All Chapters of หวงรัก (เมียวัยเยาว์): Chapter 71 - Chapter 80

“งั้นไปลองเลย มันลองได้นะ ให้เขาวัดขนาดหน้าอกให้ สะโพกให้” พนักงานเตรียมขายเต็มที่เขารู้ดี“ค่ะ” ปณิตารับคำบัณฑิตพูดเสียงขรึม ๆ กับพนักงาน และพนักงานก็จัดการให้ เพียงไม่นานปณิตาก็ได้ชุดชั้นในหลายชุดในเวลาอันรวดเร็ว หลังจากวัดขนาดรอบอก รอบสะโพกและลองใส่ดู ชุดชั้นในแต่ละแบบที่เป็นไซส์เดียวกัน ถูกนำมาให้เลือกในทันที“พี่บุ๊กเลือกให้หน่อยสิคะ” ปณิตาก้มหน้างุด ๆ ด้วยความอายและเกรงใจ บัณฑิตเหลือบมองเหมือนไม่ค่อยเต็มใจจะเลือกให้ แต่พอนึกจินตนาการว่าอยากให้เธอสวมใส่แบบไหน เขาก็ชี้ ๆ ตัวที่อยากได้เป็นการเลือกให้เธอไปโดยปริยายกลับไปเย็นนั้นปณิตาได้ของมามากมาย แล้วเรื่องน่าปวดหัวสำหรับบัณฑิตก็เกิดขึ้น เขาเกาหัวแกรกเมื่อสองผัวเมีย ซึ่งก็คือน้องเขยกับน้องสาวของเขานั่นเอง ส่งปณิตามาที่บ้านให้อยู่กับเขา ส่วนทั้งสองก็ลอยตัวกลับบ้านของตัวเองไป“หนูคงทำให้พี่บุ๊กรำคาญและปวดหัวมากใช่ไหมคะ” ปณิตาเอ่ยถามตาปริบ ๆ เมื่อเห็นว่า สามีตกกระไดพลอยโจนของเธอกำลังทำหน้ายุ่งอยู่ตลอดเวลา“เราควรมีข้อตกลง” บัณฑิตมองหน้าปณิตาไม่วาง“ค่ะ พี่จะให้หนูทำอะไร บอกหนูมาได้เลยนะคะ”“เราต้องรู้ก่อนว่าพี่ทำงานไม่เป็นหลักแหล่ง

“โอเคสิ ทำไมเหรอ”“แต่ไม่รู้พี่บุ๊กจะโอเคไหม”“ทำไมล่ะ”“ฉันกังวลน่ะ”“แกรักพี่บุ๊กหรือเปล่า”“รักสิ เฮ้ย! ทำไมแกชอบหลอกถามตอนฉันเผลออยู่เรื่อย” ปณิตาตาโต ก่อนจะค้อนเพื่อนเสียวงใหญ่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากเพื่อนรัก“พี่บุ๊กได้ยินแล้วนะคะว่ามีสาวแอบรักมานานแล้ว” ประโยคนี้เธอตั้งใจพูดให้พี่ชายที่เดินมาหยุดยืนอยู่ที่ประตูห้องครัวฟังปณิตารีบหันไปมองอย่างตกใจ บัณฑิตเองก็หนีสายตารวดเร็วของน้องสาวไม่ทันเลยถูกเห็นเข้าให้สองหนุ่มสาวมองสบตากันก่อนจะเขินอาย คนที่ยิ้มชอบใจก็คือแม่สื่อตัวเป้งที่ยืนอยู่ในห้องครัวนั่นเอง“ฮันแน่! ยิ้ม ยิ้ม แล้วก็ยิ้ม มองสบตากันแล้วยิ้ม เหม็นความรักเสียจริง งั้นต้องรีบหนีก่อนแล้วล่ะ” บัณฑิตารีบหนี“ยัยเพื่อนตัวแสบ” ปณิตาทำท่าจะเข้าไปจัดการเพื่อนรัก แต่บัณฑิตารีบวิ่งหนีไปเสียก่อนแม่สื่อตัวแสบ“ไปแล้ว ไปแล้วเดี๋ยวโดนทำร้ายร่างกาย” เพราะรู้ว่าจะโดนเพื่อนหยิกเข้าให้เลยวิ่งหนีออกมาปณิตาไม่ได้จะหยิกให้เจ็บ แต่หยิกด้วยความเขินอายเสียมากกว่า เลยต้องหาที่ลง เธอจะอยู่เป็น กอ ขอ คอ ทำไมกันล่ะ“พี่กายช่วยหนูด้วย พี่สะใภ้ของหนูจะทำร้ายหนู” คนเจ้าเล่ห์วิ่งออกไปฟ้องสามี

“แต่ร้านนี้อร่อยมากนะ เราว่ากินแบบนี้ก็ดี ได้บรรยากาศไปอีกแบบ ถ้าเป็นเบอร์รีอยากให้ครูกายพาไปร้านหรู ๆ บรรยากาศดี ๆ เหรอ”“เปล่า”“อ้าว”“ฉันจะชวนพี่กายไปกินลาบ ส้มตำ ไก่ย่าง”“คิก ๆ แกนี่มันกวนชะมัด” ปณิตาย่นจมูกใส่เพื่อน“แกกับฉันรู้จักกันมาหลายปีแล้วนะ” สองสาวนั่งมองดาวด้วยกัน ก่อนจะพิงศีรษะเข้าหากัน การได้ดูดาวแบบนี้มันทำให้รู้สึกผ่อนคลายพอสมควร“อืม... ไม่คิดเหมือนกันว่าจะคบกันได้นานขนาดนี้”“ขอบใจแกมากนะเบอร์รี แกโคตรเป็นเพื่อนที่ดีของฉันเลยนะ”“ฉันก็ขอบใจแกมากนะปันปัน แกเองก็เคยปกป้องฉัน เราจะเป็นเพื่อนรักแบบนี้กันตลอดไป” สองสาวเกี่ยวก้อยสัญญา ก่อนจะยิ้มให้กัน“คืนนี้แกก็จัดหนักกับพี่บุ๊กไปเลย”“บ้า!”“ถ้าอยากปรึกษาอะไรฉันได้หมดเลย”“จ้ะ แม่ว่าที่คุณหมอคนใหม่”“ยังก่อน อีกหกปีแน่ะ”“อีกหกปีเธอเป็นหมอ ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะทำงานอะไร ฉันหัวไม่ดี ไม่ได้เรียนเก่งเหมือนเธอ”ปรึกษาอนาคต“ไม่ได้เรียนเก่ง แต่มีความสามารถด้านอื่น เราก็สามารถเลี้ยงตัวเองได้แล้ว”“ความสามารถด้านอื่นเหรอ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเก่งอะไร”“สักวันเราก็จะหาเจอว่าเราชอบอะไร มีความสามารถด้านไหน ถ้าเราอยู่กับสิ่งที่เราช

“ก็กำลังจะเล่าอยู่นี่ไง” หลังจากเขาเล่าเสร็จ เธอก็ทำท่าครุ่นคิด“จะทำยังไงดี”“แล้วเราไปยุ่งอะไรกับเขา”“หนูแค่รู้สึกผิดที่ไปหลอกปันปัน ความจริงหนูน่าจะบอกความจริงและวิธีการรับมือกับการเสียจิ้นครั้งแรก”“แล้วนิยายที่เราชอบอ่านบรรยายว่ามันฟินมากเหรอ”“สุด ๆ ไปเลยค่ะ หนูนี่อยากเห็นหน้านักเขียนมาก ว่าหน้าตาเป็นยังไง”“เห็นหน้าแล้วเราจะไปทำอะไรเขา”“จะถามว่าเคยมีผัวหรือยังคะถึงได้บรรยายยังกับตัวเองเป็นมนุษย์ต่างดาวแบบนั้น ไม่รู้หรือไงว่าโลกมนุษย์สืบกันพันธุ์กันยังไง เสียจิ้นเจ็บแค่ไหน” ประโยคของเมียเด็กทำเอากายสิทธิ์หลุดขำออกมา“แล้วเราก็ยังจะอ่านนิยายพวกนั้นอยู่” กายสิทธิ์ขำจริง ๆ“ก็มันสนุก น่าติดตาม มันฟิน คือพระเอกแบบนั้นมันมีแต่ในนิยายไงคะ”“พระเอกแบบไหน” เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่เคยอ่านนิยายพวกนี้สักทีพระเอกดี ๆ มีแต่ในนิยาย “อาทิเช่น” เขาถามต่อ “ก็หล่อ มาดแมน เป็นสุภาพบุรุษ หุ่นแซ่บ ซิกซ์แพ็กแน่น น่ารัก โรแมนติก โคตรฟิน จิกหมอนขาด พร้อมเปย์ รวยหมื่นล้าน” เธอพูดแล้วทำหน้าชวนฝันกายสิทธิ์เลิกเสื้อยืดสีขาวที่สวมใส่อยู่ขึ้น ก่อนจะก้มมองซิกซ์แพ็กของตัวเอง“พี่กายทำอะไรคะ”“ดูซิกซ์แพ็ก

“แกโชคดีจังได้ครูกายเป็นสามี ครูกายเป็นคนดีแล้วก็สอนให้แกมีระเบียบวินัยในการใช้ชีวิต และการใช้เงินด้วย”“พี่กายบอกว่าไม่ควรประมาทกับชีวิตน่ะ เรื่องสุขภาพสำคัญเป็นอันดับหนึ่งเลยนะ ถ้าเราสุขภาพดีเราจะทำอะไรก็ได้ ที่สำคัญไม่ต้องสิ้นเปลืองกับการรักษาตัวเองอีก”“สุขภาพสำคัญเป็นอันดับหนึ่งเหรอ”“ใช่จ้ะ พี่กายทำอาหารทุกมื้อ จะไม่ใส่ผงชูรส ไม่ทำรสชาติจัดจ้าน เค็มเกิน หวานเกินและไม่เติมน้ำตาลลงในอาหารเลย พี่กายบอกว่าอาหารทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นผักผลไม้มันก็มีความหวานของมันอยู่แล้ว”“ครูกายทำอาหารอร่อย” ปณิตาเอ่ยชม“แกก็ต้องหัดทำอาหารเก่งๆ เข้าไว้ อยู่คนเดียวอยากกินอะไรจะได้ทำกิน ไม่ก็มาทำอาหารกับฉันที่บ้านจะได้กินข้าวด้วยกัน”เพื่อนที่ดีคือของขวัญล้ำค่าในชีวิต“จ้ะ”“พี่บุ๊กกลับมารอบนี้ แกก็ทำอาหารให้พี่ชายฉันกินเลย”“จะกินได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันทำอาหารไม่ค่อยอร่อย ลองทำแล้วพอกินได้” คนพูดมีท่าทีขัดเขิน ตื่นเต้นที่จะได้เจอกับบัณฑิตในตอนต้นเดือน เพราะเขาสัญญาว่าจะกลับมา“ทำได้สิ ถ้าเราคิดว่าเราทำได้ เราก็ต้องทำได้ แต่ถ้าคิดว่าเราทำไม่ได้ แค่พลิกฝ่ามือยังยากเลย”“ไปเอาประโยคดี ๆ แบบนี้มาจากไหน”“พี