเสียสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตไปแล้ว มันยากเหลือเกินที่เราจะนำสิ่งนั้น