Lahat ng Kabanata ng Ang Haplos Ng Bilyonaryo: Kabanata 151 - Kabanata 160

ELENA POV Malamig ang sahig ng apartment sa Cubao, pero mas malamig ang pakiramdam ko habang nakatitig sa burner phone na hawak ko. Naputol na ang linya ni Dante. Ang huling narinig ko lang ay ang hingal niya at ang utos na pumunta kami sa Bicol. Bicol? Napakalayo niyon mula rito. "Ate, anong sabi ni Kuya Dante? Bakit kailangang lumayo na naman tayo?" tanong ni Maya habang lumalabas ng banyo, punas-punas ang mukha ng puting tuwalya. Halatang mugto pa rin ang mga mata niya. "Kailangan nating umalis dito sa loob ng dalawang oras, Maya. Mag-impake ka na ng konting gamit. 'Yung kailangan lang talaga natin," sagot ko. Iniligpit ko ang mga gamit ko sa isang backpack—mga diaper ni Hope, gatas, at ilang pirasong damit. Tumingin ako kay Sofia. Nakaupo siya sa gilid ng bintana, bahagyang nakasilip sa siwang ng blinds. Ang baril niya ay nakapatong pa rin sa mesa, katabi ng isang basong tubig na hindi pa nababawasan. "Sofia, totoo ba 'to? Bicol?" tanong ko. "Bakit doon? Wala kaming kakilala

ELENA POV Maalon ang dagat habang papalapit kami sa dalampasigan ng Batanes. Malayo pa lang, kitang-kita ko na ang naglalakihang bato at ang luntiang burol na tila yumayakap sa bawat sulok ng isla. Ito ang lugar na akala ko ay hinding-hindi ko na babalikan, lalo na sa ganitong paraan—sugatan, pagod, at tumatakas. Pero habang nararamdaman ko ang hampas ng hangin na may halong alat, may kung anong kumurot sa dibdib ko. Parang umuuwi ako, kahit na ang uuwian ko ay ang pinagmulan ng lahat ng takot ko. "Ate, gising na si Hope," mahinang sabi ni Maya. Inabot niya sa akin ang bata na medyo nag-uumpisa nang mag-fussy dahil sa init sa loob ng cabin. "Salamat, Maya. Lapit na tayo," sagot ko. Hinaplos ko ang pisngi ng anak ko. "Hope, look. Diyan nakatira si Mommy dati. Maganda diyan, madaming baka." Napatingin ako kay Dante na kasalukuyang kinakausap si Sofia sa dulo ng lantsa. Naka-bandage na ang braso niya, at kahit medyo maputla pa rin, nakatayo na siya nang matuwid. Mukhang seryoso ang p

ELENA POV Malamig ang hangin na pumapasok sa loob ng military helicopter, pero hindi ko na iyon alintana. Nakasandal ako sa dibdib ni Dante, habang siya naman ay mahigpit na nakayakap sa akin. Sa tapat namin, mahimbing na ang tulog ni Maya, yakap-yakap si Hope na balot na balot ng kumot. Ligtas na sila. Ligtas na kami. Sa kabilang dulo ng chopper, nakita ko si Leo. Nakapustura ang mga kamay niya sa likod, may benda ang balikat, at binabantayan ng dalawang sundalo. Hindi siya tumitingin sa amin. Nakatitig lang siya sa sahig, tila kinakalkula kung saan siya nagkamali. "Dante, 'yung sugat mo," bulong ko habang tinitignan ang bandage sa braso niya na may bahid na naman ng sariwang dugo. "Kailangan nating ipatingin 'yan pagbaba natin." "I'm fine, Elena. Masakit lang nang konti, pero ang mahalaga, kasama ko kayo," sagot ni Dante. Hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko. "Salamat sa pagtitiwala sa akin, kahit na muntik na tayong mapahamak doon."

ELENA POV Maaga kaming ginising ng ugong ng propeller ng private plane ni Dante. Habang naglalakad kami sa tarmac ng Basco Airport, hila-hila ni Maya ang kanyang maleta na punung-puno ng mga pasalubong, samantalang si Sofia naman ay alertong nagmamasid sa paligid, kahit pa sinabi na ni General Borja na malinis na ang area. Bitbit ko si Hope na mahimbing pang natutulog, nakabalot sa makapal na swaddle dahil medyo mahangin. Huminto si Dante sa tapat ng hagdan ng eroplano at lumingon sa mga burol ng Batanes. Hinawakan niya ang balikat ko at dahan-dahang hinila ako palapit sa kanya. "Ready?" tanong ni Dante. Ang boses niya ay kalmado, malayo sa tensyon na naramdaman ko noong huling beses kaming umalis ng Maynila. "Ready. Pero aminado ako, nakakapanibago na babalik tayo na walang kailangang takasan," sagot ko. "Iyon ang plano, Elena. No more running," sabi niya bago kami tuluyang pumasok sa loob ng cabin. Pag-upo namin, agad na lumapit ang flight attendant para kuhanin ang mga

ELENA POV Maliwanag na ang sikat ng araw nang magising ako. Wala na ang mabigat na pakiramdam na dala ng mga nakaraang gabi. Pagbangon ko, wala na si Dante sa tabi ko, pero rinig ko ang tawanan mula sa baba. Mabilis akong naghilamos at nagpalit ng damit bago bumaba sa dining area. Naabutan ko sina Dante at Maya na nasa hapag-kainan. Si Dante ay naka-plain white shirt lang at pajama pants, malayo sa karaniwang itsura niya na laging naka-suit o plantsadong polo. Kandong niya si Hope habang sinusubuan ito ng kaunting mashed fruits. Si Maya naman, abala sa pagpapakita ng kung ano sa tablet niya. "Ate! Gising ka na pala. Look, pinipili ko na 'yung mga possible units for my condo. Sabi ni Kuya Dante, okay lang daw kahit saan basta malapit sa school," excited na sabi ni Maya. Naupo ako sa tabi ni Dante at kinuha ang tasa ng kape na nakahanda na para sa akin. "Talaga? Kagabi lang natin pinag-usapan 'yan, ah. Ang bilis niyo namang mag-decide." "Well, better early than late, Elena. At leas