Se connecter“อยู่ทางนั้นสบายดีไหม ฉันอยู่ตรงนี้คิดถึงนายทุกนาที หัวใจของนายฉันจะดูแลเป็นอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ภัสสรไล้นิ้วที่รูปภาพของทีปกรด้วยความคิดถึง แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสองปีแล้วก็ตามแต่ใจของเธอก็ยังมีให้ทีปกรเหมือนเดิม‘ยิ้มเยอะ ๆ นะวาว เวลาที่คุณยิ้มน่ารักกว่าตอนทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ’ ทุกครั้งที่เธอร้องไห
“ไอ้เอก ฝากตรวจคนไข้ที เดี๋ยวกูมา” รณภพตะโกนบอกเอกราชที่กำลังนั่งเขียนรายงานอยู่“เออ ๆ ” เขาตอบผ่าน ๆรณภพถือกล่องพัสดุไปยังตู้ไปรษณีย์เขียนจ่าหน้ากล่องส่งไปยังปลายทางนิษาและน้ำฝนพาภัสสรมายังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่รักษาเกี่ยวกับอาการโรคประสาท“พวกแกพาฉันมาที่นี่ทำไม?” สามสาวเดินไปยั
‘วันนี้สภาพร่างกายดีขึ้นนะ’‘ปอดเริ่มแข็งแรงแล้ว’‘วันนี้เก่งมากเลยนะวาว วิ่งได้ตั้งไกล’‘อดทนหน่อยนะ อีกไม่นาน...ถ้าผ่าตัดแล้ว เธอจะแข็งแรงกว่านี้’ความห่วงใยที่เขาจดไว้ในหนังสือทำให้ภัสสรตื้อในหัวใจ ลมที่พัดทางหน้าต่างทำให้สมุดอาร์ตเล่มสีม่วงของเธอเปิดออก เสียงกระดาษที่ปลิวเปิดตามแรงลมทำให้ภัสสรเด
“เอ๊ะ! ถ้าพี่วัตต์ยังไม่ตาย… แล้วเราจัดงานศพใครอ่ะพี่วิช” ภัสสรทำหน้าสงสัย“เออ! จริงด้วย แล้ววันนั้นที่เราเห็นคือศพของใคร?”“สงสัยคงเป็นผู้จัดการล่ะมั้ง เพราะว่าวันนั้นเขาใส่เสื้อผ้าเหมือนกับฉันแถมยังหุ่นรูปร่างก็คล้าย ๆ ฉันอีก แล้วไม่ดูหน้ากันเลยหรือไง”“ก็วันนั้นฉันเปิดดูแต่ใบหน้าโดนของแข็งทับจนเ
“เจ้าจอม อย่าวิ่งอย่างนั้นครับลูกเดี๋ยวล้ม”‘นี่สรุปคุณตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันแน่ครับรฎา’ ชั่ววูบหนึ่งที่รฏามองเห็นเงาของภวัตต์ที่เคยพูดกับเธอเกี่ยวกับชื่อลูกของตัวเอง“รฏา เป็นอะไรไปครับ” ภวิชเรียกชื่อหญิงสาวที่มีอาการเหม่อลอย ความคิดถึงแล่นเข้ามาในหัวใจจนหญิงสาวต้องหันหลังเพื่อเช็ดน้ำตาของตัวเอง ภวิ
“อ้าว ๆ ว่าไงครับหมอ สนใจไปด้วยกันไหมครับ” รถที่จอดเทียบข้าง ๆ ตามด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ที่คุ้นหูทำให้รณภพหลังไปมอง คนขับคือเอกราช ด้านข้างคือหัสดินที่แซวเขาตอนแรก อดิศรกับทัดเทพนั่งอยู่เบาะหลัง กระจกหลังเปิดออกพร้อมกับอดิศรที่ถามกวน ๆ“สรุปจะขึ้นรถไปกับพวกกูไหม”“เออ ๆ ” รณภพงุนงงกับการมาของเพื่อน ๆ หั
“ เรื่องนี้เอาไว้ทีหลัง คนบาดเจ็บมีมากน้อยแค่ไหน ” เขาเดินคุยกับลูกน้องคนสนิทด้วยความกังวล “ เกือบยี่สิบคนครับเจ้านาย ” “ อพยพคนบาดเจ็บออกจากที่นี่ไปก่อน ถ่ายรูปทุกอย่างไว้เป็นหลักฐานด้วยกฤษ แล้วประสานงานให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องเข้ามาตรวจสอบเรื่องพวกนี้ด้วย ” “ ครับ ” ภวัตต์เดินไปช่วยพยุงคนงาน
“ มิก นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ปล่อยสิ ” ภัสสรสะบัดข้อมือของตัวเองที่ตอนนี้โดนชายหนุ่มฉุดกระชาก “ เข้าไปนั่งในรถเลยแล้วอย่าดื้อ ” เขาสั่งเมื่อดันร่างบอบบางเข้าไปข้างในตัวรถได้สำเร็จแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งอ้อมไปฝั่งคนขับ เปิดประตูรถออกแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง วันนี้เขาขอลาหยุดหนึ่งวัน ทั้ง
ภวัตต์ที่ตอนนี้อยู่บนเรือส่วนตัว เขาจะพารฎาไปเที่ยวเกาะส่วนตัวสักหน่อย หลังจากจัดการเรื่องโครงการที่จะสร้างโรงแรมเพิ่ม พอได้ยินรณภพเล่าถึงอาการของน้องสาวที่ดีขึ้น มันยิ่งทำให้เขาเริ่มเบาใจลง เพราะตั้งแต่ที่พ่อกับแม่จากไปเขาแทบไม่มีเวลาได้ดูแลผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ข้างกายเท่าที่ควร ส่วน ภวิชกับมินตราก็
ทีปกรยืนมองบ้านสวนสวยงามที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ท้ายสวนยังมีคลองน้ำด้านข้างมีสระว่ายน้ำ บรรยากาศที่นี่ดีกว่าบ้านในเมืองที่ภัสสร อยู่เสียอีก เขาแอบติดสอยห้อยท้ายตอนที่รณภพบอกจะพาภัสสรมาเปลี่ยนบรรยากาศหลังจากที่กลับจากโรงพยาบาล รณภพที่ยื่นข้อเสนอให้กับภัสสรมันก็ทำให้เขารู้สึกเห็นดีเห็น