LOGINทีปกรรู้สึกเหมือนมีสายตาจ้องมองมาทางเขาและเธอตลอดเวลาจนต้องหันซ้ายหันขวามอง“นายมองหาอะไร มีอะไรรึเปล่า?”“เปล่าครับ ผมว่าเรารีบกลับดีกว่าดูท่าฝนกำลังจะตก” ทีปกรส่ายหัวไล่ความคิดออกไป เขาขี่มอเตอร์ไซค์เพื่อกลับลงจากทางบนเขา แต่ขี่มาได้ไม่นานฝนก็ตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักทำให้เขาต้องรีบเข้าไปหลบในศาลาที่
ทีปกรเอื้อมมือไปรับมือหญิงสาวที่กำลังก้าวลงจากเรือ วันนี้การเดินทางมีแค่ทีปกรและภัสสรเท่านั้น เพราะปาร์ตี้เมื่อคืนทำให้นิษาและน้ำฝนหมดสภาพที่จะมาเที่ยวในเช้าวันนี้ได้ รอบเกาะมีต้นไม้ล้อมรอบ โขดหินและน้ำทะเลสีใส“เสียดายจังที่ยัยษากับยัยฝนไม่ได้มาเห็นบรรยากาศแบบนี้”“นั่นสิครับ”สองหนุ่มสาวเดินคุยกัน
“แต่เมียผมอยู่ที่นี่!” เขาเลี่ยงจะเดินขึ้นบ้านแต่ก็โดนมือของ บาสเตียนกระชากเหวี่ยงออก แต่เขาสะบัดออกได้มือแกร่งชี้ไปที่หน้าของบาสเตียนพร้อมกับพูดเสียงต่ำ“เฮ้ย!” เขามองหนุ่มต่างชาติอย่างคาดโทษ แล้วเดินขึ้นบันไดไปต่อ บาสเตียนได้แต่ถอนหายใจแล้วเบ้ปากใส่ภวัตต์อยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าภวัตต์รู้ว่าเขาชอบผู้ช
“ผมจะไม่เข้าไปก้าวก่ายการทำธุรกิจของคุณ แต่สินค้าของคุณมันมีผลกระทบกับบริษัทของผม วันนี้ที่ผมมาก็เพื่อเจรจาให้เราจบลงด้วยดี รักษาผลประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่ ผมว่ามันวิน-วิน คุณจะคิดดูก่อนก็ได้นะ หมดธุระของผมแล้วคงต้องขอตัวกลับก่อน” ภวัตต์ลุกขึ้นยืนขยับเสื้อสูทให้เข้าที่หันหลังเตรียมตัวจะเดินออกจากบริเว
“แหม่ ก็นั่งอยู่ตั้งสามคน ทำไมถามแต่ยัยวาวล่ะคะ” นิษาแซว“ขอโทษทีครับ แล้วสองสาวล่ะครับ คุณหิวกันไหม”“ก็ยังไม่ค่อยเท่าไหร่ค่ะ เอาไว้ไปกินตอนถึงที่พักแล้วดีกว่า ว่าแต่คุณทีปกรจะเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ในทริปนี้จริง ๆ เหรอคะ”“ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้นครับ” เขายิ้มหวานมองหญิงสาวทั้งสองผ่านกระจกคนหนึ่งก็ดูแ
เสียงพูดคุยหัวเราะสนุกสนานที่อยู่ในห้องรับแขก รณภพเห็นเพราะภัสสรพาทีปกรมาที่บ้าน ได้เห็นรอยยิ้มที่แสนสดใสของเธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเธออยู่กับทีปกรคงมีความสุขมากกว่าอยู่กับเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเอาแต่หลบหน้าไม่ยอมพูดไม่ยอมเจอหน้าเขาแม้แต่น้อย คำพูดที่ว่าเธอจะตัดใจไปจากเขามันยังก้องอยู่ในหัว“ก็บอกมึงแล