บททั้งหมดของ ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย ): บทที่ 31 - บทที่ 40

จูบที่หอมหวานเนิ่นนาน กว่าที่รณภพจะยอมละจากริมฝีปากเธอก็เมื่อได้ยินเสียงที่หายใจติดขัดของเธอ ร่างบางจับริมฝีปากตัวเอง ส่วนชายหนุ่มอีกคนเม้มปากจนเป็นเส้นตรง “ ฉันว่าเราเข้าไปในงานกันดีกว่า เดี๋ยวพี่วัตต์กับพี่วิชถามหาจะยุ่งเอา ” ภัสสรเบี่ยงประเด็นลดอาการตื่นตระหนกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ “ อืม ” รณภพ

รถคันงามสีสวยที่เฝ้าสังเกตชีวิตความเป็นอยู่ กิจวัตรประจำวันมานานนับเดือน ตอนนี้จอดอยู่หน้าโรงเรียนสอนดนตรี ร่างสูงระหงเดินลงจากรถตรงไปยังจุดหมาย ภัสสรหลังจากที่เรียนดนตรีเสร็จเธอก็นั่งรอ รณภพให้มารับ “ สวัสดีค่ะ คุณมารับใครเหรอคะ ” “ มารับคุณภัสสรน่ะค่ะ ดิฉันเป็นเพื่อนกับคุณรณภพ เขาวานให้ดิฉันมารั

ร่างสูงโปร่งของรณภพเดินตรงไปจับมือภัสสรบีบเบา ๆ คนหนึ่งมีสีหน้าด้วยความเป็นห่วง ส่วนอีกคนกำลังผวาจากฝันร้าย รณภพทำท่าจะละมือที่บีบมือเธอออกแต่ก็ต้องเสียหลักเพราะเธอคว้ามือของเขากระตุกเข้าหาตัวเอง ใบหน้ารณภพห่างจากเธอพอสมควรมือบางกอดแขนเขาแนบใบหน้าคลอเคลียคล้ายกับหาความอุ่นใจ รณภพหายใจหนัก ๆ เพื่อระง

“ เจ้านายครับ...ข้อมูลทุกอย่างทั้งหมดเกี่ยวกับสินค้าที่กำลังจะถูกจัดส่งออกครับ ” ภวัตต์หยิบแฟ้มข้อมูลที่ลูกน้องคนสนิทส่งให้ สายตาไล่เรียงอ่านอักษรทีละตัว“ ใครเป็นคนเซ็นอนุมัติให้ปล่อยสินค้าล็อตนี้ ” เขาถามเมื่อไม่เห็นใบลายเซ็นชื่อ“ หัวหน้าฝ่ายจัดส่งสินค้าเข้า-ออกครับ อีกอย่างผมตรวจพบสินค้าบางอย่าง

“คุณรู้สึกยังไงกับเธอ?” คำถามของทีปกรที่พูดขึ้นเมื่อเขานั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัด“อะไร?”“ผมถามว่าคุณรู้สึกยังไงกับเธอ”“…”“ไม่ตอบ? ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกว่าผมชอบเธอ จะทำให้เธอใจอ่อนและดูแลเธอให้ดีที่สุดเอง”“แล้วมาบอกผมทำไม?” น้ำเสียงขุ่นมัวส่งกลับให้ชายหนุ่มอีกคนทีปกรยักไหล่อย่างไม่ถือสา“ผมก็แค่บอกใ