《อย่ารักคนใจร้าย》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

การบีบบังคับไปหน่อย แต่ถ้ากรการณ์รักเธอจริง เขาก็ต้องช่วยเธอสิถ้าอย่างนั้นเหรอ? ถ้ารัก เขาต้องช่วยแล้วถ้าเขาไม่รักล่ะรุ้งรวิดาคิดอย่างเป็นกังวลเธอคิดจนปวดหัว เอาเถอะ! ลองดูก่อน อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้มีคนอื่น เขาอาจจะให้เธอหยิบยืมเงินก็ได้ แต่เงินตั้งร้อยล้าน ใครมันจะให้ยืมกันง่าย ๆ นะพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเขา เธอจะบอกเรื่องสำคัญนี้กับเขา พร้อมทั้งบอกเขาว่าเธอกำลังมีทายาทให้เขาก่อนหน้านี้เคยป้องกัน แต่หลังจากนั้นก็ป้องกันบ้างไม่ป้องกันบ้าง ประจำเดือนเธอขาดหายไป เพิ่งตรวจพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ความหวังของเธออยู่ที่เขา ดังนั้นเธอจึงไปหาซื้อของขวัญให้เขา วันเกิดของเขาเธอต้องเซอร์ไพร้ส์เขาแบบนี้ เขาจะได้ดีใจที่กำลังจะมีลูกกับเธอถ้าเขายอมช่วยเหลือเรื่องหนี้สินที่บ้าน เธอก็สัญญาว่าจะเป็นภรรยาที่ดีของเขา จะเลี้ยงลูกให้ดี และจะสนับสนุนเขาทุกทางให้เขาได้เจริญก้าวหน้าในชีวิต ทั้งหน้าที่การงานและชีวิตส่วนตัวเธอจะเป็นช้างเท้าหลังที่ดีเธอมองชุดที่กรการณ์ส่งมาให้แล้วยิ้มออกมา เขาก็ยังคงใส่ใจเธอเสมอ ส่งชุดราตรีสวย ๆ มาให้เธอสวม พร้อมด้วยเครื่องเพชรอีกหนึ่งชุดเธอเดินเข้าไปในงานด้วยความประหม่า เพ

เหมือนส่วนเกิน เห็นพวกเขาโผเข้าหากันและกอดรัดกันแนบแน่นก็ทำให้เธอแทบสะอื้นออกมาดวงตาแห้งแล้งของรุ้งรวิดาเบือนหน้าหนีจากภาพบาดตาบาดใจนั้น ก่อนจะขยับตัวทำท่าจะเลี่ยงออกไปจากห้องทำงานของกรการณ์“เดี๋ยวก่อนรินลดา” เขาหยุดการการเคลื่อนไหวของเธอได้ชะงัดนัก“บอสมีอะไรเหรอคะ” เอ่ยถามออกไปอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว“ไปเอาน้ำเย็น ๆ มาให้คุณนภาด้วย” เขาเอ่ยเสียงเรียบ“ไม่เอาน้ำเย็นดีกว่าค่ะ เอาน้ำอุณหภูมิห้อง” นภาหันไปสำทับก่อนจะยิ้มหวาน“ค่ะ” รินลดารับคำ เธอรีบก้มงุดเดินออกไปนำน้ำมาเสิร์ฟให้แขกของเขาในทันที“ลมอะไรหอบมาครับนี่” กรการณ์พยายามไม่สนใจรินลดาอีก เขาหันมาพูดคุยกับนภาด้วยรอยยิ้ม“ลมคิดถึงค่ะ ฟ้าทำขนมมาฝาก มีอาหารกลางวันด้วยนะคะ ตอนแรกที่มาไม่คิดว่าจะเจอค่ะ ก็กรงานยุ่งจะตายไป แต่ลุ้นเอาน่ะค่ะ เลยไม่ได้โทร. มาก่อน กะเซอร์ไพร้ส์ค่ะ”“เซอร์ไพร้ส์มากครับ” กรการณ์พยักหน้าให้หญิงสาวอย่างเป็นกันเอง“ขอบคุณกรมากนะคะสำหรับทุกๆ เรื่อง”“ไม่เป็นไร ผมยินดี” เขาจับมือเธอมากุมเอาไว้ ก่อนจะลูบไล้เบา ๆ คล้ายปลอบโยน เธอเลยยิ้มกว้างออกมาอย่างโล่งใจในทันทีภาพที่คนทั้งสองกำลังจับมือกันอยู่ทำให้รุ้งรวิดาชะง

“มีอะไรอีกคะ” เธอเอ่ยถามเสียงเรียบ ดวงตาแดงก่ำ พยายามจะไม่ร้องไห้ แม้น้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อแล้ว“ฉันอยากนั่งในรถกับคนรักของฉันเพียงสองคนเท่านั้น เธอนั่งรถเมล์ไปก็แล้วกัน อ้อ... ควรรีบไปให้ถึง ก่อนที่ฉันกับคุณฟ้าจะลองชุดเสร็จ ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง ถ้าไปไม่ทัน เธอโดนแน่” เขาพูดเสียงเรียบ สายตามองเธออย่างผู้ชนะ รุ้งรวิดายอกแสลงใน จากคนรักกลายเป็นคนเกลียดกันไปแล้วเหรอนี่ เขาต้องการให้เธอเจ็บ เธอก็เจ็บปวดอย่างที่เขาต้องการจริงๆ นั่นแหละรุ้งรวิดารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอีกครั้ง แต่เธอพยายามประคองสติของตัวเองเอาไว้ ฝืนตัวเองอย่างเต็มที่ เดินทางไปยังร้านลองชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่เขาบอกเอาไว้ทั้งรถติด ควันพิษ อากาศร้อน ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน หญิงสาวรีบซอยเท้าเข้าไปในร้านลองชุด ก็เห็นว่ากรการณ์กำลังสัมผัสชุดที่นภาสวมใส่อยู่ พวกเขาสองคนดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก อีกทั้งยังดูสนิทสนมรักใคร่กลมเกลียวพวกเขารักกันมานานแล้ว แค่ดูท่าทีก็รู้ ในขณะที่เธอเป็นแค่คนนอกหัวใจของกรการณ์“เธอมาสาย” กรการณ์หันมาเจอเข้าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พลางยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมอง“รีบที่สุดแล้วค่ะ แ

รุ้งรวิดากะพริบตาปริบๆ เธอตื่นขึ้นมาก็พบว่าปิงนั่งเฝ้าเธออยู่ เขายิ้มอบอุ่นอ่อนโยนส่งมาให้ ทำให้เธอต้องขยับตัวลุกขึ้น“จะเอาอะไรครับ” เขารีบเอ่ยถาม พลางเข้าไปประคอง“หิวน้ำน่ะค่ะ” เธอเอ่ยตอบเขา รู้สึกคอแห้งพอสมควร“เดี๋ยวพี่ป้อนให้” เขาขยับเข้าไป ก่อนที่จะป้อนน้ำให้เธอ แต่ภาพนั้นทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกัดกรามกรอดเข้าหากัน“ทำอะไรกันน่ะ” เสียงเข้มของกรการณ์ดังขึ้น ทำให้คนทั้งสองต้องผละออกจากกัน“ไม่ได้ทำอะไร” ปิงเอ่ยเสียงเข้ม ในขณะที่กรการณ์หน้าตึง มองคนป่วยบนเตียงไม่วางสีหน้าและแววตาของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัด หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง“นายมีอะไร” ปิงเอ่ยถาม“ฉันเองต่างหากต้องถามว่านายมีอะไร ถึงได้มาที่นี่”“ถามแปลก ฉันก็มาเยี่ยมคนป่วยไง นายเองต่างหากมาทำอะไร”“ฉันแค่ลืมของก็แค่นั้นเอง” คนพูดเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางทิ้งเอาไว้ตรงมุมหนึ่งของห้องพักผู้ป่วย ก่อนจะเดินออกไปจากห้องวูบหนึ่งรุ้งรวิดาแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาจะห่วงใย นึกอยากมาเยี่ยมเยียนเธอ แต่ที่ไหนได้ เขาก็แค่ลืมโทรศัพท์แค่นั้นเองใช่ไหม?ปิงไม่ถามเซ้าซี้อะไรเรื่องของกรการณ์ แต่เขาอยู่เฝ้าเธอจนปัทมากลับมาออกจา

“วันนี้ผมยังไม่มีอารมณ์เซ็นให้คุณ”“คุณกร” เธอยืนขึ้น เรียกเขาอย่างโกรธ ๆ ระคนสิ้นหวัง“ทำไม” เขานั่งลงตรงบนโซฟาอย่างแสนสบาย มองเธออย่างท้าทาย“คุณต้องการอะไรอีกคะ”“ไม่ได้ต้องการอะไร”“แล้วทำไมคุณถึงไม่เซ็นเอกสารผ่านงานให้ดิฉันคะ”“ฉันอยากเห็นเธอเจ็บปวด”“คุณอยากเห็น ฉันก็เจ็บปวดอยู่นี่ไง” เธอทุบอกตัวเองก่อนจะร้องไห้ เขายืนมองอย่างสะใจ รุ้งรวิดาไหล่สะท้าน ทรุดลงตรงหน้าของเขา สะอึกสะอื้นทรมานหัวใจจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่เจ็บจัง เจ็บจังเลยรุ้งรวิดา!หญิงสาวบอกตัวเองในใจ พลางสะอื้นออกมาจนตัวโยน“วันนี้ฉันอยากพักผ่อน เธอกลับไปได้แล้ว พรุ่งนี้มาทำกับข้าวให้กินด้วย ฉันจะเซ็นใบผ่านงานให้ตอนไหน แล้วจะบอกเธออีกทีหนึ่ง”“คุณรังเกียจฉัน แล้วเราจะมาเจอกันอยู่ทำไมอีกคะ”“อย่าสำคัญตัวเองไปหน่อยเลย ฉันไม่ได้อยากเจอเธอ แค่อยากเห็นเธอเจ็บก็แค่นั้นเอง ไม่มีใบผ่านงาน เรียนมาตั้งสี่ปี เรียนไม่จบนะ คงไม่มีที่ไหนรับเธอเข้าทำงานหรอก นอกจากไปเป็นเด็กนั่งดริ้ง”“คุณกร” รุ้งรวิดาตัวสั่นเทา เม้มปากเข้าหากัน ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ และเสียใจปนเปกันไปหมด“นอนแข็งเป็นท่อนไม้ ไม่เห็นบริการดีเหมือนเมื่อก่อนเลย ถ้าบริก