All Chapters of ผัวเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

“อื้อ... คุณสันต์ ปล่อยก่อนค่ะ” เธอพยายามดันใบหน้าของเขาออกห่าง แต่มันแทบไม่ขยับเลยด้วยซ้ำ คนเมาแรงเยอะกว่าเธออีก“รังเกียจผัวเหรอ อ๋อ... ที่ไม่ยอมนอนกับผัวเพราะมีที่หมายใหม่ใช่ไหม เธอมีชู้ใช่ไหม”“คุณสันต์คะ ทำไมเมาแล้วเป็นแบบนี้ นี่ดอกแก้วนะคะไม่ใช่คุณชุติมาเสียหน่อย จะได้มีชู้” ดูเหมือนคำพูดของเธอจะไม่เป็นผล เขาไม่รับรู้อะไรในเวลานี้กลับยัดเยียดในสิ่งที่เขาต้องการกระทำให้เธออย่างไม่ปรานีสันต์ลืมตาตื่นอีกครั้งในช่วงสาย เขาปวดหัวจนแทบระเบิดจำได้ว่าเมื่อวานดื่มหนัก และไม่รู้ว่ากลับบ้านมานอนอยู่บนเตียงได้ยังไงกัน เสียงร้องไห้กระซิกตรงมุมห้องทำให้เขาขยับกายเหลือบไปหมด เห็นร่างเล็กคุดคู้อยู่ตรงนั้น มันคงไม่ใช่มั้ง เขาผวาทั้งตัวตกใจกับภาพที่เห็น“แก้ว!!!” สันต์จำไม่ได้ว่าเขาทำอะไรลงไป แต่ร่างเล็กมีร่องรอยเต็มไปหมด สภาพของเธอทำให้เขาตกใจแทบสิ้นสติ“ฉันขอโทษ”“อย่าทำแก้วเลย คุณสันต์ปล่อยแก้วนะ” เธอทุบตีเขาอย่างตกใจ ดิ้นรนจิกข่วนจนผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด ใบหน้ากระเซอะกระเซิง“ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ” เขากล่าวแต่คำว่าขอโทษกอดรัดร่างของเธอเอาไว้แนบอกไม่ยอมปล่อยในขณะที่ดอกแก้วสงบลง เขาพบว่าเธอสลบคอพั

“ไม่ต้องหรอก ดึกแล้ว รบกวนเธอเปล่าๆ ขอนอนกอดเฉยๆ ก็พอแล้ว มันคลายหนาวได้นะ”“คุณสันต์คะ” เธอทำเสียงแข็งใส่ เขาทำหน้ามึนไม่ได้สนใจ ดึงเธอมากอดแนบอก“อย่าเสียงดังสิ ดึกแล้ว ฉันง่วง” เขากอดรัดไม่ยอมให้เธอดิ้นหนี ดอกแก้วอ่อนอกอ่อนใจกับคนหน้ามึนนัก“อย่ากอดแรงสิคะ แก้วหายใจไม่ออก”“ต้องกอดแน่นๆ ถึงจะหายหนาว จริงๆ เขาบอกว่าหนาวเนื้อห่มเนื้อจึงหายหนาว นอนกอดกันไม่ใส่เสื้อผ้า หายหนาวมากกว่ากอดกันแบบนี้อีกนะ”“ถ้าลามกก็กลับไปนอนที่เดิมเลยค่ะ” เธอว่าให้ เขากดจูบหน้าผากนูนเกลี้ยงอย่างมันเขี้ยว“ฉันง่วงแล้ว เธออย่าพูดมากสิ ถ้าทำให้ฉันนอนไม่หลับ อาจจะทำมากกว่ากอดก็ได้” เขาขู่เสียงแหบพร่า ลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่ารดอยู่ริมหู ทำให้เธอใจสั่น เลยต้องยอมให้เขากอด ไม่อย่างนั้นคนหน้ามึนอาจจะทำอะไรมากกว่ากอดอย่างที่เขาบอกก็เป็นได้“แก้ว...” เธอเงียบไป เขาก็เรียกเธอเสียงอ่อน“คะ?” ทั้งสองนอนกอดกันในความมืด แปลกที่เธอรู้สึกอบอุ่นในวันที่ไม่มีใคร ไร้ญาติขาดมิตรแบบนี้“ต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกแล้ว” ดอกแก้วได้ยินเขาพูดแบบนั้นแล้วเงียบไป เธอไม่กล้าถามอะไรเขาอีก ได้แต่นอนคิดอะไรมากมาย แต่ดันรู้สึกอุ่นวา

“ฉันไม่ค่อยสบายตั้งแต่ตอนกลางวันแล้วล่ะ แต่ไม่กล้าบอกเธอ กลัวเธอจะรำคาญเสียเปล่าๆ เมื่อกี้พออาบน้ำแล้ว ครั่นเนื้อครั่นตัวหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมาเลย”โอ๊ย! สันต์อยากตบรางวัลตุ๊กตาทองให้ตัวเองนักเขาตัวร้อนเพราะใช้ผ้าชุบน้ำร้อนจากกระติกน้ำร้อนในห้องครัวต่างหากล่ะแต่มันได้ผลเกินคาด!!!มารยาจริงๆ แก่จะเข้าโลงอยู่แล้ว ยังคิดแผนปัญญาอ่อนแบบนี้กับเมียอยู่อีก ต้องโทษไอ้คม ความผิดมันเห็นๆถ้าง้อเมียสำเร็จต้องตบรางวัลให้มันอย่างงาม!!!“รำคาญอะไรกันคะ ไหนบอกว่าแก้วเป็นเมีย ไม่เห็นแก้วเป็นเมียรึไงคะ ถึงกลัวแก้วจะรำคาญ” เธอทวนคำของเขาซ้ำไปซ้ำมาอย่างน้อยใจ ระคนโมโหอยู่บ้าง เขาป่วยขนาดนี้ยังจะมากลัวเธอรำคาญอีก“ขึ้นห้องไปพักเลยค่ะ เดี๋ยวแก้วประคองขึ้นไป” เธอทำเสียงดุ สันต์ลอบยิ้ม เวลาเมียเขาทำเสียงดุนี่น่าจับปล้ำจริงๆ เลยเดี๋ยวเถอะ! จะเสกเด็กเข้าท้องสักครึ่งโหลแต่ทำเสียงดุแบบนี้น่ารักสุดยอด!!!“ค่อ ยๆ เดินค่ะ คุณสันต์อย่าทิ้งน้ำหนักตัวลงมามากสิคะ แก้วจะล้ม” เธอประคองเขาอย่างทะลักทุเล“ฉันปวดหัว เวียนหัวจะอ้วกด้วยล่ะ เดินไม่ค่อยไหว” เขาแกล้งเดินขาลาก แต่ก็พยายามเดินไปให้ถึงห้อง ไม่อยากให้ภรรยาต้อ

ขอให้กอดให้แน่นๆ ด้วยความรัก ซึ่งอีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้กอดลูกน้อยกลอยใจอีกแล้ว“คุณแม่บอกหนูนิดเองค่ะ ว่าไม่รักหนูนิด”“โธ่... หนูนิด” ดอกแก้วดึงเด็กน้อยมากอดแนบอก“น้าแก้วใจดี หนูนิดรักน้าแก้ว” เด็กน้อยกอดตอบ รู้สึกว่าดอกแก้วคือที่พักพิงและรักเธอจริง แถมยังใจดีอีกด้วย“ทุกคนรักหนูนิดนะคะ แม้แต่คุณแม่ บางครั้งท่านอาจจะทำผิดพลาดไปบ้าง หนูนิดต้องให้อภัยนะคะ”“ค่ะ” เด็กน้อยรับคำ ดอกแก้วไม่รู้ว่าสิ่งที่นิรชารับว่า “ค่ะ” นั้นหมายความว่าอย่างไร แต่ไม่อยากเซ้าซี้คาดคั้นอะไรมากมายสันต์ยืนพิงผนังอยู่อีกด้าน เขามองคนทั้งสองเงียบๆ แต่ไม่แสดงตัว ความหลังครั้งเก่าก่อนปรากฏขึ้นมาอีกครั้งเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านิรชาจะกลายเป็นเด็กมีปัญหา ขาดความรัก อยู่ในกฎระเบียบเข้มงวดจนเกร็งและกลัวไปหมดทุกอย่างเช่นนี้จริงๆ แล้วเด็กวัยนี้ควรจะสดใสร่าเริง มีเพื่อนมากมาย แต่นิรชาถูกกดดันให้เรียน ให้อยู่กับบ้านไม่ได้ไปเที่ยวเล่น ให้อยู่ในความเป็นระเบียบเรียบร้อย ห้ามเถียงผู้ใหญ่ แม้กระทั่งแสดงความคิดเห็นแปลกแยก สิ่งที่นิรชาทำได้ก็คือ รับคำและทำตามไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครรัก จะไม่มีใครสนใจไยดีอีก เด็กน้อยหวาดกลัวเก็บกด

เธอไม่ยอมกินข้าวกินปลาเพราะอยากรอกินกับบิดาและมารดาเลี้ยง“ไปเที่ยวกันมาจ้ะ วันนี้คุณพ่อพาน้าแก้วไปปล่อยแก่น่ะ หนูนิดยังไม่นอนเหรอคะ” ดอกแก้วพูดแล้วหัวเราะเบาๆ ลูบศีรษะลูกเลี้ยงที่กอดตุ๊กตาแน่น คนโดนหาว่าแก่สะดุ้งมองภรรยาอย่างคาดโทษ“หนูนิดนั่งรอกินข้าวพร้อมคุณพ่อกับน้าแก้วค่ะ” นิรชาตอบเสียงเศร้า คาดหวังว่าผู้ใหญ่ทั้งสองจะมากินข้าวด้วย“ทำไมยังไม่กินข้าวอีกล่ะคะ จริงๆ แล้วไม่ต้องรอก็ได้ น้าแก้วกับคุณพ่อกินกันมาแล้วค่ะ”“หนูนิดไม่อยากกินข้าวคนเดียวนี่คะ น้าแก้วไปเที่ยวกับคุณพ่อสนุกไหมคะ”“สนุกจ้ะ” ดอกแก้วตอบเสียงใส แต่พอเห็นสีหน้าของเด็กน้อยแล้วเธอหน้าเสียในทันที“หนูนิดเป็นอะไรจ๊ะ”“คุณพ่อกับน้าแก้วพาน้องในท้องไปเที่ยว ทิ้งหนูนิดเอาไว้คนเดียว ไม่รักหนูนิดแล้ว” เด็กน้อยปล่อยโฮออกมา“ตายแล้วหนูนิด ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ใครพูดให้หนูนิดฟังว่าคุณพ่อกับน้าแก้วไม่รักหนูนิดกันลูก พวกเรารักหนูนิดที่สุดเลยจ้ะ คุณพ่อกับน้าแก้วออกไปตั้งแต่สิบเอ็ดโมงแล้วค่ะ ตอนนั้นหนูนิดยังอยู่โรงเรียน ไปรับหนูนิดไม่ได้ คุณพ่อกับน้าแก้วเลยไปดูหนังต่อ กลับออกมาก็เย็นแล้ว ไม่ได้มีเจตนาทิ้งหนูนิดนะคะ”“น้าแก้วรักน้