All Chapters of ผัวเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

ดอกแก้ว เด็กสาววัย 18 ปีจากหมู่บ้านห้วยทับเที่ยง กำลังแอบมองบิดามารดาของตัวเอง เจรจาการสู่ขอจากญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายชายจากหมู่บ้านใกล้เคียงเธอไปอยู่กับยายตั้งแต่ยังเล็กๆ พอยายเสียก็ต้องกลับมาอยู่กับพ่อแม่ พวกท่านอยากให้เธอออกเรือน และปฏิเสธการเรียนต่อเพราะไม่มีเงินส่งเสียตอนเธออยู่กับยายก็ได้เรียนหนังสือแต่ขัดสนเต็มที ธรรมดาของคนจน ไม่มีเงินเรียนต่อ คนเป็นพ่อแม่ก็ไม่สนับสนุนเพราะเป็นภาระ ยิ่งเรียนมหาวิทยาลัยยิ่งหนักหน่วงกว่าการเรียนระดับมัธยมศึกษาเข้าไปอีกเธอรู้ข้อนี้ดีจึงไม่ดิ้นรนอยากเรียนต่อเพราะตัวเองก็หัวสมองไม่ค่อยดี เรียนไม่เก่ง จบออกมาก็โดนด่าเหมือนลูกคนอื่นว่าเรียนจบมาหางานทำไม่ได้ เธอทำงานตั้งแต่เด็กๆ เป็นคนว่านอนสอนง่าย เชื่อฟังผู้ใหญ่ ไม่เที่ยวเตร่ ผู้ใหญ่ให้ทำอะไรก็ทำตามไม่เคยขัด“แม่จ๊ะ คนไม่เคยเห็นหน้ากันจะแต่งงานกันได้เหรอจ๊ะ” เธอถามมารดาหลังจากแขกกลับไปแล้ว นี่มันปีพ.ศ. ไหนเข้าไปแล้ว มันหมดยุคคลุมถุงชนแล้วไม่ใช่หรือ แต่หมู่บ้านของเธอยังถูกจับคู่แต่งงานอยู่อีกลูกสาวบ้านไหนได้สินสอด ได้จัดงานแต่งงาน จะได้หน้าได้ตา คนไหนฝ่ายชายไม่มีเงินทอง จะโดนขัดขวาง ทนไม่ไหวก็หนีตามกั

“ปากหมาไปเถอะ ลูกพี่มาได้ยิน ได้กินตีนแทนแดกเหล้า”“กูก็บอกว่ามึงพูด กูไม่รู้ไม่เห็น”“มึงได้กินตีนกูก่อน” ไอ้คมง้างเท้าจะเตะเข้าให้ อีกหลายคนหลบแทบไม่ทัน“เห็นนายแม่จะให้จัดงานแต่งอีก เชิญแขกมากมาย ลูกพี่เราไม่สนใจเลย”“สงสัยนายแม่จะบ่นเรื่องนี้แหละ” คมรู้ดีว่าเจ้านายทำเป็นเฉย คิดว่าไปสู่ขอเมียมาได้แล้วก็เสร็จสิ้นกันไป แต่สันติกับนภาเป็นที่นับหน้าถือตา ก็อยากจัดงานแต่งให้ลูกชาย เมียคนแรกน่ะไม่ได้จัดให้หรอก แค่ทำพิธีเล็กๆ เพราะนภาไม่ชอบชุติมาตั้งแต่ต้น เขาพอรู้หรอกว่าชุติมาเป็นยังไง แต่สันต์รักเมียมาก เรียกว่าทั้งรักทั้งหลง ก็เลยไม่สนใจความเป็นมาของชุติมาคมถอนใจ... นึกถึงอดีต เขาเคยเห็นชุติมาลากคนงานไปกินกันลับหลัง แต่เขาน้ำท่วมปากพูดไม่ได้ พูดไปจะหาว่าไปใส่ร้ายเมียเจ้านายอีกจนวันนั้นเขารวมหัวกับเพื่อนๆ เพราะเห็นเจ้านายโดนสวมเขาไม่ไหว เลยทำให้เจ้านายได้เห็นภาพจะๆ เต็มๆ ตา จับได้คาหนังคาเขาตอนชุติมากำลังขย่มอยู่บนร่างชู้คมคิดว่าเจ้านายหนุ่มจะยิงชุติมาทิ้ง แต่ก็คาดผิด แค่ไล่ออกไปจากชีวิตเท่านั้น ส่วนลูกสาวคนเดียวก็ให้นภากับสันติเลี้ยง ดูเหมือนเจ้านายของเขาจะมองผู้หญิงในแง่ร้ายไปเลยค

เสื้อห้าตัว กางเกงห้าตัว รับรองว่าเขาถอดยากแน่ๆ ก่อนจะเดินไปนอนอย่างสบายใจเขาเดินออกมาด้วยหยดน้ำที่เกาะพราวไปทั้งร่าง ท่อนบนเปลือย ท่อนล่างมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวนุ่งเอาไว้ดอกแก้วแอบมองเขาผ่านทางช่องผ้าห่ม เธอกะพริบตาปริบๆ เมื่อเขาเดินผ่านไปแต่งตัว รู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย ใจหายใจคว่ำเสียจริงๆ“ปกตินอนเร็วแบบนี้เหรอ” สันต์อดรนทนไม่ไหวเมื่อเห็นคนเป็นภรรยานอนคลุมโปงเหมือนไม่สนใจเขาจริงๆ ยัยเด็กนี่ต้องรอปรนนิบัติเขา เพื่อผลิตลูกให้เขาไม่ใช่เหรอ“คะ...” เธอขยับผ้าห่มลงมาเล็กน้อย เห็นแค่ดวงตากลมโตใสแจ๋ว สันต์หันมามอง เขาทำตาดุใส่ เธอเลยคลุมโปงกลับไปเหมือนเดิมร่างสูงของชายหนุ่มสวมกางเกงบ็อกเซอร์แค่ตัวเดียว ก่อนจะคลานขึ้นเตียง เสียงเตียงยวบๆ ยาบๆ ทำให้คนที่นอนเกร็งแทบเป็นตะคริวอยู่กับเตียง ยิ่งตัวสั่นเข้าไปใหญ่“นี่เธอ”“ว้าย!” เธอร้องเสียงดังเมื่อเขากระชากผ้าห่มที่คลุมร่างของเธอออก“คะ... คุณสันต์มีอะไรคะ”“คำถามปัญญาอ่อนแบบนี้ คิดแล้วใช่ไหมที่ถามออกมา”“เอ่อ...” เธอส่ายหน้าไปมาจนผมยุ่ง แววตาหวาดกลัวเขา“แม่บอกให้เราทำลูกกันสักโหล ต้องเริ่มตั้งแต่คืนนี้เลย”“ห๊ะ! คุณว่าอะไรนะคะ” บ้าเหรอ เธ

ตรงนี้เขาก็ยอมรับว่าเราอยู่คนเดียวไม่ได้ ต้องอยู่กับสังคม ยิ่งทำธุรกิจยิ่งต้องรู้จักคนมากเพราะต้องพึ่งพาอาศัยกันไม่วันใดก็วันหนึ่ง“เจ็บมากไหม” เขาเอ่ยถาม นวดเท้าให้เธอ“อุ๊ย!” เธอร้องก่อนจะดึงเท้าหนี แต่เขาจับเอาไว้มั่น“เป็นไงบ้าง”“ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณเสียเวลา”“ไร้สาระ” เขาดุเสียงเข้ม เธอก้มงุด“เป็นอะไร” เขาเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถาม ขณะนวดเท้าให้เธอ ดอกแก้วแอบมอง ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้ให้เธอด้วย“คุณสันต์โกรธอะไรแก้วเหรอคะ” เธอกลั้นใจถามเขาออกไป รอฟังคำตอบ แทบไม่หายใจ“โกรธอะไร” เขาทวนคำถามอย่างงุนงง“เห็นคุณสันต์หน้าบึ้ง ถ้าแก้วทำอะไรให้ไม่พอใจ แก้วขอโทษนะคะ” ประโยคของเธอทำให้เขานิ่งคิด…“ไม่ชอบให้เธอยิ้มกับผู้ชาย” สันต์ตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ก่อนก้มลงไปนวดเท้าต่อคนฟังอ้าปากค้าง นี่มันงานมงคล จะให้เธอทำหน้าบึ้งใส่แขกของบิดามารดาเขาหรือไง“ทำหน้าเฉยๆ ก็พอ ผู้ชายพวกนั้นก็มองอยู่ได้” เธอมองเขาตาปริบๆ“ดีขึ้นหรือยัง”“ดีขึ้นแล้วค่ะ”“เข้าห้องหอเลยไหม ไม่ต้องออกไปเดินให้เมื่อย นี่ก็มืดค่ำแล้ว”“แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะ”“แขกของพวกท่าน ก็รับหน้ากันไปเองสิ” สันต์พูดอย่างเบื่อหน่าย เ

“ชอบเล่นเกมเหรอ” เขาเลิกคิ้วขึ้น เธอส่ายหน้าไปมาจนผมยุ่ง“ถ้าอยากเล่นเกม ฉันจะจัดให้” เขายอมปล่อยเธอโดยง่าย“หนีไปซ่อนสิ ในบ้านหลังนี้ อย่าให้ฉันหาเจอ ถ้าเจอ... เธอโดนหนักแน่” เขาพูดอย่างมีความสุข“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า...” เขาเริ่มนับ“คุณสันต์!” อุทานอย่างตกใจ เธอไม่อยากเล่นแต่อยากนอนหลับต่างหากเล่าดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้จะให้วิ่งไปหลบที่ไหน เสื้อผ้าติดกายก็ไม่มี แต่ในเวลานี้เธอคิดอะไรมากไม่ได้เพราะเสียงนับของเขากดดันเธอเหลือเกิน อย่างน้อยบ้านหลังนี้ก็เป็นบ้านที่เขากับเธออยู่ด้วยกันแค่สองคน ไม่ใช่บ้านใหญ่ของบิดามารดาเขา เธอคงหาทางหลบได้ทั้ง ๆ ที่ยังแก้ผ้าแบบนี้ละมั้ง!คนคิดใบหน้าเหยเก...ดอกแก้วได้ยินเขานับถึงสิบเธอก็วิ่งหนีออกมาจากห้องด้วยเรือนร่างเปลือยเปล่า คนชั่วร้ายแบบเขาคงหาทางแกล้งอะไรเธออีกแน่ๆดอกแก้วหลบเข้าไปโต๊ะตัวหนึ่งในบ้านของเขา เขาไม่ได้เปิดไฟมันเลยมืดสนิท เธอหายใจระลึก เหงื่อไหลซึมไปทั่วใบหน้าและขมับ ภาวนาอย่าให้เขาหาเธอเจอเลยได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา เธอแทบกลั้นหายใจ กลัวว่าจะหายใจดังไป โต๊ะตัวนี้มีผ้าคลุมโต๊ะยาวถึงพื้น เขาคงไม่เห็นเธอหรอกนะ จริงๆ เธอหาที่หลบไม่ทันต่างห