LOGIN“อยู่ทางนั้นสบายดีไหม ฉันอยู่ตรงนี้คิดถึงนายทุกนาที หัวใจของนายฉันจะดูแลเป็นอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ภัสสรไล้นิ้วที่รูปภาพของทีปกรด้วยความคิดถึง แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสองปีแล้วก็ตามแต่ใจของเธอก็ยังมีให้ทีปกรเหมือนเดิม‘ยิ้มเยอะ ๆ นะวาว เวลาที่คุณยิ้มน่ารักกว่าตอนทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ’ ทุกครั้งที่เธอร้องไห
“ไอ้เอก ฝากตรวจคนไข้ที เดี๋ยวกูมา” รณภพตะโกนบอกเอกราชที่กำลังนั่งเขียนรายงานอยู่“เออ ๆ ” เขาตอบผ่าน ๆรณภพถือกล่องพัสดุไปยังตู้ไปรษณีย์เขียนจ่าหน้ากล่องส่งไปยังปลายทางนิษาและน้ำฝนพาภัสสรมายังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่รักษาเกี่ยวกับอาการโรคประสาท“พวกแกพาฉันมาที่นี่ทำไม?” สามสาวเดินไปยั
‘วันนี้สภาพร่างกายดีขึ้นนะ’‘ปอดเริ่มแข็งแรงแล้ว’‘วันนี้เก่งมากเลยนะวาว วิ่งได้ตั้งไกล’‘อดทนหน่อยนะ อีกไม่นาน...ถ้าผ่าตัดแล้ว เธอจะแข็งแรงกว่านี้’ความห่วงใยที่เขาจดไว้ในหนังสือทำให้ภัสสรตื้อในหัวใจ ลมที่พัดทางหน้าต่างทำให้สมุดอาร์ตเล่มสีม่วงของเธอเปิดออก เสียงกระดาษที่ปลิวเปิดตามแรงลมทำให้ภัสสรเด
“เอ๊ะ! ถ้าพี่วัตต์ยังไม่ตาย… แล้วเราจัดงานศพใครอ่ะพี่วิช” ภัสสรทำหน้าสงสัย“เออ! จริงด้วย แล้ววันนั้นที่เราเห็นคือศพของใคร?”“สงสัยคงเป็นผู้จัดการล่ะมั้ง เพราะว่าวันนั้นเขาใส่เสื้อผ้าเหมือนกับฉันแถมยังหุ่นรูปร่างก็คล้าย ๆ ฉันอีก แล้วไม่ดูหน้ากันเลยหรือไง”“ก็วันนั้นฉันเปิดดูแต่ใบหน้าโดนของแข็งทับจนเ
“เจ้าจอม อย่าวิ่งอย่างนั้นครับลูกเดี๋ยวล้ม”‘นี่สรุปคุณตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันแน่ครับรฎา’ ชั่ววูบหนึ่งที่รฏามองเห็นเงาของภวัตต์ที่เคยพูดกับเธอเกี่ยวกับชื่อลูกของตัวเอง“รฏา เป็นอะไรไปครับ” ภวิชเรียกชื่อหญิงสาวที่มีอาการเหม่อลอย ความคิดถึงแล่นเข้ามาในหัวใจจนหญิงสาวต้องหันหลังเพื่อเช็ดน้ำตาของตัวเอง ภวิ
“อ้าว ๆ ว่าไงครับหมอ สนใจไปด้วยกันไหมครับ” รถที่จอดเทียบข้าง ๆ ตามด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ที่คุ้นหูทำให้รณภพหลังไปมอง คนขับคือเอกราช ด้านข้างคือหัสดินที่แซวเขาตอนแรก อดิศรกับทัดเทพนั่งอยู่เบาะหลัง กระจกหลังเปิดออกพร้อมกับอดิศรที่ถามกวน ๆ“สรุปจะขึ้นรถไปกับพวกกูไหม”“เออ ๆ ” รณภพงุนงงกับการมาของเพื่อน ๆ หั
“ ไม่นะพี่วัตต์ก็วาวบอกแล้วไงคะว่าวาวไม่อยากไป ทำไมพี่วัตต์ต้องบังคับวาวด้วย ” ภัสสรร้องครวญเมื่อพี่ชายของเธอบังคับให้เธอออกไปทานข้าวนอกบ้านพร้อมกับพวกเขา “ ไปกับพี่สักวันหนึ่งเถอะวาว พี่ขอ เราไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันนานแล้วนะ ” ภวัตต์ค่อยๆ ดึงมือน้องสาวไปยังรถที่มาจอดรอรับอยู่หน้าประตู
ในห้องพักคอนโดหรูใจกลางเมืองหนึ่งอาทิตย์แล้วสินะที่เขากลับมาประเทศไทยเขาแอบกลับไปดูบ้านหลังที่เขาเคยอยู่วันนี้ที่ได้เห็นหญิงสาวแค่แวบเดียวเท่านั้นเองเพราะเขาไปหาเพื่อนแถวนั้นพอดี การทำเรื่องย้ายกลับมาศึกษาที่ประเทศไทยเพราะเหตุผลที่ค้างคาใจบางอย่างที่รณภพเองรู้ว่าเป็นเพราะใคร เป็นเวลานานแล้วที่ไม่มีก
ในห้องนอนที่เป็นโลกทั้งใบของหญิงสาวคนหนึ่งเธอรู้สึกปลอดภัยในพื้นที่ที่เธอสร้างขึ้นมาเอง “ วาว นี่คุณไม่คิดจะออกไปไหนบ้างหรอ ” “ คนตาบอดอย่างฉันจะออกไปไหนได้ล่ะ นายเลิกพูดบ้า ๆ สักที ” “ บ้าที่ไหนเล่า คุณเอาแต่นั่งซึมเศร้าอยู่แบบนี้มันก็ไม่ได้ทำให้คุณมีความสุขเลยนะ ” “ น่ารำคาญจริง ” ภัสสรเริ่มคิ
“ รฏา รฏาครับ ก๊อก ๆ ๆ คุณอยู่ในห้องหรือเปล่า ” ภวัตต์เคาะประตูหน้าห้องพักตากอากาศที่เขาต้องมาเคลียร์งานที่ภูเก็ต อารมณ์ของน้องสาวก็ไม่ค่อยปกติ บ่อยครั้งที่เขาเห็นรฏาโดนตวาดจนอดห่วงความรู้สึกสาวเจ้าไม่ได้ เลยอาศัยช่วงเวลาทำงานพาเธอมาผ่อนคลาย หลังจากลงเครื่องและนอนหลับสักพัก ภวัตต์ก็ต้องไปประชุมตั้งแ







