บททั้งหมดของ กรงรักทายาทมาเฟีย (25+): บทที่ 71 - บทที่ 80

71ปฏิบัติการของเอริค"สวัสดีแด๊ด" เอริคต่อสายหาพ่อบุญธรรม ขณะที่นั่งสูบบุหรี่ที่ห้องทำงาน เขาไปส่งภาขวัญเข้านอนแล้ว... และวันนี้เขาก็มีภารกิจพิเศษที่ต้องทำ(ว่าไงลูกชาย) ริมฝีปากสวยแสยะยิ้มอย่างสมเพช"จะมีการหารือระหว่างผมกับปาสคาล"(น่าสนใจ ว่าแต่เรื่องอะไรล่ะ)"ปาสคาลจะดึงงบเข้าหน่วยทหาร และเก็บเข้ากระเป๋าตัวเอง มูลค่ามหาศาล..."(ระเบิดและอาวุธที่ใช้พอรึเปล่า น่าเสียดายที่เราเซ็นสัญญากับไลออนล่าช้า)"เรื่องระเบิดผมคำนวณดูแล้วไม่มีปัญหา ไม่ต้องระเบิดทำลายล้าง แค่กระจายเป็นวงกว้างก็พอ"(แกจะไปหารือกับปาสคาลเมื่อไหร่?)"มะรืนนี้"(ดี ทำให้สำเร็จ... ถ้าแกทำได้ดีฉันจะให้แกดำรงตำแหน่งนี้ตลอดไป)เอริคสุดจะสมเพชแต่เขายังเงียบทำตามแผนต่อไป จนสุดท้ายคริสเตียนพูดขึ้นมาอีก(เด็กในท้องผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไง ยังอยู่ดีนะ)"แข็งแรงดี"(แกไม่ได้รู้สึกผูกพันใช่ไหม)"ทำไมผมต้องรู้สึกแบบนั้น ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าสำหรับผม แม้แต่เด็กนั่นด้วย" (ดีที่แกคิดแบบนี้ ขอให้อุดมการณ์แกไม่เปลี่ยนแปลงนะเอริค)"มะรืนผมจะเข้าไปพบ แล้วจะรู้ว่าอุดมการณ์ผมเปลี่ยนแปลงรึเปล่า"(ฉันจะรอ) มือหนากดวางสายแล้วโยนมือถือไ

73ล้มล้าง03:30 น."ไปเถอะค่ะคุณภาขวัญ ไปขึ้นเรือ" ภาขวัญหันไปมองเอริคที่กำลังเตรียมตัวเช่นกัน ถึงจุดหมายสุดท้ายจะเป็นที่เดียวกัน แต่ทั้งคู่ต้องแยกจากกันตั้งแต่ตอนนี้ "ขอให้พระเจ้าคุ้มครองคุณนะ คุณเอริค""ไม่ต้องห่วง... ไปนอนต่อบนเรือ ตื่นมาเธอจะเจอฉันนอนอยู่ข้างๆ""สัญญากับฉันว่าจะกลับมา""...""เงียบทำไม ถ้าไม่สัญญาฉันจะให้คนอื่นเป็นพ่อไอรินะ" เธอพูดออกมาน้ำตาคลอเบ้า จนเอริคตัดสินใจเดินไปหาแล้วก้มหอมหัวเบาๆ"ฉันสัญญา... ฉันจะกลับมา" ภาขวัญกอดเอริคอีกครั้งแล้วซบหน้าลงที่แผงอกเขา เธออยากตักตวงความเป็นเอริคให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะผู้ชายคนนี้มีคนเดียวในโลก ถ้าเสียเขาไปเธอคงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว"ฉันรักคุณมากเลยนะ ขอให้คุณรู้ไว้ว่าฉันรักคุณมากจริงๆ""ฉันก็รักเธอ ขึ้นเรือเถอะเสียเวลามามากแล้ว" เอริคจับมือภาขวัญส่งให้ไนลา เธอมองเขาตาละห้อยและปล่อยน้ำตาหยดเผาะลงมาอาบแก้มขาว แต่สุดท้ายก็ต้องยอมหันหลังเดินออกไปจากบ้าน เอริคยืนมองภาขวัญและการขนย้ายของใช้ต่างๆขึ้นเรือผ่านหน้าต่าง เขาออกคำสั่งให้ลูกน้องส่วนมากคุ้มกันภาขวัญกับลูกส่วนเขา... ขอติดตัวไปแค่สิบคน "ให้พวกเราเตรียมพร้อ

75ลูกสาวหัวหน้าผู้ก่อการร้าย(คุณเอริค คุณภาขวัญจะคลอดแล้วครับ)เสียงที่ดังในวิทยุสื่อสารทำให้เอริคร้อนใจรีบลุกขึ้นไปควบคุมเรือทันที"กูจัดการเอง" เอริคเร่งความเร็วเรือออกไปตามพิกัดที่เขาตั้งไว้ จนลูกน้องทุกคนต้องรีบจับประคับประคองตัวเองไม่ให้ล้มตึงเพราะแรงกระชาก หัวหน้าผู้ก่อการร้ายเขาทั้งตื่นเต้นและเป็นห่วง ตั้งแต่รู้ว่าเอเธอร์ยังไม่ตาย และมีกลุ่มที่คริสเตียนจ้างไว้มาบุกเรือภาขวัญ ก็รีบทิ้งทุกอย่างขึ้นเรือมาพร้อมกับภาคิณและเท็กซัส แต่ตอนนี้รู้ว่าภาขวัญจะคลอดเขายิ่งก้นไม่ติดเก้าอี้ ยืนคุมเรือด้วยตัวเอง มองจอเรดาร์ที่กำลังเคลื่อนไปที่ตำแหน่งอย่างใจจดใจจ่อ"ไม่ต้องห่วงม๊ากูอยู่ที่นั่นดูแลภาขวัญอยู่แล้ว" ภาคิณเดินมาบอก เพราะความเร็วเรือเกินลิมิตแล้ว เขายังไม่อยากตาย"กูไม่ทนรออะไรทั้งนั้น"ภาคิณโคลงหัวเหนื่อยหน่ายก่อนจะเดินไปนั่ง เอริคเร่งความเร็วเรืออีกรอบ เขายืนอยู่ที่แผงควบคุมไม่ไปไหน จนเรือฝ่าคลื่นทะเลกว่าสองชั่วโมงเห็นกลุ่มเรือขนาดใหญ่ เขาก็ชะลอความเร็ว ปล่อยให้เรือไหลเพื่อกันแรงปะทะ แต่ระหว่างนั้นเขาเห็นพวกที่คริสเตียนจ้างมากำลังวนเรือรอบๆคอยยิงไปที่เรือของภาขวัญ จึงไม่รอช้าร

77[ภาขวัญ] ประเทศไทย กับการเผชิญหน้า"เฮียแกไม่ปล่อยผ่านง่ายๆแน่ นักเลงหัวไม้" เท็กซัสเสริมอีกคน แต่คุณเอริคไม่มีทีท่าจะกลัวเลยเขาแค่พยักหน้าเบาๆรับรู้เท่านั้น"รู้สึกประหม่าบ้างรึเปล่า นอกจากพายุยังมีองศาอีกคน" คุณปู่พูดยิ้มๆ แต่เป็นยิ้มที่ออกแนวข่มขู่ องศาคือปะป๊าฉันเองค่ะ รายนั้นก็ไม่ต่างจากพี่พายุหรอกแต่ซอฟต์กว่านิดหน่อย"ไม่มีปัญหาครับ""แต่ไม่แน่นะเอริค เอมิอาจจะเป็นทูตสัมพันธไมตรีก็ได้ สองคนนั้นเดี๋ยวตีกันเดี๋ยวรักกัน" มีคนลืมตัวเรียกคุณเอริคอย่างเป็นกันเองด้วยค่ะ แต่ฉันไม่ทักท้วงนั่งเท้าคางมองยิ้มๆ "ยังไงเหรอคะมาม๊า พี่พายุชอบเอมิเหรอ?""ไม่รู้นะทำอะไรลับๆล่อๆ และพายุก็ไม่ได้บอกอะไรมาม๊า ฟอร์มเยอะอยู่เหมือนกัน""น้องสาวผมอยู่ที่นั่นสบายดีใช่ไหมครับ" คุณเอริคถามโดยไม่สนใจความสัมพันธ์น้องสาวตัวเองกับพี่ชายฉันเลย"สบายดี ตอนแรกก็จะจับเป็นตัวประกันแต่อยู่ไปอยู่มาแทบจะเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้าน วุ่นวายแต่ไม่สร้างความเดือดร้อน อยากจะทำนู่นนั่นนี่อยู่ตลอด จานที่บ้านแตกเป็นโหลแล้ว" เขาพยักหน้าเบาๆฉันดีใจนะที่คุณเอริคเขาโล่งใจเรื่องนี้ และเขาก็ฉลาดมากที่แผนซ้อนแผนกล้าฝากเอมิไว้กับคร

79[ภาขวัญ]ใครทำ ต้องรับผิดชอบ"ไอริๆ แม่อยู่นี่ค่ะลูก"(ลูกหิวนมรึเปล่า เธอให้ลูกกินนมเสร็จค่อยโทรมาแล้วกัน) ฉันพยักหน้าแล้วกดวางสาย ขอให้หิวนมจริงๆไม่ได้ร้องไห้คิดถึงพ่อนะแต่เมื่อฉันอุ้มลูกเข้าเต้าเลิกเสื้อขึ้น ไอริกลับเบือนหน้าหลบแล้วเบ้ปากร้องไห้ มาม๊ามองแล้วถอนหายใจ ท่านขออุ้มไปโอ๋ก็ไม่หาย และที่สำคัญร้องดังขึ้นจนแม่บ้านต้องขึ้นมา"คุณหนูเล็กร้องเหรอคะ ขอดิฉันดูหน่อยค่ะว่าท้องอืดไหม" มาม๊าอุ้มไปให้แม่บ้านเปิดเสื้อดูก่อนจะใช้นิ้วกดท้องเบาๆ"ท้องก็ไม่อืดนี่คะ""ใช่และไม่หิวด้วย ปกติหลานฉันจะถูกพ่อเขาอุ้มก่อนนอนทุกคืน คงผวาคิดถึงพ่อล่ะมั้ง" มาม๊าบอกกับแม่บ้านแต่ตามองจิกไปอีกมุมใช่ค่ะปะป๊ายืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองอยู่ แต่ไม่ได้เดินมาหรอก'อุแว้ อุแว้ อุแว้' ให้ตายฉันสงสารลูก... ไอริไม่เคยร้องไห้แบบนี้เลย ตอนนี้เธอหน้าแดงไปหมดแล้ว ฉันจึงขออุ้มลูกมาโอ๋เอง แต่ไม่ดีขึ้น จะโทรหาคุณเอริคก็กลัวว่าเขาจะเครียดและเป็นห่วงเออ! คิดออกแล้ว"จะไปไหนภาขวัญ""จะพาไปให้คนต้นเรื่องที่แยกพ่อแยกลูกโอ๋เองน่ะสิคะ" ทุกคนมองหน้ากันขณะที่ฉันเดินอุ้มไอริไปที่ห้องพี่พายุ และรีบเปิดประตูเข้าไป พี่ชายฉันกำลั