Semua Bab Ang Haplos Ng Bilyonaryo: Bab 171 - Bab 180

ELENA POV Napahinto ako sa pag-aayos ng mga gamit sa loob ng villa nang marinig ko ang malakas na tawa ni Maya mula sa labas. Binuksan ko ang glass sliding door at sinalubong ako ng malamig na simoy ng hangin na amoy damo at bagong tabas na puno. Malayo ito sa amoy ng gasolina at usok sa Makati. Dito, parang bawat hininga mo ay naglilinis ng baga. Nakita ko sina Maya at Sofia sa gilid ng pool. Si Maya, nakalubog na ang mga paa sa tubig habang pilit na tinatalsikan si Sofia. Si Sofia naman, kahit naka-shorts at t-shirt lang, ay tila tinitignan pa rin ang bawat sulok ng bakod, pero may tipid na siyang ngiti sa mga labi. "Ate! Ang lamig ng tubig, promise! Halika na rito!" sigaw ni Maya habang kumakaway sa akin. "Mamaya na, Maya! Patutulugin ko lang muna si Hope, baka mag-tantrums 'yan pag nilabas ko agad," sagot ko. Naramdaman ko ang mga braso ni Dante na pumaligid sa bewang ko mula sa likod. Ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko. "Hayaan mo na sila doon. Napagod 'yang si Maya

ELENA POV Nagising ako sa mahinang kaluskos ng mga dahon sa labas ng bintana. Ang ulan kagabi ay nag-iwan ng malamig na simoy ng hangin, at ang amoy ng basang lupa ay humahalo sa amoy ng bagong timplang kape na umaakyat mula sa kusina. Huling araw na namin dito sa resort, at kahit papaano, nararamdaman ko na ang bigat ng pag-alis. Pagbaba ko, naabutan ko si Sofia sa veranda. Naka-jogging pants siya at sports bra, halatang kakatapos lang mag-workout. May hawak siyang tablet habang nakatingin sa malawak na taniman. "Good morning, Sofia. Ang aga mo na naman yata," bati ko habang nauupo sa tapat niya. "Good morning, Elena. Nasanay na kasi ang katawan ko na gumising bago sumikat ang araw. Chineck ko lang din 'yung itinerary natin pabalik mamayang hapon. Everything is clear," sagot niya nang hindi inaalis ang tingin sa screen. "Relax ka lang muna. Huling araw na natin 'to. Kumain ka na ba?" "Kakatapos lang. Si Maya, nandoon sa stables. Sabi niya, gusto raw niyang magpaalam nang

ELENA POV Hindi ako agad nakasagot sa tanong ni Dante. Nanatili akong nakatitig sa kanya habang hawak ko pa rin ang dulo ng kumot na ipinantakip namin kay Maya. Ang katahimikan sa loob ng mansyon na kanina lang ay nakaka-relax, biglang naging mabigat. Yung pakiramdam na parang may nakamasid sa amin mula sa dilim, bumalik na naman. "Sigurado ka ba? Baka naman kapitbahay lang na pauwi rin?" bulong ko, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. Umiling si Dante. Hindi niya kinuha ang tingin sa bintana. "Naka-off ang headlights pero hindi naka-park nang maayos. Alam mo 'yung position ng sasakyan na handang humarurot? Ganoon ang pwesto niya." Eksaktong pagkasabi niya niyon, pumasok si Sofia mula sa kitchen area. Wala na siyang hawak na baso ng tubig; sa halip, hawak na niya ang kanyang service phone at may nakasabit na earpiece sa kabilang tenga. "Boss, Elena. Na-check ko na ang CCTV feed sa labas," seryosong sabi ni Sofia. Lumapit siya sa amin at ipinakita ang screen ng tablet. "May itim

ELENA POV Hindi ko magawang alisin ang tingin sa kapirasong papel na hawak ni Dante. Kahit maikli lang ang mensahe, parang bawat salita ay may timbang na nagpapabigat sa dibdib ko. Sa labas, naririnig ko pa ang mahinang pag-uusap ng mga pulis at ang kalansing ng mga kagamitan habang tinitignan nila ang tama ng mga bala sa aming gate. "Dante, kanino galing 'to?" tanong ko habang ibinabalik sa kanya ang phone. "Wala ring nakakita kung sino ang nag-iwan. Sabi ni Rico, nakita na lang nila itong naka-ipit sa siwang ng gate pagkatapos humarurot nung itim na SUV," sagot ni Dante. Huminga siya nang malalim at isinandal ang ulo sa headboard ng kama. "Whoever they are, they’re watching our every move." "Isabelle is the bird, isn't she?" bulong ko habang tinitignan si Hope na ngayon ay mahimbing nang nakasandal sa balikat ni Dante. "Sinasabi nila na huwag natin siyang palalabasin. Pero bakit? Para ba protektahan siya, o para hindi siya makapagsalita?" "Iyon ang kailangan nating malaman,

ELENA POV Nanginginig ang mga daliri ko habang hinahanap ang pangalan ni Nanay Belen sa contact list ko. Sa loob ng sasakyan, tanging ang tunog ng wiper at ang malakas na paghinga ni Dante ang naririnig. Hindi ko maalis sa isip ko ang mukha ni Maya sa screen kanina—iyung takot sa mga mata niya, at ang paraan ng pagpigil niya sa sarili niyang iyak. "Nay? Nay Belen, sumagot kayo..." bulong ko nang magsimulang mag-ring ang phone. "Elena? Salamat sa Diyos, tumawag ka! May mga lalaking pumasok dito, kinuha si Maya! Hindi ko sila naharangan, mabilis ang pangyayari!" iyak ni Nanay Belen sa kabilang linya. Rinig ko ang ingay ni Hope sa background, parang nakikiramdam din sa kaba ng paligid. "Nay, makinig kayo sa akin. Ligtas po ba kayo ni Hope? Nasaan kayo ngayon?" tanong ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko para hindi ako mag-breakdown sa harap nila. "Nandito kami sa nursery, naka-lock ang pinto. May mga bodyguard sa labas pero hindi nila napansin ang pagpasok sa veranda ni Maya," sag