บททั้งหมดของ ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย ): บทที่ 21 - บทที่ 30

“ ฉันอยากไปก็ต่อเมื่ออยากไป ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งยังเก้าอี้ที่อยู่เยื้องจากเตียง มือหนาหยิบหนังสือบนโต๊ะขึ้นมาอ่านไปพลาง ๆ ไม่สนใจหญิงสาวตรงหน้าที่หน้าง้ำหน้างออยู่บนเตียงสักนิด ผู้ชายบ้าอะไรถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้ ! ภัสสรหน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนจะเอนกายลงบนที่นอน รณภพละสายตาจากหนังสือลอบมองท่าทาง

“ หิวบ่อย ๆ ก็ดีนะ คุณจะได้มองเห็นผม เวลาที่เขาไม่อยู่ ” ทีปกรนั่งอยู่ตรงเก้าอี้เปียโนมองหญิงสาว แน่นอนว่าเมื่อครู่เขาก็เห็นท่าทางออดอ้อนของสาวตรงหน้าเหมือนกัน “ ฉันก็เห็นนายอยู่ทุกวัน ยังไม่พอใจอีกหรือไง ” “ ถ้าให้ดีต้องให้อยู่ในสายตาตลอดเวลาเลย ” เขาหยอดผู้หญิงตรงหน้าจนเจ้าหล่อนต้องหลบสายตา “ เ

“ ดะ เดี๋ยว มิก นายไปตรวจคนไข้ได้เลยนะ ฉันอยากรู้อะ อยากรู้ว่าเวลาเรียนหมอเขาเรียนกันยังไง นะ ๆ ” “ ไม่ใช่เรื่องของเธอ ไปเลย...เข้าไปอยู่ในห้อง ” “ ม่าย ไม่เอาอ่ะ ถ้าไม่อยากให้ฉันกวนนายก็ต้องให้ฉันได้ยินเวลาที่นายทำงานเห็นใจกันบ้างสิ ให้นั่ง ๆ นอน ๆ เล่น ดนตรี อ่านอักษรเบลรล์ฉันก็เบื่อเหมือนกันนะ

ในห้องทำงานตึกสูงระฟ้าหลังจากที่ต้องไปดูงานที่แท่นขุดเจาะน้ำมันแล้วไหนจะต้องกลับมาจัดการกับเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการสร้างโรงแรมเพิ่มอีก ภาระทุกอย่างตกมาอยู่ที่ภวัตต์เต็ม ๆ หลังจากที่พ่อกับแม่เสียไปเขาก็มารับงานเต็มตัว ภวิชรับผิดชอบในส่วนกลางทำงานคนละส่วนกัน แต่ถึงอย่างนั้นสองพี่น้องเวลาที่มีปัญหาก็ม

วันนี้เป็นวันที่ครบรอบที่แต่งตั้งบริษัทในส่วนกลางที่ภวิชจัดขึ้น เพื่อเลี้ยงขอบคุณพนักงานทุกคน ภัสสรแต่งตัวอยู่ที่บ้านใจกลางกรุงโดยมีมินตราเป็นคนดูแลเรื่องการแต่งตัวและแต่งหน้าทำผมให้ หญิงสาวนั่งเม้มปากที่ไม่อาจขัดใจพี่ชายและรณภพได้ “ สวยมากเลยค่ะ คุณวาว ” มินตราที่ทำผมให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเค