Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 25

เรไร พี่ก็ต้องทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่พี่จะเสียเธอไปตลอดชีวิต”กุหลาบไปแล้ว กระทิงก็ได้แต่ครุ่นคิด เขาชั่งน้ำหนักหัวใจของตนเอง ตอนมีเธอกับไม่มีเธออะไรทำให้ทุกข์ทรมานใจมากกว่ากันการไม่มีเธอมันทุกข์ทรมานใจมากกว่า ตอนที่เขามีเธอ ชีวิตของเขามันตื่นเต้นเร้าใจ มีความสุข อบอุ่นและมีสีสัน แต่พอเธอจากไป ชีวิตของเขาหมองหม่น แม้แต่งานที่ชอบทำ เขายังไม่อยากแตะมันเลยกระทิงผลุนผลันออกไป เขาไปถามหาเรไร ซึ่งคเชนทร์ประกาศกร้าวไว้แล้ว ว่าเจอกระทิงที่ไหนยำเละ เพราะคเชนทร์มีลูกน้องเยอะกุหลาบและพ่อแม่ต้องรีบไปขอร้องคเชนทร์ ไม่อย่างนั้นกระทิงคงรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้“กำนันกับคุณช้างอย่าทำอะไรกระทิงเลยนะคะ ถือว่าพวกเราขอ จะให้กราบก็ได้” กุหลาบเข้าไปประคองพี่ชายที่นอนเลือดกบปากอย่างทะลักทุเล กล้าสามีของกุหลาบก็เข้าไปช่วยประคองด้วย“ลุงกับป้าขอเอาไว้หรอกนะครับ ไม่อย่างนั้นไอ้กระทิงได้กินยำตีนจนกระอักแน่” คเชนทร์พูดเสียงกร้าว มองกระทิงด้วยสายตาดุดัน“ยังไงฉันก็จะตามหาเรไรให้เจอ” กระทิงพูดแล้วกระอักเลือดออกมา“แกจะตามหาน้องสาวของฉันทำไมอีกวะ แค่นี้ยังไม่สะใจใช่ไหมวะที่แกทำให้น้องสาวของฉันต้องเสียใจ”“ฉันรักเรไ

กันทุกคน ร้านจึงจะเปิดต่อไป จนกว่าเรไรจะคลอดและคงกลับไปดูแลด้วยตัวเองปกติบ้านของกำนันครามมีลูกน้องมาก แต่ก็ไม่ได้มีใครมายืนเฝ้า นั่งเฝ้า นอนเฝ้าเหมือนตอนนี้ ไม่อย่างนั้นเมื่อก่อนเขาคงไม่ปีนขึ้นไปยังห้องนอนของชบาได้ ด้วยว่าห้องนอนของชบาติดแนวป่า เขาจึงมาทางนั้นได้แต่ตอนนี้กำนันครามมีลูกน้องเป็นกระพรวน ทำให้เขาเข้าถึงตัวของเรไรยากกระทิงไม่ยอมแพ้เขาเดินอาดๆ เข้าไปในบ้านกำนันคราม แล้วก็ขอเจอกับหลานสาวกำนัน“แล้วเขาให้เจอไหมล่ะพี่” กุหลาบเอ่ยถาม พลางเท้าสะเอวมองพี่ชายไม่วางตา“ก็อย่างที่เห็น” กระทิงเอ่ยกับน้องสาว ให้มองสภาพของเขาที่กินยำตีนมาหมาดๆ“ดีนะพี่ไม่เจอพี่ช้าง ถ้าเจอพี่ช้างพี่เละกว่านี้แน่”“ทำยังไงพี่ถึงจะได้คุยกับเรไร”“คงไม่ได้คุยแล้วแหละพี่”“ทำไมเอ็งถึงพูดจาไม่ให้กำลังใจพี่แบบนี้”“ก็มันเรื่องจริง ถ้าพี่ไปอีกก็จะได้กินยำตีนอีก เก็บชีวิตเอาไว้เจอหน้าลูกดีกว่า ตอนนี้เรไรกำลังท้อง ทุกคนก็รุมกันดูแล พี่จะเข้าไปหาเรไรยังไง”“พี่” กระทิงพูดไม่ออก เขาซึมไปเลยเหล้าย้อมใจคือสิ่งที่ทำให้ลืมความทุกข์ไปชั่วขณะ กระทิงทำงานอย่างหนักตั้งแต่เช้ามืดจรดเย็น กินเวลาไปจนถึงมืดค่ำหรือบางวันก็

“พี่กระทิงนั่งรถเข็นดีไหมจ๊ะ” พิมพ์แก้วเห็นสภาพของกระทิงแล้วนึกเวทนาไม่น้อย ในขณะที่คนเป็นสามียิ้มในหน้า“พี่จะไปหาเรไร”“รู้แล้วว่าจะไปหา ก็จะพาไปนี่ไง พี่ช้างเข็นพี่กระทิงไปสิ ให้เดินไปน่าจะไม่ถึงกระมัง” พิมพ์แก้วประชดสามี คเชนทร์ก็ไม่ได้ว่าอะไร รีบเข็นร่างของกระทิงไปที่ห้องน้องสาว“เรไร เรไร ฮือ ๆ ทำไมถึงมาด่วนจากพี่ไปแบบนี้” กระทิงโผเข้าไปกอดร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียง มีผ้าคลุมหน้าอยู่ แล้วร้องห่มร้องไห้ออกมา“พี่รักเรไร เพิ่งจะขอโทษ ยังไม่ทันได้ทำอะไรไถ่โทษ ทำไมเรไรถึงอายุสั้น ทิ้งพี่ไปแบบนี้ ลูกจ๋าพ่อมันเลว พ่อมันปากหมา พ่อผิดเอง พี่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว ในเมื่อเรไรไม่อยู่แล้ว พี่ก็ขอตาย” ไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัวกระทิงก็พุ่งตัวไปที่ระเบียงห้องเพื่อจะกระโดดลงไป เพื่อปลิดชีวิตตัวเองเสีย เขาไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว หากเรไรไม่อยู่กับเขา“เฮ้ย! เวรแล้วไง” คเชนทร์รีบกระโจนไปคว้าแขนของกระทิงเอาไว้“อย่าทำอะไรบ้าๆ แบบนี้สิวะ”“พี่กระทิง พี่อย่าตายนะ” เรไรที่รีบลุกจากเตียงมาตะโกนให้กระทิงที่ห้อยโตงเตงอยู่ตรงระเบียงรีบขึ้นมา ซึ่งตอนนี้มีแค่มือของคเชนทร์ดึงอยู่ และหมิ่นเหม่ว่าจะ